Այդ օրը դիվահար եղանք ազգիս հասցված ահավոր ցավից... Մեզ թվաց` Աստված էլ կլացի, երբ իմանա մեր դպրոցի շրջանավարտ Լևոն Միրզոյանի մասին, որ հայրենիքին զինվորագրված հայորդին իր մայրիկի և քրոջ տոնը շնորհավորել է ու ժամեր անց դարձել թշնամու արկակոծության զոհը:
Այդ օրն Ավետման օր էր` Մայրության ու գեղեցկության տոն, բայց ո՛չ մարտակերտցիներիս համար: Տոնական օրվա բերկրալից ժամերից հետո սուգը մտավ մեր օջախները, կորստյան վիշտը տարածվեց ու պատեց ժայռերի ծերպերին անգամ, ուր խոյացել էր նա քանի~-քանի անգամ, ցավն անտառներին պատեց նույնիսկ, ուր շրջել էր նա մոլոր, այն ալիքվեց դեպի հեռու~-հեռուները, որ պատմի հույսով ապրելու հեքիաթի մասին, որ այդ օրը ցամաքել էր մեր աչքերում:
Ամենուր հռչակված էր մայրերի և մայրության բերկրանքին սպասող կանանց օրհնության օր, բայց մեզ մոտ սուգ էր: Ասում են` Մարիամի մայրանալով` մարդկանց համար մայրության խորհուրդը նորովի է բացահայտվել, այն դիտվել է որպես աստվածային հրաշք, այդ նույն հրաշք զգացողությունն ապրել էր նաև Լևոնի մայրը, երբ նա ծնվել էր: Այդ օրը բոլոր եկեղեցիներում սուրբ պատարագ էր մատուցվում և մայրության բերկրանքին սպասող կանանց օրհնության կարգ էր կատարվում, իսկ մեզ մոտ մոմավառություն էր` Լևոնի հոգու համար:
Այն հավերժական թվացող գեղեցկությունը թառամեց, ծաղկառատ և բուրումնավետ գարնան շունչը կանգ առավ: Սգում էր մի ամբողջ քաղաք, սգում էր, բայց չէր հանդարտվում, երբ գիտեր օրոցքի կարոտ իր զավակներն են զոհվում: Մեր արշալույսները ներկվեցին արյամբ, այդ օրը սուգը տնետուն մտավ, որ այդ տոնական օրը մայրերը լացեն, նորից սև հագնեն դուստրերը ազգի...
Նրա հավատը մեծ էր Աստծո հանդեպ, խնդրանքն էլ` անչափելի, բայց այդ ծաղկառատ տոնը արյամբ ներկվեց: Այդ օրը Լևոնի երազանքը չիրականացավ, վերջին օրվա գրած տողերում օրհնանքներ կային, որ սուրբ մայրերի սրտերը բարի` կարոտ ու արցունք երբեք չտեսնեն: Վերջին խոսքն էլ մեծատառով էր` ԱՍՏՎԱԾ ՊԱՀԱՊԱՆ ԲՈԼՈՐ ԶԻՆՎՈՐՆԵՐԻՆ: Բայց այդ օրը հավերժ գեղեցկության, երիտասարդության, առողջության, անսահման երջանկության այն անմար ժպիտները մարեցին:
Լևոնի զոհվելուց մեկ տարի հետո` 2016-ի ապրիլին, մարտակերտցներս մի նոր պատերազմ տեսանք: Այդ սարսափելի օրերին մենք ամբողջ հոգով բոլոր նահատակների հետ էինք` սահմանում հերոսացած հայորդիների, նաև Լևոնի հարազատների կսկիծն էինք ապրում, այն Ապրիլի 7-ի Մայրության ու գեղեկության տոնի, որ արյամբ էր օծված: Այսօր էլ մեր Ապրիլի 7-ը Լևոնով է սկսվում, նրա և բոլոր անմահացած հերոսների մայրերի ու քույրերի տիեզերական ցավով, որ բոլորինս է դարձել:
Նատաշա Պողոսյան