Երբ աշխարհում ստեղծվում էր մամուլի խոսնակի հաստիքը, գաղափար ու աշխատանք էր դրված այդ մտահղացման հիմքում:
Ընդամենը մեկն էր ՝ թափանցիկ դարձնել պետական կառույցների ու պաշտոնյաների աշխատանքն ու հասարակությանը ապահովել թարմ տեղեկատվությամբ՝ միշտ հասանելի ու հավաստի:
Հայաստանում, ցավոք, ինչպես պրակտիկան է աներկբայորեն ապացուցում, ոչ միշտ է կամ ոչ բոլոր պաշտոնյաների պարագայում է, որ մամուլի խոսնակները սրբորեն կատարում են իրենց պաշտոնեական գործառույթները:
Ոմանց պարագայում «թափանցիկություն» ասվածն առհասարակ, տեղին չէ, ու բազում են օրինակները, որոնք ապացուցում են՝ Հայաստանում այդ ինստիտուտը լիարժեքորեն դեռևս չի գործում:
Մասնավորապես՝ բավական խնդրահարույց է շարունակում մնալ ՀՀ արդարադատության նախարար Արփինե Հովհաննիսյանի մամուլի քարտուղար Գոհար Պողոսյանի աշխատելաոճը:
Ի դեպ՝ նշենք, որ սա այն նույն Գոհար Պողոսյանն է, ով ամիսներ առաջ աշխատում էր այն ժամանակ դեռևս վարչապետ հանդիսացող Հովիկ Աբրահամյանի հետ:
Պողոսյանի պարագայում չտեսնել Արգամիչի գործոնը, պարզապես, անհնար է...
Ստացվել է այնպես, որ Պողոսյանն, սովորության համաձայն, լրատվամիջոցների հետ իր շփման մեջ այնքան էլ ազատորեն չի ինքնադրսևորվում, և սա այն պարագայում, երբ լուսաբանելու ու մամուլին լուսավորելու առիթների ու թեմաների պակաս, որպես կանոն, արդարադատության նախարարի մամուլի խոսնակը չի ունենում:
Ոլորտում կուտակված խնդիրները չափից դուրս շատ են, իսկ ահա նախարարության շտապողականությունը՝ հնարավորինս սեղմ ժամկետներում դրանց լուծում տալու,կարծես զրոյական են:
Հետևաբար՝ Պողոսյանի խուսափողական աշխատելաոճն, եթե հաշվի ես առնում որոշ օբյեկտիվ հանգամանքներ՝ բխող ռեալ իրողություններից, միանգամայն բացատրելի է այլևս թվում:
Ի՞նչ խոսի արդարադատության խոսնակ Գոհար Պողոսյանը լրագրողների կամ լրատվամիջոցների հետ, երբ խոսելու բան, ըստ իրեն՝ առանձնապես չկա, կամ՝ինչպես է պատասխանելու նրանց կողմից հնչող սուր հարցադրումներին:
Հանրությանն ինչ ավետի՞ Հայաստանի բանտերում տիրող աղետալի վատ պայմանների մասին, թե՞ բարբառի համակարգային կոռուպցիայի մասին, որն այնքան բնորոշ է արդարադատության համակարգին՝ դրա ստեղծման առաջին իսկ օրվանից...
Իհարկե, կարծել, թե մյուս բոլոր պետական գերատեսչությունները զերծ են համակարգային խնդիրներից, կամ դրանց ղեկավարներն իրենց իդեալական են դրսևորում սեփական աշխատանքում, ոչ մի կերպ չի կարելի, բայց և ասել, թե այդ իրողությունը շատերի պարագայում ծառայում է հիմք ինքնամփոփվելու, անհնարին է:
Տեսնես, այնուամենայնիվ, ինչի՞ հետ է կապված Գոհարի «մելամաղձոտ» աշխատելաոճը...
Գայանե Մանուկյան