Հունիսի 1- ն , ինչպես հայտնի է, երեխաների պաշտպանության միջազգային օրն է : Տեղեկատվու թյան կարգով նշենք , որ Երեխաների պաշտպանության միջազգային օրը սահմանվել է 1925- ին ` Ժնևում երեխաների պաշտպանության համար հրավիրված համաշխարհային կոնֆերանսի ընթացքում :
1949 թ . Կանանց ժողովրդավարական միջազգային դաշինքը երեխաների պաշտպանության օր անցկացնելու որոշում է ընդունել : ՄԱԿ - ը , հավանություն տալով այս նախաձեռնությանը , հայտարարեց երեխաների կյանքի և առողջության պաշտպանության հարցը իր գործունեության գերակա ուղղություններից մեկը :
Հայաստանում ևս այս օրն, ինչպես և աշխարհի շատ երկրներում, տոն է հայտարարված. սովորաբար տարատեսակ միջոցառումներ, հանդեսներ, շոուներ են կազմակերպվում հատկապես քաղաքային իշխանությունների կողմից և այլն:
Մի խոսքով` արվում է ամեն բան` այդ օրն երեխաների համար հիշարժան դարձնելու համար:
Սակայն գլխավոր հարցը, թերևս, շարունակում է օդում առկախված մնալ. ի՞նչ է անում պետությունն երեխաների ապագան է՛լ ավելի կանխատեսելի ու պայծառ դարձնելու համար, կամ ի՞նչ է անում նույն պետությունն այն երեխաների համար, ովքեր ճակատագրի բերումով զրկված են ծնողական խնամքից ու հանձնված են մանկատների կամ այլ սոցիալական կառույցների խնամքին: Վերջիվերջո մանուկների միջազգային տոնի բուն խորհուրդը հենց երեխաների պաշտպանության սուրբ գործը հավուր պատշաճի իրականացնելու մեջ է:
Իրականում բոլորին էլ պարզից էլ պարզ է, որ երեխաների մասին հոգածությունն ամենևին էլ չի սկսվում ու ավարտվում հունիսի 1-ով, կամ միջոցառումներ կազմակերպելով չէ,որ պետությունը պետք է իր իրական վերաբերմունքը ցուցաբերի երեխաների հանդեպ: Նախ պետք է սոցիալական երաշխիքներ տրվեն, ինչը, սակայն, չի արվում:
Այսօր Հայաստանում լավ են ապրում միայն հարուստների, պաշտոնյաների, արտոնյալ խավին պատկանողների երեխաները, մինչդեռ սովորական մարդկանց զավակները, բայց հատկապես սոցիալական ցածր մակարդակ ունեցող ընտանիքների երեխաների վիճակը ոչ մի լավատեսություն չի ներշնչում:
Այսօր Հայաստանում ամեն քայլափոխին կարելի է ականատես դառնալ այնպիսի սարսափելի երևույթի,ինչպիսի մանկական մուրացկանությունն է: Վաղուց այս ամենը նույնիսկ յուրատեսակ բիզնեսի է վերածվել, ինչն ուղղակի խայտառակություն է:
Այսօր պետության թիվ մեկ խնդիրն ու նպատակը պետք է լինի ոչ թե ասենք Հյուսիսային պողոտայում ծաղրածուների ուղեկցությամբ մանկական շոուներ կազմակերպելն, այլ խոցելի վիճակում գտնվող փոքրիկների սոցիալկան առաջնային խնդիրները լուծելը: Սրա-նրա ողորմածությանը հանձնված հասարակությունում երեխաների համար չի կարող լինել ապագա:
Ինքնախաբեությամբ չզբաղվենք…