Վերջերս կանանց ուղղված իմ հոդվածին վերաբերող արձագանքների մեջ առանձնացավ մեկը, որ այն շատ լավ է գրված, բայց ինչ կարող եմ ասել տղամարդկանց մասին: Մի պահ անակնկալի եկա, բայց մի երկու բառով պատասխանեցի, որ կարելի է նույնքան լավ ներկայացնել նաև տղամարդկանց:
Նաև կա մի այլ երևույթ, որ այս կյանքում տղամարդկանց հետ շատ քիչ եմ շփվել, աշխատում եմ նաև մի դպրոցում, որտեղ տղամարդիկ շատ քիչ են, նույնիսկ նրանց մեջ կան նաև իմ նախկին աշակերտներից:
Հետևաբար, իմ խոսքը կհնչի` որպես մարդու տեսակին նվիրված մի անդրադարձ, որտեղ կլինի տղամարդը:
Ես մարդուն տեսնում եմ իրական մարդկային արժեքներով, ով ուժ ու զորություն է, հավատի ու հպարտության ներշնչանք` անկախ նրանից, թե ինչ ասպարեզում է ընդգրկված: Դա լինի հանրային կյանքում, տնտեսական, մշակութային կամ այլ ոլորտներում, ես նրան տեսնում եմ կենդանի ու կենսունակ կերպարով: Մարդու` իմ ընդունած տեսակի մասին խոսելիս ես մասնագիտական ընտրություն չեմ կատարում, նա հողի մշակ է, թե պետական վերնախավի ներկայացուցիչ, ինձ համար հավասար արժեքներ են, որտեղ երևում է մարդը: Իմ տեսադաշտում սահմանին կանգնած հայրենիքի նվիրյալներն են, անմահության ճանապարհին հավերժացած նահատակները, հարազատ որդիներ կորցրած ծնողներ, մարդկային ցավն իրենց հոգում կրող անհատներ, որ մաքուր ու անաղարտ սրտով ապրում են երկրի կյանքով:
Իմ ընտրած մարդու տեսակը նույնպես նյութականի հետ կապ չունի, նա կարող է մեկը լինի, ում հոգում արև եմ տեսնում, դեմքին` ազնվություն, երակներում` իր ժողովրդի ցավը, աչքերում` լավ օրերի երազանքներ: Նա ինձ երևում է երբեմն զղջալիս, մարդկային մեծ խոստովոնությամբ կամ հոգեկան ալեբախումների ճանապարհին` ճշմարտություն որոնելիս, պարզ ու շիտակ, երբեմն` ինքնամոռաց նվիրման մեջ, անզիջում:
Տեսնում եմ մարդու, ով իր թերությունները նկատում է, դիմացինի մեջ փորձում տեսնել լույսի շող, ով գոհունակ ժպտալ գիտի, գեղեցիկ անակնկալ մատուցել, կարդալ գիտի մարդու հոգին:
Իմ նախընտրած մարդու տեսակի մեջ չկան ինքնահավան ամբարտավանները, կնամոլ մեծամիտները, ստահակները, այն բոլոր փառասերները, որ ցանկացած պահի կարող են իրենց մթագնած ուղեղներով արժեքներ ոտնահարել:
Ես նրան տեսնում եմ` որպես ընտանիքի հայր, կնամեծար ու հավատարիմ, հարուստ հոգով, ով սիրել գիտի, նույնիսկ` պաշտել: Նա երևում է ինձ բոլորանվեր նվիրման մեջ` իր օջախին, հարազատ հողին, ով կարողանում է հաղթահարել նաև սեփական ցավը և ոխ չունի աշխարհի հանդեպ:
Թե որքանով կարողացա մի քանի տողով ներկայացնել տղամարդուն, չգիտեմ, բայց մարդու` իմ նախընտրած այս տեսակը վերացական չէ և ոչ էլ` երազային, նա միշտ էլ կա մեր միջավայրում, նաև ցանկալի է տեսնել ամենուր, որտեղ մարդասիրական ձգտումները յուրաքանչյուրի մոտ նոր որակ կստեղծեն շրջապատում:
Նատաշա Պողոսյան