Վերջերս, բավական հաճախ, կարող ես մամուլի էջերին տեսնել հրապարակումներ` այս կամ այն պետական կրթական հաստատության ռեկտորի մասին:
Որպես կանոն դրանք բացասական բովանդակությամբ են հագեցած: Թե ինչի հետ է սույն երևույթը կապված, այնքան էլ դժվար չէ կռահել, քանի որ նախընտրական այս շրջանում, երբ հաճախ քաղաքական տերերին հաճոյանալու համար միջոցների ու գործիքների միջև ոչ մի խտրականություն չի դրվում, քիչ չեն լինում դեպքերը, որոնք վկայում են այն խայտառակ իրավիճակի մասին, որոնք հաստատվել է հայաստանյան բուհական համակարգում:
Բայց, չգիտես ինչու, մեզանում ավելի շատ ընդունված է ուշադրության կենտրոնում պահել առավելապես մայրաքաղաքային բուհերը:
Թե հատկապես ինչով է պայմանավորված այս հանգամանքն, այսինքն` այն, թե ինչպես են երևանյան բուհերն առավել նկատելի, քան մարզային կրթօջախները, այնքան էլ պարզ չէ:
Մարզային կրթօջախները ևս պակաս ռիսկային չեն ու շատ հաճախ տեղի են ունենում ամենատարբեր տեսակի ու բնույթի չարաշահումներ:
Այսպես` բանից պարզվում է, որ Գավառի պետական համալսարանում օրերս անցկացված ռեկտորի թափուր պաշտոնի մրցույթը այդպես էլ ոչ մի անականկալ չի գրանցել, ու այստեղ, ինչպես և երկար տարիներ առաջ, բուհի ռեկտորի պաշտոնում վերընտրվել է Ռուզաննա Հակոբյանը:
Ընտրությունն այս, անկասկած չեր լինի այսքան նկատելի ու նույնիսկ աղմկոտ, եթե չլիներ մի շատ խոսուն իրողություն:
Վերընտրված ռեկտորը` տիկին Ռուզաննա Հակոբյանը, ՀՀ սփյուռքի նախարար Հրանուշ Հակոբյանի քրոջ աղջիկն է: Այստեղ հատկանշականն այն է, որ Ռուզաննա Հակոբյանն իր այս պաշտոնում վերընտրվում է արդեն երրորդ անընդմեջ անգամ ու երևում է` հույս էլ չկա, որ աշխարհում, համենայնդեպս առաջիկա տարիներին, կգտնվի գեթ մեկն, ով կհանդգնի «ձեռնոց նետել» տիկին Հակոբյանին:
Թե ինչպես ստացվեց, որ նույն մարդն արդեն երրորդ անգամն է փորձում պաշտոնավարել բուհի ռեկտորի պաշտոնում, պարզ է դառնում, մասնավորապես, բուհի կարգավիճակի փոփոխության իրողությունից:
Կրթօջախը պետական ոչ առևտրային կազմակերպությունից դարձել է հիմնադրամ:
Նպատակը՝ կարելի է ենթադրել, նախարարի զարմուհուն այս պաշտոնում հավերժացնելն է եղել: Ինչ վերաբերում է անձամբ Հրանուշ Հակոբյանին, ապա նշենք, որ նախարարը Գավառի պետական համալսարանի խորհրդի նախագահն է:
Այն, որ Հայաստանում պաշտոնները, հատկապես յուղոտները, սովորաբար համարվում են ժառանգաբար փոխանցվող կալվածքներ, նորություն չէր: Բայց որ միևնուն կրթօջախում միաժամանակ ինքնադրսևորման հնարավորություն կարող էին ստանալ մորաքույրն ու զարմուհին`այն էլ հավերժության սկզբունքով, թերևս, հազվագյուտ հանդիպող դեպք պետք է համարել:
Հարց` այս տարիների ընթացքում չգտնվե՞ց արդյոք, արժանի մեկն, ով կկարողանար որպես այլընտրանք դիտարկվել Հրանուշ Հակոբյանի քրոջ աղջկան: Մի՞թե նրա ունեցած գիտելիքներն ու մասնագիտական հմտություններն այն մակարդակի են, որ Հայաստանում նրա նման մեկը գոյություն չունի…
Փաստ է` Հայաստանում կոռուպցիան հասել է իր պատմական պիկին, ու այն, ինչի մասին հենց նոր խոսվեց, պետք է համարել կոռուպցիայի դասական դրսևորում, որն ընդամենը մեկ բան է վկայում` բոլոր խոսակցություններն այն մասին, թե արվում է ամեն բան` հաղթահարելու այդ հասարակական-պետական չարիքը, սին են ու անհիմն:
Ամեն բան նույնն է, ոչինչ երբեք չի փոխվում`նույնիսկ Հրանուշ Հակոբյանի քրոջ աղջիկը…
Անուշ Արշակյան