Բառի հետ գործ ունեմ, բայց երբեմն բառերի պակաս եմ զգում, պատահում է նաև գրկում եմ բառը՝ ինձ շատ դուրեկան, ու այն դառնում է նոր բառ, հետո՝ բառերի շարք, ու դրանց մեջ գտնում եմ համն այդ գործածած բառի հոտը, որ երբեմն բուրում է կողքիս, գույնը, որ միշտ ձգում է ինձ: Բառի համը...Բառի հոտը... Բառի գույնը...Ինձ հետ են միշտ:
Իրիկունը դառնում է իրիկնային, որի կողքին երբեմն զեփյուռ եմ դնում, իրիկնամուտը մոտենում է հանկարծ, ու այն դառնում է օրվա պահ, գուցե մայրամուտ, որ չի բացվելու հենց ինձ համար, բայց սիրում եմ անգամ այդ օրվա վերջալույսը, որ արևի վերջին շողերով է պատված:
Իրիկնաժամին ես դառնում եմ մելամաղձոտ, բայց նորից հոգուս մեջ իրիկնային ժամերն եմ հաշվում, որ շուտով կգա արշալույս, մի նոր արևածագ ու նոր երազներով ցայգալույսի տակ երազանքերի մի փունջ կգրկեմ, որ ամենուր շաղ տամ, լուսաբացներին ավետիս կասեմ, վերջալույսներին նոր բացվող օրվա լույսին կսպասեմ, ու այսպես կանցնի մի կյանք հասարակ՝ մի փունջ սիրով, մի բույլ հավատով, որ ինձ հետ են միշտ:
Բառի հոտն եմ զգում, երբ կողքիս բուրում է, երբ գույնն եմ փնտրում, գունազարդվում է, երբ համը չեմ զգում հանկարծ, հեռու եմ մնում, որ չարատավորվեմ այդ անհամ բառով: Անհամ, առանց համի, բառի համը ո՞րն է, դեռ չեմ հասկանում, երբ մարդուն հանկարծ վարկաբեկում են շատ անհիմն ձևով ու անհամ մի բառ կողքին են դնում, բայց բառը ինքը գիտի իր տեղը, նա չի գործածվի, որ համը կորցնի...
Համով բառերի մի շարք եմ հյուսում, որ լույս է դառնում, լուսե-լուսավոր մի կյանք է դառնում, լուսե մի հավատ, որ ինձ հետ է միշտ: Ուզում եմ ընտրել բառի գույնը, հողագույնը ո՞րն է, որ նախընտրում եմ գույնը հողի, որ բառին գույն տամ: Հողի գույնը... Բազում գույներ կան այնտեղ թաքված, սևսիրտ կակաչի կարմիր թերթեր, ճերմակ երազներ՝ հողին պահ տված: Տխրում է հոգիս, երբ բառերի կապույտի մեջ կորսված երազներ կան, որ բուրում են, սիրտդ պարուրում անափ թախիծով:
Բառի համը...Բառի հոտը... Բառի գույնը... Իմ կողքին են միշտ ու ես՝ նրանց հետ:
Նատաշա Պողոսյան