Գռեհիկ հոգի՞ն է գռեհիկ խոսքեր ծնում, թե՞ հակառակը: Ասում են` վաղուց է ծնվել այս հարցը, բայց պատասխանը դեռ չգիտեն: Բայց հայտնի խոսքն ասում է, որ գռեհիկ մարդն է գռեհիկ խոսում: Կարծում եմ` եթե անգամ մարդու հոգի՞ն է այդպես խոսում, ապա հոգու դաստիարակություն պետք է տանել, որպեսզի մարդը չկեղտոտի միջավայրը իր գռեհիկ ու հայհոյախառն խոսվածքով:
Հուսով եմ` շատերը մանկավարժիս հետ համամիտ կլինեն, որ երբևէ չեմ կարողանում հաշտվել այն կեղտոտ երևույթի հետ, երբ սոցցանցը դառնում է զրպարտության, անարգանքի, մարդկանց վարկաբեկելու հարթակ` երբեմն` անանուն, երբեմն` անուններով տարբեր հասցեատերերի քարկոծելու համար: Գուցե դա պարապությա՞ն հետևանք է կամ այս տարածական դաշտում` ուշադրություն սևեռելու միջոց: Այս միջավայրն էլ մաքրություն է ուզում մեզանից` մաքուր խոսք, մաքուր վերաբերմունք, մի քիչ` տնավարի, նաև` հյուընկալ, երբեմն` պաշտոնական կամ հարգալից` դրանով իսկ յուրովի մեր կերպարն ի ցույց դնելով ամենքին:
Ասում են նաև, որ մարդու լեզուն և բնավորությունն իրար հետ անխզելիորեն կապված են: Մի մեծ ճշմարտություն, որին հակասելու առիթ չկա: Այդ բնավորությունը նաև նկատելի է այս տարածական միջավայրում, որտեղ մեզ համար կերպարներ են ստեղծվում: Այստեղ մենք ազատ ենք մեր շրջապատը ձևավորելու հարցում, նույնպիսի ազատություն նկատելի է նաև մեր կարծիքներում, մեր մտածողական ուղղվածությամբ, որոնց ոչ ոք իրավունք չունի բռնանալ:
Ի՞նչ է ինձ համար այս միջավայրը: Ամեն օր սոցցանց եմ մտնում, առաջին հերթին բացում եմ իմ էջը` այս յուրահատուկ լույսի աղբյուրի: Այն լրատվության հիանալի միջոց է, տեղեկատվական դաշտ, միայն թե ճիշտ և նպատակային օգտագործվի: Գիտելիքների լավագույն շտեմարան է, հետազոտական որոնումների հուսալի աղբյուր` ինքնակրթության ճանապարհին: Նորօրյա նամակագրություն է տարածական հեռավորության վրա` ժամանակի մեջ տեղավորված, ինքնահաստատման, ինքնաճանաչողության զարգացման ուղի` կատարած հղումների, գնահատանքների, իրար հետ կիսվելու արդյունքում: Այն ասպարեզ է մրցույթների, բանավեճերի, նաև` մտածական ունակություններ դրսևորելու, ստեղծագործելու, հետաքրքրություններն ընդլայնելու համար:
Ցանկացած հարթության շրջանակներում և փոխադարձ հղումների արդյունքում յուրաքանչյուրս յուրովի շփվում ենք մարդկանց հետ, ընթերցում նրանց գրառումները, կարծիքներ հայտնում, մեկնաբանություններ կատարում` մասնագիտական կամ հասարակական կյանքին առնչվող հարցերի շուրջ: Այս յուրահատուկ ընկերությունը, որը նաև որոշ դեպքերում արտաքնապես անճանաչելիության քողով է ծածկված, մարդկային հիանալի հարաբերությունների հաստատման ասպարեզ է ինձ համար, առողջ միջավայր` անկախ սեռից և տարիքից:
Ուրեմն` մաքուր պահենք մեր միջավայրը, որտեղ կերպարներ են ստեղծվում, իրական մարդկային կերպարներ` ազնիվ մղումներով, հաստատուն քայլերով, բարի կամքի դրսևորումով, կերպարներ, որ տարածություն են մոտեցնում նույնիսկ, դառնում իրար հարազատ: Բայց ասում են` «ոչինչ չանելն» էլ աշխատանք է, ուրեմն` ովքեր ոչինչ չեն անում այս տարածքում, ցանկալի կլինի, այդ հոգեմաշ պարապությունից հոգնած, ուրիշներին չանվանարկեն:
Նատաշա Պողոսյան