Հատկապես վերջին ժամանակներս Հայաստանում բավականին աշխուժացել են խոսակցությունները ` մենաշնորհների դեմ պայքար մղելու անհրաժեշտության մասին: Գրեթե չի լինում Կառավարության նիստ, ուր խոսք չգնա այդ երևույթի դեմ կատաղի պայքար տանելու մասին: Բայց մի բան է,երբ ուղղակի խոսում ես կամ խոստանում, և բոլորովին այլ բան, երբ փորձում ես կյանքի կոչել ասածներդ:

Չնայած խոսակցություններին`այս իմաստով Հայաստանում տեղաշարժ գործնականում տեղի չի ունենում, ու մոնոպոլիաների դեմ իրականում ոչ թե պայքարում են, այլ նույնիսկ ընդլայնում դրանք, իսկ լավագույն դեպքում` ուղղակի ձեռնպահ են մնում գործին միջամտելուց:
Այս կեցվածքի արդյունքում Հայաստանում մենաշնորհված վիճակում է հայտնվել ոչ միայն մեծածախ շուկան, այլև`մանրածախ, ինչը փաստացի թույլ է տալիս իշխանությունների հետ զանազան թելերով կապված օլիգարխներին կամ խոշոր կապիտալիստներին սեփական վերահսկողության տակ պահել երկրում շրջանառվող ֆինանսները:
Ինչպես հայտնի է, բավական տևական ժամանակ է, ինչ Հայաստանում սեփական գործունեությունն է ծավալում ֆրանսիական «Քարֆուրը»:
Երբ այս խոշոր ընկերությունը մտնում էր հայաստանյան շուկա,խոսակցությունները,թե սրա մուտքով Հայաստանյան մանրածախ շուկայում նոր դարասկզբի մեկնարկն է հայտարա ր վելու, առավել քան ակտիվ էին:
Ժողովրդին ներշնչում էին, թե «Քարֆուրի» մուտքն էականորեն փոխելու է Հայաստանում վիճակն ու տնտեսության զարգացման տրամաբանությունը: Անցան, սակայն, ամիսներ, տարիներ,ու պարզ դարձավ, որ նույն «Քարֆուրն» իրականում բախվում է Հայաստանում այն նույն խնդիրներին,ինչ խնդիրների որ բախվում են բոլոր այն գործարարները, որոնք, չունենալով նախնական «դաբրո», փորձում են ասենք խանութ բացել կամ մրցակցության մեջ մտնել շուկայում վաղուց իրենց տեղն ամրապնդած ֆիգուրների հետ:
Արդյունքում` այսօր «Քարֆուրը» մի կերպ է յուր գոյությունը պահպանում:
Այսպիսով` պետք է արձանագրենք,որ սասի արտակներն ու ալեքսանյաններն են այսօր Հայաստանի տնտեսության իրական տերերն ու չկա մեկն, ով կկարողանա նրանց ձեռնոց նետել:
Հարևան Վրաստանում այս առումով առավել քան ազատական բարքեր են, ու ասում են` առաջիկայում Քարֆուրի 2 հավելյալ խանութներ են բացվելու Թբիլիսիում, ինչը նպաստելու է Վրաստանում առողջ մրցակցությ ա ն զարգացմանը:
Հարց` ինչո՞ւ վրացիները կարող են գնալ ներքին փոփոխությունների, իսկ մենք`ոչ:
Պետք է մեկ բան հստակ լինի` քանի դեռ համընդհանուր խաղի կանոնները չեն փոխվել, քանի դեռ նույնիսկ խանութ բացելն է Հայաստանում պրոբլեմատիկ, ոչինչ չի փոխվելու, ու հայտարարություններից այն կողմ մենք չենք կարողանալու անցնել:
Մի կողմից, սակայն, մերոնց էլ կարելի է հասկանալ` բա ովքե՞ր են ընտրակաշառք բաժանելու..