Ժամանակը հոսում է անխնա, ինչը նշանակում է` աստիճանաբար արդիական է դառնում այն կարևորագույն հարցը, թե այս կամ այն քաղաքական ուժի հաղթանակի պարագայում, որն այսպես թե այնպես անխուսափելի է լինելու, ինչ պետք է ակնկալի նույն այդ կուսակցությունների գլխավոր շահառուի դերում հանդես եկող հասարակությունը:
Հայ հանրությունը, ինչպես կարելի է համոզվել անբռնազբոս զրույցի բռնվելով մարդկանց հետ, մեծ ակնկալիքներ այնքան էլ չունի այս ընտրություններից: Անցյալի դառը փորձն իրենն արել է ու հիմա առնվազը միամտություն կլիներ ենթադրել, թե որևէ մեկն, աչքերը փակ, կարող էր նետվել քաղաքական կուսակցությունների գիրկը:
Խոստումներ միշտ էլ հնչել են, իսկ արդյունքը, որպես կանոն, հիասթափեցնող է եղել:
Երկրում առկա խնդիրներն ինչպես եղել են, այդպես էլ շարունակել են իրենց գոյությունը` կրծելով ու թուլացնելով պետությունը ներսից:
Այնպես որ` կարելի է ասել` հայաստանյան հասարակությունը ոչ թե քրոնիկ կասկածամիտ է, այլ ուղղակի իրատես ու ավելորդ հույսեր փորձում է չփայփայել:
Մարտի 5-ից սկիզբ առած քաղաքական քարոզարշավը մի շատ հետաքրքրական առանձնահատկությամբ է կարծես աչքի ընկնում: Քաղաքական ուժերի գերակշիռ հատվածը, իր քարոզչությունը կառուցում է ամենևին էլ ոչ սեփական ծրագրերը հնարավորինս հանրայնացնելու ճանապարհով:
Այդ ուժերից գրեթե ոչ մեկը չի ջանում ժողովրդին բացատրել, թե հատկապես ինչ տեսլական կամ ինչ ծրագրեր ունի` ապագայի հետ կապված, որ կյանքի է կոչելու, եթե հանկարծ ի վիճակի լինի մտնել խորհրդարան:
Միակ բանը, որ հաստատապես քաղաքական ուժերի մեծ մասը խոստանում է, լավ կյանքն է, նոր սկիզբն ու ամեն բան նոր ու մաքուր էջից սկսելու պատրաստակամությունը` պայմանով, որ հենց ինքը կազմի մեծամասնություն ապագա խորհրդարանում ու հենց ինքն էլ ձևավորի իր կառավարությունը:
Մինչդեռ ոչ մի խոսք այն մասին, թե եթե, այնուամենայիվ, չհաջողվեց մեծամասնություն ունենալ ԱԺ-ում, ապա ինչ է պատրաստ անելու սեփական ընտրազանգվածի մոտ ամոթով չմնալու համար: Բացի սա` նույն այդ քաղաքական ուժերի մեծամասնությունը ձեռնպահ է մնում ժողովրդին բացատրելուց, թե հատկապես ինչ է անելու դիմագրավելու այն մարտահրավերներին, որոնց առաջ այսօր Հայաստանը միանգամայն օբյեկտիվորեն հայտնվել է:
Ծրագրային մոտեցում չունեն, իսկ եթե ինչ-որ ծրագրեր էլ գրել են, ապա դրանց մեծ մասը կա՛մ բացառապես քարոզչական բնույթի է, կա՛մ այսրոպեական ու լուծում է ընդամենը մեկ խնդիր` հնարավորինս շատ ձայներ հավաքել առաջիկայում:
Ի՞նչ է սա նշանակում:
Սա կարող է նշանակել մեկ բան` Հայաստանի շարքային քաղաքացին այսօր կանգնած է անլուծելի դիլեմայի առաջ: Եթե որոշի հավատալ տրվող խոստումներին, ապա այդպիսով կհաստատի իր մասին քաղաքական ուժերի մոտ արմատացած այն պատկերացումը, թե ընդամենը քայլող քվեաթերթիկ է, իսկ եթե բոլորին դեմ լինի, այդ դեպքում էլ երկիրը կարող է հայտնվել ցնցումների մեջ:
Թե ինչպես կկողմնորոշվի շարքային ընտրողն առաջիկայում, իհարկե, ցույց կտա ժամանակը, բայց որ ապագան այնքան էլ խոստումնալից չի լինելու, ակնհայտ է:
Թվերն են այդ ամենի մասին վկայում:
Աշոտ Պողոսյան