Մի ցավախառն պատմություն` անհայտ կորած եղբոր ծննդյան օրվա հիշատակին
Այս տարածական աշխարհը մի նոր միջավայր է, որտեղ մարդկային լավագույն կերպարների հետ ենք առնչվում, երբեմն ընկերանում մեկի հետ, ով պարզվում է` բարեկամուհիդ է, հարազատ մարդ: Այդպես էր Սվետլանա Հովհաննիսյանի հետ մեր պատահական ծանոթությունը, և այն տարավ մեզ անցյալի գիրկը: Իմացա, որ ավարտել է Մարտակերտի հ.1 միջնակարգ դպրոցը դեռևս 1969 թվականին: Հետագայում բարձրագույնի կրթությանը համատեղել էր աշխատանքային գործունեությունը մեր շրջանի Կարմիրավանի, Ջրաբերդի դպրոցներում, իսկ ընտանիքը Երևան տեղափոխվելուց հետո աշխատել է 117-րդ դպրոցում` որպես ռուսաց լեզվի ուսուցչուհի:
Ամիսներ շարունակ, կարելի է ասել, ականատես եմ վաստակաշատ մանկավարժի հայրենասիրություն տարածելու նվիրական ոգուն, ազնիվ հայուհու դրական մղումներին, որ այս տարածքում արտահայտվում է մեր նվիրյալների ծննդյան կամ զոհվելու օրերը հիշատակելով, նրանց նկարների ձևավորմամբ: Մեծ է Սվետլանայի վիշտը, երբ անհայտ կորած եղբայր կա հոգում` Գառնիկ Հովհաննիսյանը, ով սկզբնական կրթությունն ստացել է նույնպես Մարտակերտի միջնակարգ դպրոցում` այստեղ սովորելով մինչև 7-րդ դասարանը: Այնուհետև ընտանիքը տեղափոխվելուց հետո նա իր ուսումը շարունակել է մայրաքաղաքի Տերյանի անվան դպրոցում, իսկ բարձրագույն կրթություն է ստացել` ավարտելով Երևանի ժողտնտեսության ինստիտուտը:

Այսօր` ապրիլի 27-ին, Գառնիկի ծննդյան օրն է, և ես ցանկանում եմ շնորհավորել, նաև հասկանալ հարազատների կսկիծը, որ տարիներ շարունակ քույրերը հայացքները հառել են դեպ անհայտություն, սպասել հարազատ եղբոր վերադարձին: Ծերացած մայր կա այդտեղ, ճերմակած մազերի խառնուրդում անհաշիվ սպասումներ կան խորտակված, սրտի մրմուռ կա այդտեղ ու հավատ կա ճերմակած: Անհայտ կորած մի երիտասարդ կյանք, հավերժությանը գամված արդարության ճիչ, որ քառորդ դար սպասում են վերադարձին: Ու նորից մի նոր ծննդյան տարեդարձ, նորից սրտահույզ սպասում…
Ես Սվետլանայից իմանում եմ, որ եղբայրն անհայտ կորել է 1992թ.-ի հունիսի 13-ին Շահումյանի շրջանում (Բուզլուխ) մարտական գործողությունների ժամանակ: Ու տեսանելի է դառնում մի հարուստ կենսագրություն, որ հպարտությամբ լեցուն է, բայց արցունքախառն ու վշտալի. «88-ի փետրվարից նա ազատագրական շարժման մասնակիցներից էր, Գառնիկն այնտեղ էր, որտեղ զգացվում էր իր կարիքը և ամեն կերպ ջանում էր անհնարինն անել, որպեսզի վերականգնվի պատմական արդարությունը: Իսկ 88-ի դեկտեմբերի 7-ի երկրաշարժի սարսափելի օրերին սրտի կսկիծով միացավ աղետի գոտու փրկարարական աշխատանքներին: 89-ին հայրենի հողի կանչով Արցախում էր. աշխատանքի էր ընդունվել Ստեփանակերտում: Այդ ընթացքում Հայաստանի տարբեր շրջաններում կազմավորված կամավորական ջոկատները Շահումյանը պաշտպանում էին թշնամու ոտնձգություններից: 1990թ. Գառնիկն արդեն Շահումյանում էր: Լինելով ՀՅԴ անդամ` նա միանում է Կարոտ Մկրտչանի հրամանատարությամբ գործող ջոկատին, մասնակցում Մանաշիդ, Էրքեջ, Բուզլուխ և մյուս գյուղերի պաշտպանությանը: Մինչև 1992թվականը Գառնիկը մնում է այդտեղ` այդ ընթացքում մասնակցելով տեղի հայ բնակչության անդորրն ապահովող բոլոր մարտական գործողություններին»: 
Ցավախառն մի պատմություն արձագանքում է ամենուր. «Հունիսի 12-ի լույս 13-ի գիշերը Գառնիկի և ջոկատի մյուս տղաների համար ճակատագրական դարձավ: Ավելի քան ութ ժամ մարտնչելուց հետո և անհրաժեշտ տեխնիկայի բացակայության պայմաններում, այլևս ելք չունենալով, տղաները ճարահատյալ թողնում են դիրքերը և նահանջում: Գառնիկն աջ կողքից ծանր վիրավոր էր, նա հրաժարվում է նահանջել և մնում է հենակետում, նրա հետ մնում է նաև իր ընկերը` Ալիկը: Քիչ անց Ջամբազի բարձունքը հեղեղվում է թշնամու զինվորներով…»:
Ավարտվում է մի կյանք, որ անհայտության մեջ է, բայց նրա մասին տողեր կան հավերժացած, գալիքին հառած մի հերոսացած կյանք, որ ինձ է ուղարկում քույրը` հոգում անթեղած մի դառնակսկիծ վիշտ. «Հայրենիքի պաշտպանության ժամանակ ցուցաբերած անձնական արիության համար Գառնիկ Հովհաննիսյանը հետմահու պարգևատրվել է ՀՀ «Արիության համար» և ԼՂՀ «Մարտական ծառայություն» մեդալներով: Նա զոհեց իր մատաղ կյանքը, որպեսզի հայը վերականգնի իր հայրենիքում արժանապատվորեն ապրելու իրավունքը՝ թոթափելով թշնամու պարտադրած անարդարությունն ու նվաստացումը։ Գառնիկի անցած ճանապարհն ուղենիշ կդառա եկող սերունդների համար և անջնջելի հետք կթողնի մեր պատմության հուշամատյանի լուսավոր էջերում»:
Նատաշա Պողոսյան