Պոեզիայի միջազգային օրվա առթիվ շնորհավորում եմ արվեստի` այդ ոլորտի խոսքի վարպետներին և որպես դպրոցի ուսուցչուհի` բարձրաձայնում եմ այդ ասպարեզում առկա որոշ երևույթների մասին:
Երբեք չեմ համարձակվել բանաստեղծություն գրել, եթե անգամ փորձեի, ձեռքս պիտի դողար, նաև երկընտրանքը միշտ էլ առկա էր, թե որքանով հաջողված կլինի իմ գրած բանաստեղծությունը, որովհետև գիտեի, որ բանաստեղծը հայտնություն պիտի դառնա իր ասելիքի խորությամբ, նորարարությամբ, մարդկային ապրումների անսահման աշխարհով:
Նոր ժամանակներում գրողական աշխարհն ընդլայնել է իր սահմանները, երբեմն հիանում ես բառին շնչավորելու ձիրքով օժտված անհատներով, նրանց ստեղծագործական մեծ վարպետությամբ, բայց պատահում է` չափածո խոսք ենք ընթերցում, չկա այն երանության զգացողությունը, որ պիտի պարուրի հոգիդ: Գրական քննադատության պակա՞ս կա, թե՞ գնահատության չափանիշներն են միակողմանի դարձել, որ երբեմն հանդիպում ենք բանաստեղծությունների, որոնց գեղագիտական ճաշակն ընկած է: Չգիտեմ, հայ գրականության բարենորոգման խնդի՞ր կա այստեղ, թե՞ շրջապատում շատացել են իրենց բանաստեղծ կոչող անձինք:
Դասական թե ժամանակակից գրողներից մեզ սովորելու շատ բան ունենք: Եթե բնատուր տաղանդ չկա, գոնե պետք է իմանալ, թե խոսքի լավագույն վարպետները լեզվաոճական ինչ հնարքներ, միջոցներ, եղանակներ են օգտագործել` իրենց խոսքին շունչ տալու համար: Գրագետ լինել, թերևս չի նշանակում, որ կարող ես ստեղծագործել: Կարող է լինել նաև հակառակը, բայց ով էլ լինի, ստեղծագործելու հակում ունեցող մարդը պետք է իր անհատական ոճն ունենա: Իսկ ոճի մասին խոսելիս միշտ հիշում եմ մեր դասականներից Դեմիրճյանի խոսքը. «Ոճը խոսքի ժպիտն է, տխրությունը, զայրույթը, խոհական երազանքը»:
Կարծում եմ` ստեղծագործող մարդու համար պետք է կենտրոնական լինի լեզուն, գրական հայերենի ամենակատարյալ արտահայտությունը պետք է նկատվի ամեն մի տողում, այն պետք է բյուրեղյա մաքրություն ունենա, որը, ցավոք սրտի, շատ ժամանակ խաթարված եմ տեսնում որոշ ստեղծագործողների կողմից: Չեմ ժխտում նաև կենդանի ժողովրդական լեզվի կարևորությունը, որը գալիս է մեր բանահյուսության ակունքներից, և այն ավելի ստույգ է արտահայտում ժողովրդի մտածողությունն ու հոգեբանությունը:
Տպավորիչ պատկերների ստեղծումը հիմնականում բնատուր շնորհ ունեցողներին է տրված, որով պայմանավորված է տվյալ ստեղծագործության բարձր արվեստն ու անկրկնելի գեղեցկությունը: Բայց դիպուկ մակդիրներն ու համեմատությունները, փոխաբերական յուրաքանչյուր միտք պետք է գեղագիտական հաճույք պատճառեն ընթերցողին: Ստեղծագործական միտքը կարող է հախուռն լինել` կրակոտ զգացմունքներով շաղախված, փիլիսոփայական խոհերի միասնությամբ, բայց բանաստեղծի ներաշխարհում պետք է տեսանելի լինի նաև ժամանակի իրադարձությունների արձագանքը:
Բանաստեղծ լինել, նշանակում է` կարողանալ բառ ստեղծել, հետևաբար` ստեղծարար շնորհով օժտված անհատն է կարողանում իր ասելիքի խորությամբ ճանապարհ հարթել դեպի մարդկանց սրտերը:
Նատաշա Պողոսյան