Ասում են՝ տգեղ ու գեղեցիկ բառեր չկան, ուղղակի ամեն բառ իր տեղը պիտի ունենա խոսքում: Նույնպես կարող եմ ասել, որ տգեղ ու գեղեցիկ մարդիկ չկան, արտաքուստ անգեղ մարդն էլ կարող է դուրեկան լինի, եթե նրա հոգին գեղեցիկ է: Բայց արդյո՞ք միշտ է հրաշալի արտաքինով մարդը գեղեցիկ լինում, երբ նրա հոգին մաքուր չէ:
Երբեմն անտրամադիր ես տեսնում մարդուն, բայց ձգտում ես վերականգնել նրա աչքերի փայլը, պղտոր է հոգին, ուզում ես բերկրանքով լցնել նրա հուզումնառատ հոգին, սիրազուրկ է նա, փորձում ես քո սիրով սփոփել նրան... Երբ ձեռք մեկնել գիտես, դու գեղեցիկ ես հոգով, որ ամենևին կապ չունի գեղեցիկ արտաքինի հետ:
Անցնում ես մարդկանց կողքով, հանկարծ մեկը գռեհիկ հայհոյանքներ է թափում...Ամաչում ես. գռեհիկ մա՞րդն է գռեհիկ խոսում, թե՞ նրա հոգին է գռեհիկ: Նայում ես, արտաքինն էլ գեղեցիկ է, բայց ինչու՞ է այդպես խոսում, երբ նրա խոսքում բառերը կորցնում են իրենց տեղը:
Ովքե՞ր են խոսում հոգու մաքրությունից, մաքուր հոգին ո՞րն է... Տեսե՞լ ես մարդու հոգու ցավը, սրբի՛ր նրա աչքերի արցունքը, եթե քո հոգին մաքուր է: Մարդը ծիծաղում է երբեմն իր սրտում ունեցած կորստյան վշտից, ծիծաղել պետք չէ, կանգնեցրու՛ այն անզուսպ ծիծաղը, որ արցունքներից էլ սուրբ է ու ցավոտ: Բարևի՛ր նրան, ով շրջապատում անտեսված է, նա ուրախությամբ կծիծաղի, դու ապրի՛ր այդ օրը հենց այդ ծիծաղով, որ անկեղծ էր ու կյանքով լեցուն:
Գլուխ բարձրացնել պետք չէ՝ երկնքին հասնելու համար, գլուխդ իջեցրու՛, որ երկինքը խոնարհվի քո առջև, եթե դու խոնարհվելու ընդունակ ես: Գեղեցիկ արտաքի՞ն ունես, մի՛ ծաղրիր այն մեկին, ով գեղեցիկ դեմքի կարոտ ունի, փնտրի՛ր և նրա մաքուր հոգին գտի՛ր, որ բռանդ մեջ մեկնես նրան՝ որպես սպեղանի:
Ասում են՝ մարդու դեմքն իր ներաշխարհի արտացոլումն է, նրա դեմքն ու դիմագիծը մշակվում են նրա արարքների, մտածողության համեմատ: Բարեկիրթ մարդու հետ խոսելը դուրեկան է, բայց պետք չէ ծիծաղել այն մարդու վրա, որ խոսելիս երբեմն իրեն կորցնում է: Ամաչե՞լ գիտի մարդը, հարգի՛ր նրան, զարմանա՞լ գիտի, դու էլ զարմացի՛ր, արտասվե՞լ գիտի, եթե պետք է, դու էլ արտասվի՛ր, իսկ երբ ծիծաղում է արցունքի միջից, դու էլ ծիծաղի՛ր, մինչև արտասվես:
Գեղեցիկ է դառնում կյանքը, երբ կողքիդ մաքուր հոգիներ կան, երբ ծիծաղել գիտեն՝ անզուսպ ու մաքուր, սիրել գիտեն՝ հոգու նրբությամբ, ապրել գիտեն՝ մեծ կյանքի սիրով...
Նատաշա Պողոսյան