Մեկ ամիս շարունակ տարբեր լրատվամիջոցներ Զարուհի Փոստանջյանին նույն հարցն էին ուղղում՝ եթե «Ժառանգությունը» որոշի դաշինքով մասնակցել ընտրություններին, ապա դուք դուրս կգա՞ք կուսակցությունից:
Եվ ուղիղ մեկ ամիս Փոստանջյանը նույն պատասխանն էր տալիս. «Ընդհանրապես ես եթե մի տեղ գնում եմ, հետ չեմ վերադառնում, եթե ինձ խանգարում են, ապա խանգարողներին եմ հեռացնում: Ես այդպիսի դիրքորոշմամբ եմ հանդես գալիս»:
Հիմա պարզվեց, որ ինքն է որոշել հեռանալ «Ժառանգությունից»:
Իրեն «խանգարողները» կարող են հանգիստ շունչ քաշել, թե չէ՝ ո՞վ իմանա՝ մեկ էլ տեսար՝ կարող էր բռնել ու «խանգարողներին» հեռացնել կուսակցությունից:
Ինչպիսի՜ «սկզբունքայնություն». մեկ ամիս շարունակ ասում է՝ չէ՛, չեմ հեռանալու, հակառակը՝ ինձ խանգարողներին եմ հեռացնելու, բայց հիմա ինքն է հեռանում:
Այո՛, ոչ ոք չի վիճարկում հարցը, որ «ժառանգության» ներսում ժողովրդավարություն կա և կուսակցության վարչության անդամները տևական քննարկումներից հետո միայն որոշեցին միանալ Սեյրան Օհանյանին և Վարդան Օսկանյանին /որոշումն էլ ընդունվել է ձայների մեծամասնությամբ/՝ ձևավորելով «Օհանյան-Րաֆֆի-Օսկանյան» նախընտրական դաշինքը:
Սակայն Փոստանջյանի բռնած դիրքն այնպիսին էր, որ նա պարտադրում էր մեծամասնությանը ենթարկվել իրեն:
Ու հիմա ինչ-որ արժեքային համակարգից, սկզբունքներից ու գաղափարախոսությունից է խոսում, որոնցից իբր շեղվել է «ժառանգությունը»: Այն կուսակցությունը, որը եթե չլիներ, դժվար է ասել, թե որտե՞ղ էր կայանալու ինքը որպես գործիչ:
Իսկ ի՞նչ է, «Ժառանգության» գաղափարախոսությունը կամ արժեքային համակարգը խորհրդանշվում էր Փոստանջյանի տեսքո՞վ: Եվ եթե մեծամասնությունը համաձայն չի եղել միանյակ մասնակցել ընտրություններին, ապա դա նշանակում է «շեղո՞ւմ» արժեքներից, սկզբունքներից ու գաղափարախոսությունից:
Իսկապես, Փոստանջյանը շատ տարօրինակ պատկերացումներ ունի կուսակցության ներքին ժողովրդավարության վերաբերյալ: «Ով իմ դիրքորշման հետ համաձայն չէ, ուրեմն՝ վսյո՛, իմ թշնամին է»: Ահա՛, այսպիսին է նրա պատկերացումը:
Լա՛վ, որոշեց դիմում գրել ու հեռանալ կուսակցությունից, բայց ինչո՞ւ է վիրավորում արդեն նախկին կուսակիցներին, որոնց հիմա համարում է այնպիսին, թե նրանք խեղաթյուրում են ամենը ու ասում՝ «տգիտությունը ուժ է» /վերջերս մեկն էլ էր գիտելիքից խոսում՝ ծիծաղ հարուցելով հանրության շրջանում/:
Այդ ինչո՞ւ է իրեն Ֆեմիդա երևակայում ու կշեռքը ձեռքն առած՝ ծանր ու թեթև անում և վճիռ կայացնում «Օհանյան-Րաֆֆի-Օսկանյան» դաշինքը ներկայացնող դեմքերի վերաբերյալ:
Հեռացել ես, լավ ես արել, քո՛ որոշելիքն է, բայց դատախազի ու դատավորի գործառույթներն ինչո՞ւ ես «սեփականել» ու փորձում անհիմն մեղադրանքներ հնչեցնել, միաժամանակ՝ վճիռ կայացնել: Ավելին՝ խոսել հանրության անունից:
Ո՞ր իրավունքով:
Բայց միայն այս ֆունկցիայով բանը չի ավարտվում, հաջորդ պահին անմիջապես կերպարանափոխվում ու դառնում է «Եսենյա» և «անվրեպ» գուշակում է, թե դաշինքը նույնիսկ խորհրդարան էլ չի մտնելու:
Շատ հետաքրքիր է, որտեղի՞ց այդպիսի «տեղեկացվածություն», որ այդպես վստահ հայտարարում է՝ ըստ էության, տարածելով Բաղրամյան 26-ի ցանկությունը:
Ո՞ր հիմքով է նման պնդում անում, երբ դեռ պաշտոնապես քարոզարշավն էլ չի սկսվել:
«Թուղթ ու գիր» անելով հո չի: Իսկ գուցե միշտ էլ դրանո՞վ է զբաղվել:

Կիմա Եղիազարյան