Այսօր մենք տխուր ենք, վաղը՝ ուրախ, մյուս օրը՝ սառը, հետո նորից դյուրաբորբոք ու հոգնած կյանքից... Հա, քիչ մնաց մոռանայի անհավատարմության մասին, բայց ինչ-որ սկսել ենք այս ամենը հարմարեցնել մեզ ու արդարանալ, թե սա է կյանքը... Չէ, էլի... ո՛չ... Մենք շատ հաճախ պայքարում ենք լավ երևալու համար, երբեմն այն հասնում է ծայրահեղության, որտեղ մարդը կորցնում է մարդուն, որը երբեք էլ չի գտնի: Մենք ավելի շատ տեսնելու կարիքն ունենք:

Գտնվում ենք մարդ արարածի հիմար դրության մեջ, որը ընկած է նպատակների հետևից, նպատակների, որոնցից նա վախենում է, որոնց կարքը նա չունի... էս իշխանությունը ուղեղի, ստամոքսի, չկշտանալու, մոլուցքով է տառապում, ձեր վարչապետը ձեզ վառ օրինակ... ու էս էլ քանի տարի է մենք չենք կարողանում ձերբազատվել էս սովի տղերքից... քանի դեռ էս սովի տղերքը զբաղված են ուտելով ու աչքները ոչ մի կերպ չի կշտանում.... Ասա այ մարդ երկիր ունես, իբր թե երկրի նախագահ, ձեր նախագահը, ինչ ուզում ես ասա ու գրի Սերժիկին, հիմա փոխվել է, ոչ մեկ մի տառ ավել-պակաս չի գրի, ավելին չի պաշտպանի նրան, հիմա ռսի ցարին են ազգովի պաշտպանում, պաշտպանում են ռսի ցարին հայերից:

 Սարսափելի է՝ ռուսը չլինի, մեզ հում-հում կուտեն օտարները, բա... էս մտածողությամբ ապրող հասարակության զանգվածին ինչ ասես, ինչպես բացատրես, որ չէ էլի... պուտինը չէ, պուտինի չորացած պապն էլ հողի տակից գլուխը վեր կտնգի, մեր երկրի ու մեր փոխարեն որոշումներ կընդունի, իսկ մենք, ինչպես որ պատահում է շատ հաճախ, կասենք, թե բա, որ պուտինը չասի, էլ ով պետք է ասի, չէ՞ որ առանց պուտին Հայաստան լինել չի կարող... իսկ նույն պուտին-ները հաջողված դիվանագիտությամբ խաղաքարտերը կդնեն սեղանին ու կխաղան մեր բոլորի ճակատագրերի հետ... և ինչո՞ւ ոչ, որովհետև մենք ենթարկվում ենք ռսին, մեր հույսը ռուսն է, որովհետև մեր իշխանությունը անողորմաբար զբաղված է ուղեղի, ստամոքսի հարցերը լուծելով...

Արթուր Հայրապետյան