Ցավոք պատերազմը շարունակվում է, իսկ ճոխություն սիրող միլիոնատերերը շարունակում են զավզակել:
Այս օրերին ում տարիներով չէինք տեսել, տեսանք, որ մեկի ձայնը չէինք լսել, լսեցինք ու ամոթն էլ հենց այն է, որ մեր երեսփոխաններից շատերը, գոնե գործով զբաղվեին, սկսեցին մեղադրական ճառերով հանդես գալ ամբիոնից: Լսելով երեսփոխաններին, ուզում էիր ծնկներդ ձեռքի ափերի մեջ տեղավորել ու ասել. վայ մեռնեմ ձեր անհանգիստ հոգուն:
Ինչու են այսօր թալանչիները հիշեցնում մեզ իրենց գոյության մասին, ինչու են սկսել վրա գալ, որովհետև չեն ուզում ճշմարտությունը լսել: Ինչքան աստղ-մաստղ, ինչքան մայմուն կա, գնաց Արցախ սելֆի-մելֆի արեց եկավ, իսկ մեր զինվորները մինչև հիմա կռիվ են տալիս թշնամու դեն, ինչ է նրանց մայր չի ծնել, ձեզ, փափուկ բազկաթոռների մեջ խրվածներիդ է մայր ծնել... դա էլ հո սերիալ չէ, որ խաղդ խաղաս, փողդ առնես ու մոռանաս, ինչ ես արել, ինչի դիմացես ֆինանսավորվել... մի երկու տեղ երևալու համար պատրաստ եք ձեր անձը «ղոհել» կամ ձեզ կսիրեն, կամ էլ կճանաչեն «հերոս» տղա...

Աչքովս տեղական սերիալ ընկավ, չգիտեմ էլ ինչ է, ովքեր են այդ սերիալի սցենարիստներ, մենակ մեկին ճանաչեցի, էն Հարություն Մովսիսյանն էր Արցախի ֆոնին նկարվել ու ինչ-որ ռազմահայրենասիրական ճառեր էր ասում, սերիալի լեզվով: Չգիտեմ էլ կա սցենարիստ, թե ոչ: Մի պահ ուղեղս անջատեցի, որ սերիալում հնչած նախադասությունը ընկալեմ. բանակում պետք է աղքատ ընտանիքների երեխաները ծառայեն, որ դուխով կռվեն, թե չէ հարուստներին բանակ տանես, չէ, լավ կյանք տեսածը չի դիմանա:

Սարսռեցի... սուսուփուս անջատեցի տելեվիզատորն ու նստեցի տեղս: Լավ ինչ են ուզում դրանով ասել, ճոխության մեջ ապրողը միայն ճոխության համն ու հոտը գիտի ու վերջ, կամ ով է ճոխությունը նրանց ապահովել, ովքեր են այն միլիոնատերերը, ովքեր, այսօր բանակում կռիվ տվող տղային կարող է ասել. իսկը քո տեղն է...
Բա ճոխության մեջ ապրող մարդիկ, ինչ խղճով են արթնանում, քնում, երբ գիտեն, թե ինչ վիճակ է այսօր մեր երկրում, դիրքերում ու ով գիտի վաղը ինչ է մեզ սպասվում: Այնպես որ չափներդ ճանաչեք ու ձեր սերիալը խաղացեք, դուք ոչ մարդ եք, ոչ էլ աՌտիստ:
Այսօր վիրավոր մեր զինվորների ընտանիքները հնարավորություն չունեն իրենց երեխաներին բուժման ուղարկելու, իսկ դուք հաստավիզ անուղեղներ արտասահմաններում եք ձեր հանգիստը անցկացնում ու ձեր առողջության համար, ջահելության ու ավելի լավ տեսք ունենալու համար միլիոններ եք թափում, էլ չասեմ, էն շոյուբիզնեսի ծտերի մասին, որ մեկին նայում ես լցրած պռոշներով ու սարքած դեմքով, չռված աչքերով նայում են դեմքիդ տելեվիզատորի միջից ու չգիտես ինչ ասես:

Մեր զինվորների ընտանիքները տեսնում ենք, թե ինչ խղճուկ, թշվառության մեջ են ապրում, իսկ դուք դրել եք, առանց ամոթի, խղճի բառեր եք հորինում ու արտասանում, քառակուսի արկղը դարձրել եք կայանատեղի, որ դուք հայտնի դառնաք ու թե ձեր ասածը ինչ տողատակ ունի, չգիտեմ, թեև լավ էլ գիտեմ, պարզապես նույն ձեր նմանները մարդ չեն, որ ժամանակ ու էներգիա ծախսենք ու ձեր տեղը ցույց տանք... դուք այսպես, թե այնպես պատժված եք, որովհետև ոչ ուղեղ ունեք, ոչ էլ խիղճ, միայն փող ունեք, այն էլ մեր թշվառ ժողովրդից գողացած... Աստված դատի:

Լրագրող՝ Արթուր Հայրապետյան