Այս օրերին նրա հետ եմ, արցունքներիս արտացոլանքում նրա պատկերն է, անցած օրերում մեզանից հեռացած մի ազնիվ ու կենսուրախ կերպար, ով միշտ ուղեկցում է մեզ մեր վշտամորմոք հիշողություններում, որ ամեն անգամ ծառս է լինում մեր դեմ ապրիլյան այս ծանր օրերին:
Այդ բոթը ցնցեց բոլորիս: Կարծես երկինքը փուլ եկավ մեր գլխին, հողը շարժվեց մեր ոտքերի տակ, մի ամբողջ դպրոց պատեպատ զարկվեց: Դա մեկ ուրիշ ցնցում էր, նմանը չեղած ցնցում, և թվաց` աշխարհը ժաժ եկավ այդ դառը ցավից, որ սգավորի տեսքով մտավ դպրոցից ներս: Բայց դպրոցի պատերին զարկվող հարվածների ուժգնությունից անգամ մեր կծկված հոգիները չհանգստացան. աղիողորմ լացի ձայնը արձագանք էր տալիս ամենուր: Այդ մեծ վշտից կուչ եկանք, հայացքներս հառեցինք առ Աստված: Դա բողո՞ք էր, թե՞ աղերսանք, մենք էլ չգիտեինք, բայց կարծես փորձում էինք ետ վերադարձնել նրան, ով նպատակ ուներ Վերջին զանգի ու ավարտական երեկոյի համար նախատեսված գնումներ անել մեծ քաղաքում, բայց մնաց կեսճանապարհին:
Դպրոցում նրան չէի դասավանդում, բայց հայոց լեզվի անհատական պարապմունքներում ընդգրկված 12-րդ դասարանի աշակերտուհի Էլյանորա Առստամյանը, ով գալիս էր իմ տուն, ուշադրությանս արժանացավ իր անմիջականությամբ, ազնիվ ու անկեղծ մտքերով: Նա կենսախինդ մի կերպար էր, ում ներկայություն անմիջապես շրջապատին ջերմություն էր բերում: Պրպտուն միտք ուներ, տնտղում էր բառը, մտնում հայոց լեզվի քերականական օրենքների մեջ, ինձ տանում իր հետ, որ պարզաբանեմ ամեն մի մանրուք, այն, ինչ կասկածի տակ էր իր համար: Անհանգիստ հոգին ձգտում էր իմանալ ամեն ինչ, և ես հիացած էի, ու այդ հիացմունքը պարզապես մեզանից անցնում էր մյուսներին, և մի վարակիչ հետաքրքրություն մեզ տանում էր հայոց լեզվի խորքերը:

Ես չգիտեի, որ դա մեր վերջին հանդիպումն է: Ափսո~ս, չգիտեի… Երբ ասաց, որ հաջորդ պարապմունքին չի լինելու, մեկնում է Երևան, անակնկալի եկա, բայց նորից հանգստացա, երբ անմիջապես ավելացրեց, որ ընդամենը մեկ պարապմունք բաց կթողնի, մի քանի օրից ետ կվերադառնա: Երանի~ թե իմանայի ու կանգնեցնեի նրան…
Այն վարակիչ հետաքրքրությունը հայոց լեզվի հանդեպ կարծես հանգավ: Ես փորձում էի մեղավորներ գտնել: Հետո, շատ հետո, այն աթոռին նստել եմ բազմիցս ու արտասվել, որ մնացել էր թափուր…Բայց հաջորդ ուստարում Էլյանորայի վշտահար քույրը` ավարտական դասարանում սովորող Աննան, եկավ: Եկավ ու զբաղեցրեց այդ աթոռը, իսկ մենք լուռ էինք… Լուռ էինք ու անխոս, միայն մեր հոգիներն էին ալեկոծված:
Էլյանորայի հայրենի Պողոսագոմեր գյուղում դպրոցի ուսուցիչներս աշակերտության հետ ապրիլի 24-ին մասնակցեցինք հուղարկավորության: Քնած էր նա անվրդով, քնած հավիտենական: Հորեղբոր կողքին էր նա, ով նույնպես այդ օրը նրա հետ վթարի զոհ էր դարձել: Աննկարագրելի է` բառերով բացատրել բոլորիս ապրումները: Վերին բարձրյալին ուղղված աղիողորմ ճիչ էր, որ արձագանքում էր ամենուր:
Օրեր անց նրա աճյունը հարազատները տեղափոխեցին Մարտակերտի գերեզմանոց: Մասնակցում էի քառասուքի արարողությանը: Զսպված արցունքներս աղաղակում էին, երբ գլխահակ նայում էի իրենց տնամերձ այգում Էլյանորայի աճեցրած բազմերանգ ծաղիկներին ու հայացքս հառում դիմացի բարձունքի գերեզմանոցին, որտեղ ծաղկեպսակներով պատված Էլյանորայի շիրմաքարն էր երևում:
Նատաշա Պողոսյան