Հարգելի՛ Հայեր,

նախ կուզեմ բոլորիս ուշադրությունը սևեռել Ստեփան Փարթամյանի` «101 Պատճառ, ՈՐ ՀԱՅԵՐԸ ԱՊՈՒՇ ԵՆ» 101 «REASONS ARMENIANS ARE STUPID» գրքի վերնագրի վրա, քանի որ, սովորաբար, երբ որևէ գիրք ենք ուզում ձեռք բերել , որի բովանդակությունը  անծանոթ է մեզ, նախ  վերնագիրն է ,որ  մեզ կգրավե`արժե կարդալ այն , մեր հոգուն ու սրտին, մտքին ու ոգուն հարազատ է արդյոք և ինչ նոր բան կտա մեզ հեղինակի այս կամ այն վերնագրով գիրքը:

Հաճախ՝ հենց վերնագիրն է ընթերցողին գրավում, և նա ցանկանում է այդ գիրքը գնել` կարդալու և իր սեփականն ունենալու համար, իսկ կարդալուց և հավանելուց հետո փոխանցել ուրիշին և հետո կյանքի իմաստությամբ հարուստ այդ գիրքը դարձնել իր սեղանի գիրքը , որպեսզի թերթի իր կյանքի հոլովույթում և մարդկային իմաստությանը միշտ հաղորդակից լինի:
Երբեմն, վերնագիրն այնքան վանող է լինում,որ գրախանութի գրադարակին դրված գիրքը չես ուզում նույնիսկ ձեռքդ վերցնել....
Ես մի ասացվածք ունեմ` «Գրքին, մրգին, մեղրին փող չեմ ափսոսում»:
Խոսքն՝ իհարկե, այդ երեք բարիքների բարձրակարգ տեսակի ու որակի մասին է...
Գրքի վերնագիրը յուրատեսակ գովազդ է, եթե այն դիտվում է որպես ապրանք, ի վերջո , գիրքն էլ է ապրանք:
Գրքի վերնագիրը քարոզչություն է դառնում, եթե հեղինակը մարդկանց և ժողովուրդների վրա բարոյական, գաղափարական և քաղաքական ներգործության նպատակ ունի:
Այս բնույթի վերնագիրը հեռուն տանող նպատակներ ունի, որ հաճախ շարքային ընթերցողը չի խորանում ,հետևաբար չի ըմբռնում հեղինակի հեռահար նպատակները:
Երբեմն գրքի վերնագիրն ավելին է`դրական կամ բացասական իմաստով,քան նրա բովանդակությունը:
Ես ուշադիր հետևեցի հեռուստաեթերից պարոն Ստեփան Փարթամյանի խոսքին,որը լի է ինքնագովության դրսևորումներով, որում, սակայն, անողոքաբար մեղադրում է ողջ հայ ժողովրդին:
Ես կարդացի օգտատերերի մեկնաբանությունները գրքի «բովանդակության» վերաբերյալ, բայց հիմնականում /բացառությամբ Մարինե Վահրադյանի տրամաբանական դիպուկ և ճշմարտացի մեկնաբանության և ևս մեկ այլ անձի,անտեսվել է գրքի վերնագրի վիրավորական իմաստը,որը մեր թշնամիների ձեռքին իսկական հաղթաթուղթ կլինի`փաստարկվելով,թե ահա ինչ կարծիքի են հայերն իրենք իրենց մասին:
Սակայն դա էլ «ճակատագրական» չհամարենք, որովհետև Աշխարհին ու քաղաքակրթությանը Հայերս անթիվ-անքանակ արժեքներ ենք տվել ու շարունակում ենք տալ: Միայն 20-րդ դարում գիտության ,արվեստի և առհասարակ մշակույթի ասպարեզում այնպիսի մեծություններ ենք տվել, որ շատ ազգեր իսկապես կերազեին....
Բայց այդ ամենը Փարթամյանի համար էական չեն....կարևոր «վատն» այն է ,ըստ նրա,որ հայ տղամարդը «իր կինիկը չծեծե և այնպես իրեն դրսևորե այսօր,որ օտարները հարգեն մեզի»:
Այս ևս էական չէ,քանի որ ամբողջ աշխարհում միայն հայ տղամարդը չէ, որ իր կինը կծեծե:Կարծեմ թե կանանց հանդեպ բռնությունների դեմ պայքարը ամերիկաներում և եվրոպաներում է սկսվել...
Բայց այդ էլ ոչինչ. մինչև այսօր աշխարհի շատ ազգերի տղամարդկանց թվում է,թե տղամարդկությունը հայհոյելն է,կնոջը ծեծելը,ծխելը, խմելը,սիրուհի պահելը,մարդ սպանելը,կազինոներում խաղալը և այլ մարդկային մեղքեր անելը....
Ուրեմն՝ այս արատներն էլ միայն ՀԱՅ տղամարդուն չեն հատուկ, ինչպես ճգնում է ապացուցել Փարթամյանը:
Բա, ո՞րն է այս վերնագրի «ՄԵԽԸ», որ բազմագիտակ Փարթամյանն ուզում է մեզ համոզել իր ճշմարիտ և անճառելի լինելով, որը դեռ պատանեկությունից է գալիս…..
Անձնական և ազգային արժանապատվություն չունեցող հայերին եմ դիմում, եթե այդպիսիք կան մեր մեջ….
Իրավացի եք,չկան ազգային արժանապատվությունից և անձնական ինքնասիրությունից զուրկ Հայեր…Բայց այս ի՞նչ վերնագիր է գրել իր «հանճարեղ բացահայտումների » գրքին`«101 Պատճառ, ՈՐ ՀԱՅԵՐԸ ԱՊՈՒՇ ԵՆ. 101 REASONS ARMENIANS ARE STUPID»:
Ուշադրությու՛ն դարձրեք, որ նա գրում է ՀԱՅԵՐԸ, այլ ո՛չ`Հայերս, որպեսզի ինքն էլ`որպես հայ մը, ապուշ համարվի բոլորիս հետ:
Բայց, Ո՛չ,նա ապուշ չէ, որովհետև….Հա՞յ չէ....
Բայց Փարթամյանի հայերենի և անգլերենի լեզվական անկատար իմացությա՞նը արդյոք վերագրենք, որ ԱՊ-ՈւՇ- բառը, որ բառակազմությամբ նշանակում է`ապ-ժխտական ածանց է, Ուշ-Հուշ-ականջ/արիական լեզուներից պարսկերենում և ռուսերենում պահպանել է իր նախնական իմաստը և ականջ է նշանակում/ ,այսինքն`ապ-ուշ-ականջ չդնող…ապ-ան-դժ-տ-չ-ժխտական ածանցներ են ան-ուշ-ա դիր-ականջ չդնող ապ-ուշ մարդ :
Սակայն բոլոր հայերին է հայտնի, որ այս բառը վաղուց հայերենում /արևելահայ և արևմտահայ/կորցրել է իր բառակազմական նախնական իմաստը և գործածվում է ՀԻՄԱՐ իմաստով:
Եթե պարոն Փարթամյանը կուզի հակաճառել,ինչպես որ փորձում է իր եթերային խոսքում ու
ունկնդրին համոզել , թե ԱՊՈւՇԸ անմեղ բառ մընէ`Անուշադիր կնշանակե,այդ դեպքում անգլերեն STUPID բառը կնշանակե Հիմար:
Զավեշն այն է,Փարթամյանը ծաղրում է բոլոր հայերին հայերենի չիմացության համար:
Ո”վ կարող է քննադատել մեկ ուրիշին որևէ բան չիմանալու համար.միայն պարծենկոտ իմացողը…
Տվյալ դեպքում , պարո՛ն Փարթամյանը իր այս գրքով ներկայանում է հանրությանը իբրև հայերենի գերազանց գիտակ և փորձում է ուղղել մեր լեզվում տեղ գտած անճշտությնունները:
Ինքնին այս մղումն ու նպատակը ազգօգուտ է և գովելի…Բայց,պարզվում է`Փարթամյանը անվարժ է և՛հայերենում, և՛ անգլերենում:
Պարզաբանեմ:

