Այս տարիներին բազմաթիվ օրագրային գրառումներ եմ կատարել, և որպես դպրոցի ուսուցչուհի` այդտեղ լուսաբանվել են տարբեր դպրոցականների ու մանկավարժների մասին, բայց այսօր համարձակվում եմ ներկայացնել իմ մանկավարժ դստերը` նկատի ունենալով, որ նրա ծննդյան տարեդարձն է: Ես առի՞թ էի փնտրում, թե՞ ուզում էի հարազատս էլ երևա իմ հրատարակվելիք գրքում, դա չէ կարևորը, երբ նպատակ ունեմ այդ գիրքը նվիրել դստերս` Սոֆյա Պետրոսյանին: Կարծում եմ` այդ գիրքը մանկավարժ մայրիկի արժանվույն նվերը կլինի իր հարազատին, որ ռուսաց լեզվի ուսուցչուհի է Մարտակերտից ոչ հեռու մի գողտրիկ գյուղում, որ Նոր Կարմիրավան անունն է կրում:
Վաղուց լսել էինք, որ 13-ն անհաջող թիվ է, բայց ապրիլի 13-ը տարիներ շարունակ գեղեցկացավ ու մի նոր շուք ստացավ մեր ընտանիքում: Շրջապատի համար զարմանալի էր, որ ռուսամետ տրամադրվածության մթնոլորտում ես դստերս հայերեն դասարան ընդունեցի: Բայց երկար չտևեց այն, երրորդ դասարան էր փոխադրվել, երբ 92-ի Արցախյան պատերազմը խաթարեց մեր կյանքը, ընտանիքով ապրեցինք նկուղային կյանքի, պատերազմական օրերի ու բռնագաղթի սարսափները, որ մտան մեր կենսագրության մեջ` որպես հային ուղեկցող դառնագին ճակատագիր:
Օտարության մեջ ռուսական դպրոց-լիցեյ հաճախող աշակերտուհու համար այնքան էլ դյուրին չէր անցնելիք ճանապարհը, երբ ուծացման վտանգից զգուշանալով` փորձում էի հայատառ գիրը հավերժացնել նրա հոգում, չնայած ռուսերենի ընկալումը շատ արագ կատարվեց նրա մոտ: Անցումը հայերենից ռուսերենին ինձ մոտ էլ ցավոտ հնչողություն ուներ, բայց հանգիստ հոգոց քաշեցի, երբ 96-ին վերադարձանք Արցախ: Մարտակերտի Վլ. Բալայանի անվան միջնակարգ դպրոցի ռուսական դասարանում սովորող աշակերտուհին շատ արագ աչքի զարնվեց հայոց լեզվի առարկայական օլիմպիադայում` շրջանային փուլում վաստակելով ամենաբարձր միավորը: Շուտով ռուսաց լեզվից արձանագրած հաջողության արդյունքում` նա մի շարք դպրոցականների հետ մասնակցեց ՀՀ առարկայական օլիմպիադայի եզրափակիչ փուլին:
Մասնագիտությունն արդեն ընտրված էր, և այն պիտի շարունակեր Արցախի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի ռուսաց լեզվի և գրականության բաժնում: Եվ ես հպարտ էի, որ նա նույնքան սիրում և տիրապետում էր հարազատ մայրենին, այնքանով, որ երբեմն զարմացնում էր ինձ հայոց լեզվի քերականության իր իմացությամբ:
Մի նոր հպարտություն էր ինձ համար, երբ նա ընդունվեց ԱրՊՀ-ի ասպիրանտուրան՝ «Ռուսաց լեզու» մասնագիտությամբ: Հայաստանի բարձրագույն որակավորում ունեցող տարբեր ամսագրերում հրատարակվող նրա մասնագիտական հոդվածները մի նոր լույսի տակ երևան էին հանում Արցախի մի փոքրիկ գյուղական դպրոցի ուսուցչուհու, որ սիրում էր իր մանագիտությունը և ուներ իր անհատական մոտեցումը մանկավարժության ասպարեզում:
Անցած տարի ապրիլյան պատերազմը չնայած մեր ուղեկիցը դարձավ, բայց նա իր ընտանիքով մնաց հարազատ Մարտակերտի հողին կառչած: Այսօր էլ նա շարունակում է իր մանկավարժական առաքելությունը Նոր Կարմիրավանի Յ. Գալստյանի անվան հիմնական դպրոցում, որտեղ հրաշալի կոլեկտիվ կա, գործի հանդեպ նվիրվածություն:
Օգտվելով օրվա գեղեցիկ պահի զգացողությամբ` շնորհավորում եմ դստերս ծննդյան օրը, որ այս տարիների ընթացքում նաև իմ մտերիմ ընկերուհին է, և ցանկանում եմ այն ամենը, ինչ կցանկանա յուրաքանչյուր մայր իր սիրելի դստերը:
Նատաշա Պողոսյան