Դպրոցականների ամառային արձակուրդի օրեր են, բայց երբեմն մտքերով նրանց հետ եմ: Անցած ուստարում արձակուրդից հետո նրանք եկան նոր տրամադրությամբ, որ արձակուրդի օրերը հանգստանալու համար են, ոչ թե՝ ինչ-որ հանձնարարություններ կատարելու: Ինչու՞ բուռն հակադարձում չկար իմ կողմից, համամի՞տ էի, թե՞ ներողամիտ գտնվեցի նրանց նկատմամբ: Կամ գուցե ես էլ դեմ էի այն ծավալուն տնային հանձնարարություններին, որ երբեմն որոշ ուսուցիչներ ծանրաբեռնում են դպրոցականներին հենց այդ արձակուրդային օրերին:
Թերևս նրանց էլ կարելի է հասկանալ, բայց այս եռամսյա հանգստյան օրերին մեծ սիրով կարելի է գիրք ընթերցել, թեկուզ և՝ էլեկտրոնային տարբերակով, մի բան, որից հեռացել է նոր սերունդը, երբ նրա համար ընթերցանությունն արդեն մոդայիկ չէ, այնպես, ինչպես դեռ հագնելու պիտանի մի հին շոր, որ մեր օրերի նորաձևությանը հարմար չէ:
Ընթերցում եմ՝ ՌՈԶՄԱՐԻ ՈՒՐՔԻԿՈ. «Ժամադրվե՛ք մի աղջկա հետ, որը ԿԱՐԴՈՒՄ է...»: /Թարգմանությունը՝ Վարդան Ասլանյանի/: «Որը» լինի, թե մեր օրերի գործածական «ովը», նշանակություն չունի, կարևորը, որ այստեղ մի հրաշալի սեր կա արծարծված ընթերցանության և գիրք ընթերցող աղջկա հանդեպ, մի բան, որ կարող են շատերը մեր օրերում սվիններով հակադարձել:
 «Հանդիպե՛ք աղջկա հետ, որը կարդում է... Ժամադրվե՛ք այնպիսի աղջկա հետ, որը հագուստի փոխարեն իր գումարը ծախսում է գրքերի վրա, որը պահարանում ազատ տարածության խնդիր ունի շատ գրքեր ունենալու պատճառով: Հանդիպե՛ք աղջկա հետ, որը տակավին ընթերցելիք գրքերի ցանկ ունի և ընթերցողական տոմս է ձեռք բերել տասներկու տարեկանից...Գտե՛ք այնպիսի մի աղջկա, որը կարդում է: Դուք կհասկանաք դա, որովհետև նա իր պայուսակում դեռևս չավարտած գիրք ունի: Նա մեկն է, ով սիրով նայում է գրախանութի դարակներին դարսված գրքերին, ով զսպված ճիչ է արձակում, երբ գտնում է իր փնտրած գիրքը: Տեսնո՞ւմ եք այն խորհրդավոր թռչնակին, որը շնչում է հին գրքերի բույրը օգտագործված գրքերի խանութում. նա՛ է ընթերցողը: Նրանք չեն կարողանում ընդդիմանալ էջերի բույրին, հատկապես երբ դրանք մաշված ու դեղին են»:
Անդիմադրելի մի ձգողական ուժ ինձ տանում է դեպի այս տողերը, որ բազմիցս ընթերցել ու նորից ընթերցում եմ՝ վերհիշելով մեր անցած օրերը և իմ սերնդակիցներին, որ անհագ կարոտով մտնում էինք գրադարանները՝ գիրք վերցնելու և կամ հենց տեղում կարդալու, երբ գրքի պահանջը սուր էր... Բայց մենք կհանդիպե՞նք հիմա այսպիսի մեկին. «Ահա՛, այն աղջիկն է, որը կարդում է սպասման պահերին մայթեզրին գտնվող սրճարանում: Եթե հայացք նետեք նրա բաժակին, կտեսնեք, որ սերուցքն այդպես էլ մնացել է պռունկին, որովհետև նա ամբողջովին կլանված ընթերցանությամբ թևածում է հեղինակի ստեղծած աշխարհում: Նստե՛ք նրա կողքին: Գուցե նա ձեզ շանթի հայացքով, ինչպես այն աղջիկների մեծամասնությունը, որոնք չեն սիրում, երբ ընդհատում են իրենց ընթերցանությունը: Հարցրե՛ք նրան՝ հավանո՞ւմ է արդյոք գիրքը: Եվս մեկ բաժակ սուրճ հյուրասիրեք նրան»:
 Ինչու՞ եմ ցավում, որ այսպես շատերը հեռանում են ընթերցանությունից. անցյալի մեր պատմությու՞նն է մոռացվում, երբ երբեմն այս սերունդն է հակադարձում մեզ, թե ինչու ենք ուսումնասիրում այն, երբ ինքներս գտնվում ենք նոր օրերի վշտամորմոք ապրումների մեջ: Մի կարգին ձեռագիր էլ չունեն, երբ արդեն շատերի համար ձեռագիր գրելն էլ մոդայիկ չէ գիրք ընթերցելու նման: Բայց ես նորից գիրք կարդացող աղջկա հետ եմ:
«Երբ դուք գտնեք ընթերցող աղջկա, բաց մի՛ թողեք նրան: Երբ գտնեք նրան գիշերվա ժամը երկուսին գիրքը կրծքին սեղմած արտասվելիս՝ մեկ բաժակ թեյ պատրաստե՛ք նրա համար և գրկե՛ք նրան: Դուք կարող եք կորցնել նրան մի քանի ժամով, բայց նա միշտ կվերադառնա ձեզ մոտ: Նա կարող է խոսել գրքի հերոսների մասին, ասես նրանք իրական լինեն, որովհետև ինչ-որ մի պահի նրանք այդպիսին էլ կան: ....Եթե ցանկանում եք աշխարհը ձեռք բերել և դրանից անդին գտնվող մյուս աշխարհները՝ հանդիպե՛ք աղջկա հետ, որը ԿԱՐԴՈՒՄ է...   Կամ ավելի լավ է՝ հանդիպե՛ք աղջկա հետ, որը նաև գրում է...»:
Կա՞ն գիրք ընթերցողներ դպրոցականների այս արձակուրդային օրերին, եթե չկան անգամ, գոնե կարդացեք այս տողերը.... Այդ տողերից մեծ սեր է բուրում գրքի ու գիրք ընթերցողների հանդեպ:
Նատաշա Պողոսյան