Այն, որ կոռուպցիան Հայաստանում վաղուց վերածվել է ազգային անվտանգությանը սպառնացող գերխնդիրներից մեկի, հանրահայտ ու անհերքելի ճշմարտություն է. կրթական համակարգից մինչև առողջապահության ոլորտ, գյուղատնտեսությունից մինչև ֆինանսներ բառացիորեն թաղված են այս պախարակելի ու ժանտի պես մահաբեր ախտի մեջ, ու ոչ մի հույս չկա, որ երբևիցե ինչ-որ բան այս երկրում կփոխվի:

Բայց այն, ինչ տեղի է ունենում երկրի պաշտպանական ողջ համակարգում՝ ՊՆ-ում, խոսքերով արտահայատել պարզապես չես կարող:

Վերջին քառօրյա պատերազմը, որ իսկական փորձության վերածվեց մեր պետականության գլխին, ի հայտ բերեց պաշտպանության նախարարաությունում առկա այն բոլոր թերություններն ու բացթողումները, որոնք, ըստ էության, միշտ էլ բնութագրական են եղել այդ համակարգին՝ առնվազը գոնե վերջին 25 տարիների ընթացքում:

Բանից պարզվեց, որ որոշ գեներալներ ու այլ բարձրաստիճաններ, որոնք, ի դեպ, ասում են, թե չափից շատ երկար ժամանակ է, ինչ իրենց պաշտոններին էին գտնվում, հայտնի կենդանու ականջում քնած, չեն էլ իմացել, թե թշնամին ինչ է նախապատրաստում Հայաստանի դեմ ու փաստացի հանպատրաստից են եղել ազերիների հարձակմանը:

Բարեբախտաբար, այն զինվորականները, որոնց անուշադրության հետևանքով էլ, խոշոր հաշվով, մենք պատերազմի սկզբում ունեցանք հսկայական զոհեր, այլևս ազատվել են աշխատանքից, ու նրանց շուտով կփոխարինեն շատ ավելի հմուտ ու սրտացավ մարդիկ (եթե, իհարկե, կադրերի ընտրության հարցը կրկին չլուծվի մի շարք լավ մշակված կոռուպցիոն մեխանիզմների կիրառմամբ…). աշխատանքից ազատելվել են միանգամից երեք բարձրաստիճան զինվորականներ՝ ՀՀ պաշտպանության նախարարի տեղակալ-նյութատեխնիկական ապահովման դեպարտամենտի պետ Ալիկ Միրզբաբեկյանը, ՀՀ գլխավոր շտաբի հետախուզության վարչության պետ Արշակ Կարապետյանը և զինված ուժերի կապի զորքերի պետ–կապի և ավտոմատացված կառավարման համակարգերի վարչության պետ Կոմիտաս Մուրադյանը։

Պարզվում է, օրինակ, որ նույն Արշակ Կարապետյանը պաշտոնանկ է արվել այն բանի պատճառով, որ չի կարողացել երկրի բարձրագույն ղեկավարությանը նախապես իրազեկել այն մասին, որ Ադրբեջանը ծանր սպառազինություն է մոտեցնում շփման գծին: Խոսքը, մասնավորապես, ТОС-1А համակարգի մասին է, որի կիրառման հետևանքով հայ զինծառայողները մեծ կորուստներ են կրել: Բացի այդ՝ ԼՂ հիվանդանոցներում տուժածների համար չեն եղել հակաայրվածքային միջոցներ, որոնք շտապ կարգով Մոսկվայից ուղարկվել են:

Իսկ ՀՀ պաշտպանության նախարարի տեղակալ-նյութատեխնիկական ապահովման դեպարտամենտի պետ Ալիկ Միրզաբեկյանն աշխատանքից հեռացվել է հայ զինծառայողներին մատակարարման հետ կապված թերացումների համար, Կոմիտաս Մուրադյանի պաշտոնակության պատճառն էլ զորքերի միջև խնդիրներն են եղել, որ ի հայտ են եկել հակամարտության սրացման ժամանակ:

Այսքանից հետո մեզ մի հարց է հետաքրքրում. մի՞թե պարտադիր էր՝ մի ողջ պատերզամ բռնկվեր, որ բոլորին հասկանալի լիներ՝ զինված ուժերը թափթփված վիճակում են գտնվում, իսկ որոշ գեներալներ էլ վաղուց վերածվել են հաստավիզ չինովնիկների ու զբաղված են ոլորտի փողերը քամուն տալով: Իհարկե, կարծել, թե վերոհիշյալ բարձրաստիճանները, պատերազմ չլինելու դեպքում, կարող էին ինչ-որ պատասխանատվության ենթարկվել կամ հայտնվել խոշորացույցի տակ, անհույս լավատեսություն կլիներ. մարդիկ շատ էլ լավ իրենց պարտականությունները կատարում էին. համապատասխան «քսիֆները» ուղարկում էին համապատասխան կաբինետներ, մինչև որ դարանակալած թշնամին հանկարծահաս կերպոով հարձակվեց, ու բոլորի պլանները ի չիք դարձան…

Անհերքելի է՝ հովանավորչությունը, կոռուպցիան, կաշառակերությունը ոչ պակաս վտանգավոր ու ստոր թշնամիներ են Հայաստանի համար, որքան՝ թուրքը, ու քանի դեռ դրանք արմատախիլ չեն արվել մեր իրականությունից, մեզ լավ բան չի սպասվոում. ապացույցը քառօրյա պատերազմն է:

norlur.am