Նայելով այս լուսանկարին` ուզում եմ բարձրաձայն աղաղակել` ի լուր աշխարհի, որ հայրենիքի նվիրյալ հայորդին` Գեղամ Մանուկյանը, հողի սերը գերադասեց իր ընտանեկան երջանկությունից, որտեղ անչափահաս երկու երեխաներ կան, սիրված կին ու հարազատներ: Քանդվեց մի օջախ, կործանվեց մի գեղեցիկ սեր…
Այս պահին իմ ես-ը դառնում է մենք, ու այդ մենք-ի մեջ տեսնում եմ մի տառապած ժողովուրդ, որ այսօր հավաքվել էր իր նահատակ հերոսին պատվով ճանապարհելու…Իմ մտապատկերում Գեղամի վշտամորմոք կինն է, նրա դուստրը` իմ աշակերտուհին, որ այս օրերին հայրիկի կողքից չհեռացավ, որդին, որ չէր կարողանում հավատալ իրականությանը, այս մեծ տառապանքից ցնցված ծնողները, եղբոր կորստից իրեն կորցրած քույրը, բոլոր հարազատները, երկրիս պետական այրերը, զինվորականներ, մի ամբողջ ժողովուրդ, արցունքոտված մի ազգ հավաքվել էր Մարտակերտի մշակույթի տանը` հրաժեշտ տալու ազգի նվիրյալ զավակին:
Չեմ ուզում լալահառաչ հնչի իմ խոսքը, բայց ո՞վ ենք մենք և ի՞նչ ենք զգում, երբ ամեն անգամ ազգի զավակներին կորցնելուց հետո լսում ենք նահատակների հոգու կանչը… Այս պահին ուզում եմ աղաղակել` կանգնեցրե՛ք ազգիս կորուստը, կանգնեցրե՛ք, թեկուզ այն հնչի որպես սպառնալիք` ազգի անունից:
Այս պահին իմ ես-ը դառնում է ընդհանրական, ու մի նոր հարց է ավելանում` ես հայրենի հողի ուժի ու նրա սրբազան լինելու գաղափա՞րն եմ իմ մեջ կրում, փորձում մաքրագործող ուժ ներարկել նոր սերնդին, թե՞ ընդհանրական ճշմարտություն բարձրաձայնող եմ, այն մեծ ճշմարտության, ովքեր իրենց մեջ կրում են հայրենի հողի բույրն ու նրա ազատությունը և իրենց զոհաբերում այդ հողի համար:
Եվ իմ հոգու կանչն է իմ հարցումներին արձագանքում, և այդ նույն հոգու աչքերով էլ զգում եմ հողի ջերմությունը, աշխարհը վերարտադրում իմ ես-ի, իմ անհատական տպավորությունների ու զգացումների, սեփական ապրումների միջոցով, ու այդ ես-ն ամեն անգամ ինձ համար դառնում է ընդհանրական, որով կերպավորում եմ իմ շրջապատում գտնվող անհատին, որտեղ տեսնում եմ ազգի զավակների կորուստ, որդեկորույս մայրեր, որբացած երեխաներ, այրիացած կանայք…
Իմ մտածողությունն էլ ընդհանրական է դառնում, որտեղ մի ամբողջ տիեզերք կա, մարդկության ցավ ու տառապանք ու նրա կիզակետում` մի ամբողջ ազգ ու մեր էության մեջ գտնվող հայրենիքը: Եվ իմ հոգում ամեն անգամ կրում եմ իմ երկրի հինավուրց պատմությունը, նրա ներկան ու ապագա կյանքի երազանքը: Այդ ներկայի մեջ հայրենի Արցախի սահմանը պահող հայորդիներն են ու բոլոր նահատակները:
Ես իմ հայրենիքի գեղեցկության ընկալողն եմ դառնում ու իմ երկրի հավերժության ավետաբերը, և փորձում եմ այն նորից դարձնել ընդհանրական, որ բոլորս ենք այստեղ ընկալում այդ գեղեցկությունը, մեր մեջ զգում այդ հայրենիքը, այն ջերմությունը, որ իր գրկում հողն է պահում, ու այն կանչը, որ բոլորիս հոգում արձագանքում են նահատակները, բայց բավակա՛ն է…

Բավակա՛ն է` մեր արցունքներով չափենք ազգիս զավակների կորուստը…

Բավակա՛ն է…
Նատաշա Պողոսյան