ԼՂՀ մշակույթի և երիտասարդության հարցերի նախարարության` ոչ նյութական մշակութային ժառանգության պահպանման ծրագրի շրջանակներում` ապրիլի 6-ին Ստեփանակերտում Արցախի դպրոցների միջև կազմակերպվեց «Ազգային պար» մրցույթ-օլիմպիադա, որտեղ Մարտակերտի մշակույթի և երիտասարդության կենտրոնի աղջիկների պարի խումբը` «Մարտակերտ» պարով, արժանացավ «Լավագույն դեբյուտ» անվանակարգին:
Վաղուց գիտեի, նաև ականատես էի, որ աղջիկների պարի խումբը տարբեր ելույթներով հիացմունքի է արժանացել հանդիսատեսի կողմից: Առավելապես, երբ իմ դասղեկական 7-րդ ա դասարանի երկու ակտիվ աշակերտուհիներ մասնակցում էին այդ խմբի պարապմունքներին, տեղեկացված էի նրանց հաջողությունների մասին: Պարելու շնորհ ունեցող տասնչորս աղջիկների ընդգրկվածությունը պատահական չէր: Մարտակերտի Վլադիմիր Բալայանի և Վարդան Մինասյանի անվան դպրոցներից յոթական աշակերտուհիների ընտրությունը` պարուսույց Նաիրի Ազատյանի կողմից, տեղին էր ու նպատակային, երբ նրա հաստատակամ աշխատանքի արդյունքում արձանագրվեց այդպիսի հաղթանակ:
Տարիների հեռվից ես տեսնում եմ 5-րդ դասարանում սովորող իմ աշակերտ Նաիրի Ազատյանին` առաջին նստարանին նստած: Հետագա տարիներին նա իմ տեսադաշտում չկա, բայց այդ ազնիվ ու հրաշալի երեխայի դպրոցական օրերի հիշողությունները միշտ ինձ հետ էին, երբ ընտանիքով տեղափոխվել էին Ստեփանակերտ…. Նոր օրերում բարձրագույնն ավարտած այս երիտասարդին հազիվ եմ ճանաչում, ով պատրաստակամ գալիս է Մարտակերտ, մատաղ սերնդին սովորեցնում ազգային պարեր` նպաստելով մշակութային ժառանգության պահպանմանը:
Պարզվում է` անցկացվող մրցույթի նպատակները բազմաթիվ են`    մատաղ սերնդի շրջանում ազգային պարերի  ուսուցման խրախուսում, ազգային պարերի տարածում ու պահպանում, ազգային պարերի, դրանց բնույթի և նշանակության վերաբերյալ գիտելիքների զարգացում: Ազգային գաղափարախոսության քարոզչություն, ոչ նյութական մշակութային ժառանգության և մշակութային ինքնության պահպանում,  տեղական ինքնակառավարման մարմինների, մշակութակրթական հաստատությունների, կազմակերպությունների ներգրավում ոչ նյութական մշակութային ժառանգության պահպանման աշխատանքներին:
Ողջունում եմ այս հաղթանակը, մի քանի անգամ վայելում այս պարը, որտեղ ոգի կա, ապրելու, արարելու համառ կամք, հաստատակամ ու խրոխտ կեցվածք, և համոզվում եմ, որ արվեստը հզոր ուժ է: Այն կարող է լինել առանց խոսքերի զգացմունքների հեղեղ կամ հոգու ներդաշնակ շարժումներ, մեղեդայնությամբ օծված սրտի ազնիվ արձագանք կամ անխոս լռություն և երանության պահ...Եվ այդ արվեստում տեսանելի է դառնում ապրիլյան պատերազմ տեսած նոր սերնդի ապրելու համառ ուղին` մարդկությանը պարզած իրենց կեցության հավերժական պատգամը` որպես Մարտակերտ քաղաքի հարատևող կանչ:
Նատաշա Պողոսյան

«Մարտակերտ»  պարն  արժանացավ  «Լավագույն դեբյուտ» անվանակարգին