Ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ, թե ինչ անասելի ծանր վիճակում է գտնվում այժմ Հայաստանը:
Սոցիալական անարդարությունը, դառնագույն աղքատությունն ու քայքայված տնտեսությունը միայն մի փոքր մասն են այն խնդիրների, որ ներկայումս պատել են Հայաստանն, ու որոնց լուծման բանաձևերը դեռևս ոչ ոք չի կարողացել սահմանել:
Սովորաբար, ընդունված է կարծել, թե այս ամենում մեղավոր են բացառապես իշխանությունները ու հենց բացառապես նրանք պետք է պատասխանատվություն կրեն այն խայտառակ վիճակի համար, որի ականատեսն են դառնում բոլորը:
Ինչ խոսք`դժվար թե կգտնվի մեկն, ով կասկածի տակ կառնի այս պնդումը: Միանգամայն արդարացի է ու հավաստի:
Սակայն այս հարցը մեկ այլ կողմ ունի նույնպես:
Հասարակության կամ առնվազը դրա երևելի հատվածի մեղավորությունը ստեղծված իրավիճակում նույնպես անհերքելի է: Ընդ որում`այս պարագայում հարկավոր է մեկ հանգամանք ևս հաշվի առնել:
Պատասխանատվությունն այդ ոչ միայն ընկնում է բուն հայաստանցիների վրա, այլև, ինչու ոչ, սփյուռքի մեր որոշ հայրենակիցների, բայց, հատկապես, մտավորականության:
Ինչո՞ւ մտավորականության: Որովհետև, հայտնի փաստ է, բոլոր ժամանակներում հենց մտավորականությունն է ժողովրդի ու ազգի դժվարին պահերին հանդես եկել նրա առաջնորդի դերում, ուղի ցույց տվել, ճանապարհ նշմարել ու ելք առաջարկել վատթար իրավիճակներից:
Իսկ ինչի՞ ականատեսն ենք դառնում մենք այսօր:
Տեղի է ունենում այն, ինչը պարզապես կոչվում է պնակալիզություն:
Թե՛ մտավորականների գերակշիռ մասը, թե՛ արվեստի գործիչների մեծագույն հատվածն այսօր դարձել են պալատական աշուղներ ու սազը ձեռքներին` գովքն են անում բոլոր նրանց, ում կողմից հաց ու ջուր են ստանում`ընդ որում` առանց ջոկողություն դնելու տերերի միջև:
Այսօր, արվեստագետները թե՛ սփյուռքում, թե՛ Հայաստանում ընդամենը մեկ բանով են զբաղված, հաճոյանում են իշխանություններին, լիզում նրանց ոտքերն ու այդ ամենի դիմաց ընդամենը մեկ բան ակնկալում` կոչում`լինի վաստակավորի, թե ժողովրդականի:
Ասենք՝ այսինչն լավ երգեց ՀՀԿ-ի քարոզարշավին, այնինչը՝ ԲՀԿ-ի քարոզարշավին կարողացան հագուրդ տալ ամբոխի կրքերին, նրանք անմիջապես կամ ամիսներ հետո կպարգևատրվեն համապատասխան կոչումով, իսկ քարոզարշավին մի փոքր գլուխ պահող երգիչն էլ ՝ ոչնչի էլ չի արժանանա, այլ կմնա միևնույն մակարդակին:
Մի խոսքով` իսկական ողբերգություն, այն էլ՝ ինչ ողբերգություն...
Այս նույն վիճակն է նաև սփյուռում, դիցուք` Լոս Անջելսեում:
Թվով 2-3 Հայ Գրողների Միություն կա, մեծ թվով արվեստագետներ, մտավորականներ , ովքեր ապրում են այստեղ, ապրում,սակայն ոչ մի կերպ թվաքանակի մեծությունը չի ազդում նրանց կողմից ծավալվող գործունեության որակի ու բնույթի վրա, ու այստեղ ևս սնվելով համապատասխան խողովակներից` զբաղվում են ընդամենը ժամանակի իշխանությունների գովեստով ու փառաբանմամբ, այնինչ բնական պարտք ունեին` հնչեցնելու ճշմարտությունը, բարձրաձայնելու անարդարությունն ու խարազանելու սուտը:
Ինչո՞վ է զբաղված ազգիս սերուցքը Լոս Անջելեսում....
Ընդամենը մեկ բանով` վայելում է կյանքի բարիքներն ու պարարտանում:
Անհերքելի է, ու դրանում կասկած լինել չի կարող` եթե չսթափվենք ու ինքներս մեզ հաշիվ չտանք: Հեռու չեն այն ժամանակներն, երբ ազգովի փաստի առաջ ենք կանգնելու` հայտնվելով խորը փոսում:
Իշխանություններին համահավասար պատասխանատվություն ենք կրում նաև մենք մեր անտարբերությամբ, ու այս ճշմարտությունը պետք է մեկընդմիշտ ականջներիս օղ անենք:
Գայանե Մանուկյան

Լուսանկարը՝ «Հրապարակ»-ից