Երբեմն մանկավարժիս ամենօրյա գրառումներում մանրապատումների տեսքով մտքեր եմ շարադրում, չգիտեմ որքանով է ինձ մոտ հաջողվում, բայց յուրաքանչյուր ոք կարող է իրեն տեսնել այս տողերում, որ ծնվում են ինքնաբերաբար կյանքի և ընդհանրապես, մարդու հանդեպ ունեցած հավատից ու սիրուց:
Ինքնանվիրում
Թարմ շունչ ես զգում, երբ տեսնում ես քո մեջ կյանքի ոգելից շունչը, որ մերժված էր ընդմիշտ: ՆԱ քեզ արև է դարձնում, իսկ դու արև ես դառնում՝ մարմնի հպման ու ջերմություն զգալու երազանքի թևերով: Սերը երկրային կյանք է, ՆԱ ինքն է սերը, որ կանչում է քեզ, այդ կանչով զգայական ու մտավոր ապրումների գագաթնակետին ես հասնում ու նորից իջնում բարձունքից՝ հայացքդ դեպի վեր:
Քեզ կանչում է ՆԱ, և դու նորից ես ուզում բարձրանալ, միանալ նրա էությանը... Կյանքի սերը խորանում է քո մեջ, երբ ՆԱ ինքն է կյանքը, իսկ այնտեղ մտքերի ու կրքերի հոսք է, երբ մարմնիդ հետ վիճվում ես դու, բայց այն ձգվում է դեպի կյանքի իմաստը:
Փնտրածդ ի՞նչ էր այս կյանքում, դու չգիտես, բայց գտար նրան, ով գտավ քեզ: Սիրո տարերքն է ՆԱ, որ տանում է քեզ իր հետևից, ՆԱ վայելք է, որ մոլեգին կանչում է քեզ: ՆԱ հոգի է, և դու նրան տեսնում ես հոգու աչքերով, համապարփակ է այդ սերը, իսկ ՆԱ երևում է քեզ լայնածավալ անհունի մեջ: Քո ապրումներում ՆԱ սրբացվում է, երբ դու ինքդ էլ նրա համար կյանք ես դառնում, մի նոր աշխարհ, որտեղ ելք փնտրելու ձգտում կա, զգացմունքների հոդաբուխ շաղախ:
Դու ապրում ես ու քո ապրումի ելևէջները փոխվում են ամեն օր, երբ զգում ես, որ ՆԱ է իմաստավորում քո կյանքը: Իսկ ՆԱ... ՆԱ ուրիշ է, պարզ է ու վճիտ՝ այն աղբյուրի պես, որ արտացոլանքն է քո պարզության: Իր էությամբ մարդասեր է ՆԱ՝ իր բոլորանվեր նվիրման մեջ, և դու ազնվորեն նրա համար ինքնանվիրում ես դառնում: Ինքնանվիրում...Ինչի՞ն՝ սիրու՞ն, որ հենց ինքը սեր է իր էությամբ, հողի՞ն, որ ազնիվ պաշտպանն է հողի, կյանքի՞ն, որ հենց ինքը կյանքն է, որ կա...
Նատաշա Պողոսյան