Որքան էլ ցավալի լինի խոստովանելը , փաստ է , սակայն , որ Հայաստանի նորանկախ պատմության մեջ մեր ունեցած մշակույթի նախարարներից և ոչ մեկն այդպես էլ չի կարողացել սեփական հետքը թողնել երկրի ու հասարակության համար գերկարևոր այս ոլորտի կյանքում:
Մշակույթը Հայաստանում , ի ցավ սրտի ու հակառակ բոլոր գրված ու չգրված օրենքների , մշտապես դիտվել է որպես անկարևոր մի երևույթ , իսկ այս հարցում վարվող քաղաքականությունն էլ երբեք աչքի չի ընկել իր էֆեկտիվությամբ:
Սա փաստ է :
Երբ մի քանի ամիս առաջ հայտնի դարձավ , որ Հասմիկ Պողոսյանին փոխարինող է հայտնվել , շատերը լցվեցին հույսով , թե ըհը , կարծես սայլը տեղից շարժվում է , ու հանձին Արմեն Ամիրյանի ունենալու ենք հայ մշակույթի անխոնջ մարտիկի :
Անցավ որոշակի ժամանակ , սակայն , ու պարզ դարձավ , որ գործ ունենք սովարական բիզնեսմենի հետ , ում քարից հաց քամելու անզուգական «հունարը», ի դժբախտություն հայ մշակույթի, դրսևորվելու է ամենևին էլ ոչ ի նպաստ վերջինիս :
Հայ մտավորականության շրջանում բավականին մեծ աղմուկ է բարձրացրել Արմեն Ամիրյանի ` վերջերս բարձրաձայնված այն մտահղացումն ու մտադրությունը , համաձայն որի ` նախարարը նախատեսում է Ա . Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի շենքը վերածել Հայաստանում օբյեկտաշինության մի անկրկնելի նմուշի:
Նախատեսում են շենքում մի քանի ռեստորաններ ու սրճարաններ բացել,ուր մուտքը կլինի ազատ, ու բացարձակապես բոլորն, անկախ տարիքային, սեռային, սոցիալական ու աշխարհայացքային տարբերություններից, կկարողանան գաստրոէնթերոլոգիական բնույթի հաճույքները վայելել նաև Հայաստանի կարևորագույն խորհրդանիշներից մեկում:
Կարճ ասած` մարդը որոշել է մշակույթի նախարարության տրամադրության տակ գտնվող շենք-շինությունները դարձնել հասարակական սննդի վայրեր:
Ասել, թե մշակութային կարևորագույն նշանակություն ունեցող շենքերում կամ կառույցներում ռեստորան կամ սրճարան բացելու գաղափարը բացառապես Ամիրյանի ստեղծագործական մտքի արգասիքն է, իհարկե, ճիշտ չէր լինի, քանի որ հատկապես Արևմուտքում նմանօրինակ պրակտիկան,երբ այս կամ այն թանգարանում,մ շակութային օջախում բացվում է մեկ կամ մաքսիմում երկու սրճարան`այն էլ բացառապես նախատեսված այդ մշակութային օջախներն այցելող մարդկանց կամ դրանց աշխատակիցների համար, ընդունված բան է, բայց այն, ինչ առաջակում է Ամիրյանն, ուղղակի մարազմայնության աստիճանի անհեթեթ է:
Սակայն, հասկանալու համար, թե հատկապես ինչն է ստիպել Արմեն Ամիրյանին նման ոչ պոպուլյար առաջարկությամբ կամ մտահղացմամբ հանդես գալ, հարկավոր է հասկանալ այն կերպը, որը բնորոշ է նրա մտածելակերպին:
Ամիրյանը կլասիկ բիզնեսմեն է, անգերազանցելի կապիտալիստ, որի ուշքումիտքը բացառապես առևտրի միջոցով անձնական հարստություն կուտակելն է (ակնհայտ է, որ նախատեսվող բիզնեսներից նրան նույնպես ինչ-որ բաժին հասնելու է`լինի վարձակալական վճարի տեսքով, թե` այլ):
Անքննարկելի է` քանի դեռ Ամիրյանը չի հասցրել բառացիորեն հարամել այն, ինչով հայությունը տասնամյակներ ի վեր պարծենում է, պետք է նրան հասկացնել, որ իր կողմից առաջ քաշված միքտը չափից դուրս անհաջող է:
Բիզնեսը` բիզնես, բայց ամեն բան պետք է չափի մեջ դրվի:
Լավ է` սուպերմարկետ չի ուզում բացել:
Ենթադրելի է` Սամվել Ալեքսանյանն է դեմ եղել…