Ապրիլի 1-ը Ծիծաղի միջազգային օրն է…Այդ օրն ուզում եմ մոռացության տալ կյանքի դառնությունները, բայց դառնում եմ մեկը, ով երջանիկ կյանք է ցանկանում, բայց ծիծաղում է դրան հասնելու անհնարինության համար: Զազրելի է դառնում կյանքը` խաբեությամբ ու մարդկային աղտեղությամբ լեցուն, բայց ծիծաղում եմ, ու ծիծաղս դառնակսկիծ արցունքներ է բերում: Լսում եմ անիմաստ ու ճապաղ զրույցներ, ծիծաղս խեղդում է ինձ` ցավախառն ու հիասթափությամբ լի, և այդ ծիծաղը դառնում է թունոտ, երբ ընտրակաշառքը նվիրատվություն է համարվում:
Ծիծաղկոտ ու անհոգ օրերի երազանք կա հոգումս, բայց ապրիլյան օրերին ծիծաղս ցավոտ է հնչում: Մաքրության, ազնիվ ու անբասիր կյանքի կարոտով մանկան ծիծաղի շիթեր եմ հավաքում, որ նվիրեմ մեր այն նահատակներին, ովքեր կարոտ մնացին մանկան օրոցքի: Այս օրն այդ ծիծաղի մանրիկ կտորները դարձնում եմ ծիծաղներ, որ քարացան շատերի դեմքերին` իրենց հետ տանելով իրենցից ծնված բալիկների անհատնում ժպիտներ: Այդ օրը ուզում եմ մոռացության տալ անցած ապրիլի դառնակսկիծ օրերը, բայց ծիծաղս կիսատ է մնում…
Ոչ շատ հեռուներից եկած կրակոցների արձագանքն է մեզ հասնում, բայց ծիծաղում եմ, երբ ցավն է խեղդում: Անցած օրերին եմ դառնում, ապրիլին դատարկված բնակավայրս եմ հիշում, դատարկ նստարաններ, մարդկային զոհեր, առ Աստված ուղղված աղոթքներ, սահմանից եկած սարսռազդու պատմություններ, և ապրիլյան ծիծաղը դառնում է աշխարհին ուղղված մի ցասկոտ բողոք, որ որդեկուրույս մայրերի արցունքներով է սրբվում:
Ըմբոստանում է հոգիս հող հանձնողների ընդվզումներից, որ առանց մեր կամքը հարցնելու` շահարկում են հարցն արցախյան և ծիծաղելով մեզ համար խաղաղություն են մուրում: Ծիծաղում եմ, որ տեսնում եմ դիվանագետների կեղծ խաղը, երբ մեզ ազերիների հետ են հավասարեցնում` պաճուճված մարդասիրական խոստումներով, որ սև ոսկու պաշտամունքից է կախված: Ծիծաղս ողբերգական է հնչում և ընդհանրական, երբ մարդկության մեջ մարդը չի հասկացվում և ինքնաբերաբար հայտնվում է մարդու ծուղակում:
Ցասումս երկինք է հասնում, բայց ծիծաղում եմ անզորությանս համար և երազում այն օրվան, երբ մարդկություն կոչված համաշխարհային կրկեսում գլխավոր դերակատարները դառնան անհոգ ծիծաղն ու բարոյականը, և բոլորին հասանելի դառնա մեծ երգիծաբանի խոսքը. «Բարիին վարժեցուցե՛ք ձեր լեզուն, ձեր աչերը, ձեր սիրտը, ձեր ոտները և ձեռները և մի՛ վախենաք, վասնզի ՊԻՏԻ ԳԱ ՕՐ ՄԸ, ՈՐ ԲԱՐԻ ՄԱՐԴԸ ՊԻՏԻ ՀԱՐԳՎԻ» /Հ. Պարոնյան/:
Աշխարհին մաքրություն է պետք` մեր մանուկների անհոգ ծիծաղով…Այս անգամ ծիծաղս գալիք օրերի նոր հույսերով է լցվում…
/Նկարը` թոռնիկիս մանկական օրերից/:
Նատաշա Պողոսյան