Վերջերս մի նոր հաջողություն գրանցեցին Մարտակերտի Վլադիմիր Բալայանի անվան միջնակարգ դպրոցի երկու աշակերտուհի աշխարհագրության առարկայական օլիմպիադայում: Դպրոցի միակ աշխարհագրության ուսուցչուհի Նունե Գասիյանի հետ եմ զրուցում, ով տարիներ շարունակ ազնիվ նվիրումով սերունդներ է ուսուցանել և դաստիարակել: Նրա խոսքում հուզմունք կա, նաև` հպարտություն դպրոցականների հանդեպ, ովքեր արդարացրին ուսուցչուհու ջանքերը և իրավունք ստացան մասնակցելու հայաստանյան առարկայական օլիմպիադայի եզրափակիչ փուլին:
Դա այն գեղեցիկ զգացողությունն է, որ երբեմն նույնիսկ մոռանում ես քեզ ուղեկցող ֆիզիկական ցավը և սևեռվում ես այն միակ կետին, որը պիտի ամրագրի մի նոր հաղթանակ: Եվ նրա խոսքում նկատելի է գոհությունն այս տարվա այն նորարարության հանդեպ, որ առարկայական օլիմպիադայի շրջանային փուլի գրավոր աշխատանքներն անմիջապես ուղարկվել են Հայաստան…Պարզվում է` նրա հինգ տարբեր դասարանների աշակերտներից չորսը մասնակցել են Արցախի հանրապետական փուլին: Այստեղ 3-րդ կարգի դիպլոմի և գումարային պարգևի արժանացած Նորա Գրիգորյանը և ակտիվ մասնակցության համար պատվոգիր ստացած Լիլիթ Այվազյանը մասնակցել են ՀՀ առարկայական օլիմպիադայի եզրափակիչ փուլին:
Ես զրուցում եմ նաև այս աշակերտուհիների հետ, ովքեր այդ հանձնաժողովի նախագահ Արսեն Գրիգորյանի կողմից ակտիվ մասնակցության համար արժանացել են պատվոգրերի ու ստացել վկայականներ: Նրանց կարծիքով, այդ հաջողությունը աշխատասիրության, նպատակասլացության արդյունք է, իսկ այդ ընթացքում մեծ աշխատանք է տարել դասավանդող ուսուցչուհին: Նրանց` երկուսի խոսքում նկատելի է անթաքույց գոհությունը ուսուցչուհու հանդեպ, երբ կարճ ժամանակում ամրագրվեց մի նոր հարաբերություն և հասցրին ծանոթանալ մարդու մի նոր տեսակի հետ, ով միայն դասավանդող չէր, այլ ընկերական էր նրանց հետ, ջերմ ու մտերիմ: Դրա վառ ապացույցը Գասիյանին մատուցած նրա ծննդյան օրվա անակնկալն էր, այն ուրախ միջավայրը, որ ստեղծել էին Արցախից, Սյունիքից, Լոռուց և Գյումրիից եկած աշակերտներն ու նրանց ղեկավարները:
Աշակերտուհիների խոսքում նաև ներողամտության հայցում կար բոլոր այն ուսուցիչներից, ովքեր այդ օրերին հանդուրժել են իրենց բացթողումներն այլ առարկաներից: Եվ ահա առանձին-առանձին լսում եմ նրանց. «Ես հաղթելու նպատակով եմ մասնակցել այդ օլիմպիադային, պարտավորվածության զգացումով: Սկզբում անհանգիստ էի, որ կարող է առաջին փուլը չանցնեմ, բայց երբ ծանոթացա հարցերին, զգացի, որ հարցաշարն այդքան էլ դժվարություն չի ներկայացնում, ու 20 միավորից վաստակեցի 17-ը և իրավունք ստացա` մասնակցելու երկրորդ փուլին: Ասեմ, որ նպատակս է` այդ ուղղությամբ շարունակել ուսումս բարձրագույնում, սիրում եմ այդ առարկան»: /Գրիգորյան Նորա,10-րդ ա դասարան/:
«Ամենևին չէի սպասում, որ կհայտնվեմ հայաստանյան օլիմպիադայի եզրափակիչ փուլում: Սկզբում շատ լարված էի, բայց պարզվեց` ավելին ենք պատրաստվել, քան այդ հարցերն էին, և 16,5 միավորով անցա երկրորդ փուլին…Մասնագիտության հաշվով դեռ չեմ կողմնորոշվել, բայց այս հաջողությունից հետո տրամադրված եմ լավ ուսումնասիրել այդ առարկան»: /Այվազյան Լիլիթ-10-րդ բ դասարան/:
«Խմբի ղեկավարն էի, Արցախից տասը դպրոցական իրավունք ստացան մասնակցելու հայաստանյան եզրափակիչ փուլին: Շատ տպավորված եմ, հուզվել եմ, ուրախացել, որ արդյունավետ էր մեր աշխատանքը: Առաջին փուլը տեսական էր, երկրորդը` գործնական: Ուսանելի հանդիպում էր, դա մի նոր շրջապատ էր, նոր շփում, կարելի է ասել` փորձի փոխանակում էր աշխարհագրության տարբեր մասնագետների հետ: Այդտեղ մի նոր ուրախալի փաստ էլ արձանագրվեց: Մեր դպրոցի աշակերտուհի Գայանե Մկրտչյանը, ում հինգ տարի դասավանդել եմ, բայց ապրիլյան պատերազմից հետո տեղափոխվել էր Գյումրի, մասնակցեց եզրափակիչ փուլին, ինքն էլ, ձեռքբերած հաջողության արդյունքում, արժանացավ պատվոգրի»: /Գասիյան Նունե, ուսուցչուհի/
Մի առանձնակի սիրով նա պատմում է իրեն մատուցած անակնկալի մասին, իսկ ես, տարիների ընթացքում օլիմպիական հաղթանակի բերկրանք ապրած ուսուցչուհուս համակած ուրախ զգացողությամբ, ի տես բոլորի` այս կայքից նորից շնորհավորում եմ իմ գործընկերուհի Գասիյանին և նրա աշակերտուհիներին` համոզված, որ նոր սերունդն իրենց ուսուցչուհուն մատուցած ծննդյան օրվա անակնկալով հաղթանակներ դեռ շատ կունենա:
Նատաշա Պողոսյան