Եթե հայերեն Ապուշ բառը անմեղ նշանակություն ունի և այդպես բնութագրելով հայերիս հեղինակը վիրավորելու միտում չունի,ապա անգլերեն STUPID-ը բառարանում թարգմանվում է ՀԻՄԱՐ,որը հոմանիշ է ԱՊՈւՇ բառին և
Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարանում/ Եր.ՀՍՍՀ ԳԱ,1967թ. /ունի 90-ից ավելի հոմանիշ, որոնցից մի քանիսը ներկայացնեմ ձեր ուշադրությանը,որպեսզի մենք էլ իմանանք, թե ով ենք ՄԵՆՔ`ՀԱՅԵՐՍ,Փարթամյանի բնութագրմամբ.
Ապուշ - հիմար, անգետ, տխմար, անմիտ, խելազուրկ, խելապակաս, տխմարամիտ, դատարկագլուխ, թանձրամիտ, բութ, բթամիտ, անասնամիտ, պնդագլուխ, հիվանդամիտ, տախտակը պակաս….և այլն: Ուզում եմ հարցնել Ձեզ, սիրելի՛ հայրենակիցներ . հազար ներողություն, եթե որևէ մեկն այս ածականներից մեկով Ձեզ /Մեզ դիմի, մենք հանգիստ ,առանց վրդովվելու ու վիրավորվելու կգնե՞նք նրա «հեղինակած» գիրքը 20 դոլարով և մեր անձնական ինքնասիրությունը և ազգային արժանապատվությունը նսեմացնող մարդուն, որն իրեն դուրս է հանում այդ «Ապուշ-Հիմար Հայերի» շարքից, փող վաստակելու և ճանապարհածախսը հոգալու հնարավորություն կտա՞նք, որպեսզի նա շրջագայի հայկական գաղթօջախներում ,հավաքի սխալ գործածվող հայերեն բառերը և «գիրք մը հրատարակե և Հայերը «ԱՊՈՒՇ» անվանե:
Բա ու՞ր է մեր ազգային արժանապատվությունը…
Սիրելի՛ ոչ ապուշ Հայեր, պատասխանատվության կանչենք Ստեփան Փարթամյանին` մեր ողջ Հայ ազգին վիրավորելու և ստորացնելու համար, պահանջենք, որ նա հանրայնորեն Ներողություն Հայցի Հայ ժողովրդից, ոչնչացնի իր այդ դավադիր վերնագրով գրքի ողջ տպաքանակը….
Դիմում եմ ԱՄՆ-ի Հայ գրողների միությանը և հայ գրողներին` իմ գրչակիցներին, հետամուտ լինեն այս հույժ կարևոր կոչին:
Հարգանքներով`
Մարի Բարսեղյան-Խանջյան