Երբ բառի համն առնում եմ, ճախրանքի սովոր թևերս բացվում են,  դարուփոսեր չեն նկատվում այդժամ,  որ կանգնեցնեն  սավառնող  էությունս, եթե հանգստի կարոտ ունեմ անգամ:   Նախատում են ինձ երբեմն  իմ կորցրած   հանգստի համար, իսկ ես  շտապում  եմ այն անցորդի նման, որ դեռ  ճամփա ունի անցնելու  կեսճանապարհի անհարթությունների միջով: Ժամի զգացողությունը կորցնում եմ երբեմն  ու իմ շտապողական կյանքում  անհագուրդ մղվում եմ առաջ՝  չգիտակցելով անգամ՝   դեպ  մայրամու՞տ եմ գնում, թե՞  դեպի  լուսաբաց:

Օրերս իրար են խառնվում, գիշերն  ու ցերեկը   գրկում  են իրար, իսկ ես, կանգնած սահմանագծում, խավարի մեջ լույսեր եմ վառում: Անեզրական մի թախիծ  երբեմն գրկում է ինձ, երբ հայացքս հանկարծ գամվում է այն կետին, որտեղից անցնելիք էլ ճամփա չկա: Մղվում եմ առաջ,  դեպի ու՞ր, երբ  անցողիկ այս կյանքում վերջնագծից այն կողմ էլ անցնելիք չկա:

Երբեմն սաստում եմ ինձ, որ կանգնեցնեմ իմ երթն անավարտ, բայց  նորից առաջ եմ մղվում, որ չկորցնեմ անցնելիք ճամփաս: Երկփեղկված հոգիս չգիտի անգամ՝ առաջ մղվելով այս ու՞ր ենք գնում,  երբ ամեն մեկս անցողիկ կյանքում մեր ուղին ունենք՝ դյուրին թե դժվար, երբ վերջնագիծը մենք չենք նկատում, բայց  մոտենում ենք նրան՝ մեր ամեն անգամ առաջ մղվելուց:  Մեզ բաժին հասած  ճանապարհը սեղմվում է ամեն օր, բայց ու՞մ նախատենք  մեր անցածի համար, երբ կորցնում ենք ամեն օր, բայց մղվում ենք առաջ, որ նորից կորցնենք՝ չգիտակցելով անգամ, որ կարճացնում ենք մեզ հասանելիք ճամփան:

Ո՞վ  է մարդը, ես կամ դու,  որ կանգնեցնենք երթը մարդկային,  առաջ մղվելու հակումը մեր ինչպե՞ս կանգնեցնենք,  երբ   մոլորվում ենք երբեմն   այս անցողիկ կյանքում, բայց առաջ ենք գնում:  Ատում եմ նրանց, ովքեր մոլուցքով առաջ են մղվում, որ    բեմահարթակում իրենք երևան  բոլորից առաջ, ատում եմ նրանց, որ աչքիդ նայում, ստում են հանկարծ  ու վազում առաջ: Ատում եմ նրանց, ովքեր բարբաջում կամ մեծամտում,  փորձում են նույնիսկ արդար ձևանալ, թե իբր իրենք անբիծ են  գնում  անցնելիք ճամփան: 

Ատում եմ...Եվ որքա~ն շատ ատելու բան կա, բայց գուցե ինձ էլ ատում են ոմանք, թող  ատեն նրանք, երբ չգիտեն նույնիսկ, թե ուր ենք գնում, երբ ապրելու անհագ մարմաջով տարված՝  մաքուր, անաղարտ մեծ  կյանքի սիրով առաջ ենք մղվում  և  չենք ափսոսում:

Նատաշա  Պողոսյան