Այս կապակցությամբ երեկվանից շատ դժգոհություններ էի լսել, կարծես չէի ուզում հավատալ, դրան ավելացան Լուսինե Զաքարյանի էջում տեղադրված այս տողերը. «Ղարաբաղ Տելեկոմ»-ը էլի իրենն անում ա... Երեկ եւ այսօր Մարտակերտում անջատված են գրեթե բոլոր գծային հեռախոսները` նախօրոք կանխավճարը չմուծելու համար, նաեւ համացանց չկա այս նեղ պահին... անջատված էր մեկ օր վճարն ուշացնելու համար, այն էլ կիրակի էր...»:

Չնայած նման իրավիճակում չեմ հայտնվել, բայց անչափելի է վրդովմունքս, երբ իմացա, որ պատերազմական գոտում գտնվող մեր բնակավայրի բնակիչների հեռախոսներն անջատել են, նույնիսկ նրանց տուգանքների ենթարկել...Մտածեցի մի պահ, արդյո՞ք այդ օրենքներով առաջնորդվողները գիտեն, որ մեզ մոտ պատերազմ է, մենք ապրում ենք հրետակոծվող Մարտակերտում, գուցե նրանց հրավիրե՞նք մեզ մոտ, տեսնենք նրանք կկարողանան ապրել այստեղ գոնե մեկ ժամ, որպեսզի իմանան ահռելի սարսափ ապրած բնակիչների ցավը, որ տուն ու տեղից զրկված` այս օրերին շատերը խաղաղ երկինք են փնտրում: 

Ես այստեղ եմ` իմ բնակավայրում, շատ ծանր եմ տանում այս տեղեկությունը, բայց նաև այն կարծիքին եմ, որ սա նաև մեր բոլորի մեղքն է, որ լռությամբ հանդուրժում ենք ամեն ինչ: 

Ցավալի է, որ Մարտակերտը միշտ էլ խոսքով է ճանաչվել սահմանամերձ բնակավայր, առավել ցավալի է, որ այստեղ ապրողներս առայսօր չենք օգտվում ոչ մի արտոնությունից:

Նատաշա Պողոսյան

Արցախի վաստակավոր մանկավարժ,
Մարտակերտի Վլադիմիր Բալայանի անվան միջնակարգ դպրոցի
հայոց լեզվի և գրականության ուսուցչուհի