-Բարև  Ձեզ  հարգելի Արմեն : Շնորհակալություն հարցազրույցի առաջարկը չմերժելու համար : Ինչպե՞ս եք:
- Բարև Ձեզ, դե , ինչպե՞ս,նայած ինչ իմաստով. Ֆիզիկական առումով `լավ, ստեղծագործական առումով` շատ լավ, իսկ ընդհանուր`միջին:
-Ըստ Արմեն Վարդանյանի ի՞նչն է ամենահայկականը:

-Որտե՞ղ:

-Քիթը չասեք էլի, 2080 թվականից մնալու են երկու հայ,որոնք քիթը չեն վիրահատել (Քիթ- cut ներկայացումը նկատի ունենալով): (Ժպտում ենք )
- Քիթ- cut –ը որպես այդպիսին միայն քթի մասին կատակ չէ: Այստեղ քիթը հայի գենի պահպանումն է, սիմվոլիկա է ինքը: Իսկ թե ի՞նչն է ամենահայկականը, երևի հայը: Դժվար թե էլի մեկը ավելի հայ լինի ,քան հայը:Չնայած կան հայեր,որ համաշխարհային գլոբալիզացիայի ազդեցության տակ ընկնելով ,կարող են շատ ավելի պակաս հայ լինել,քան ասենք,Ուզբեկստանում ապրող,բայց հայրենասեր հայը:Երբեմն ընկնում են ազդեցության տակ և ավելի վատը դառնում:
-Ի՞նչ չէիք  ցանկանա տեսնել հեռուստաեթերում:
-Ճիշտն ասած ես հիմա հեռուստացույց շատ չեմ դիտում: Բայց լինելով նախկինում հեռուստատեսության աշխատակից, կարող եմ ասել ,որ որակյալ  հաղորդումը միայն մարդկային գործոնով չէ պայմանավորված , ես սա նաև իմ կոլեգաների անունից եմ ասում:Լավ հաղորդումը առաջին հերթին լավ ֆինանսավորում է պահանջում,հետո նոր լավ հաղորդավար և սցենարիստ:Փորձը ցույց է տալիս, որ մեր կոլեգաները Ռուսաստանում և արտերկրում կարողանում են շատ ավելի լավ հաղորդումներ ցույց տալ,քանզի ֆիննասապես ավելի ապահով են: Ժամանակին մենք էլ էինք ցույց տալիս,երևի նրանից էր,որ ժամանակին ավելի շատ հնարավորություն էր ներդրվում: Ես հիմա էլ կցանկանայի տեսնել նմանատիպ հաղորդումներ,որոնք պրոդյուսերական կողմը ներդնում է նրանց համար և նրանք էլ կարողանան լավ հաղորդում պատրաստել հեռուստադիտողի համար:
   Մեկ էլ,որ ժողովրդին ավելի մոտիկ լինեն: Երիտասարդ դերասաններն ,այսօր , շատ լավ  ադապտացվել են ռիթմին, բայց շատ են մականունների,իրենց մականունների հետևից ընկնում,փոխարեն կարելի է ավելի ժողովրդական լինեն:
-7.5 ից հետո հանդիսատեսը սպասում էր նույն անձնակազմով շարունակության: Հնարավո՞ր  է այդ սպասումը արդարցվի:
-Այս  հարցը լրագրողները շատ են տվել, բոլորիս միասին և առանձին-առանձին էլ, իմ կարծիքով դժվար , 99 տոկոս դժվար: 100 տոկոսով չեմ կարող ասել,բայց  99 տոկոսով ասում եմ`ոչ,քանի որ հիմա բոլորն էլ տարբեր պռոեկտների մեջ են ,ոչ միայն խաղում են ,այլև պրոդյուսերությամբ են զբաղվում,իսկ դա շատ ծանր աշխատանք է , ֆիլմեր են նկարում:
   Ես միշտ ուրախանում եմ իմ ընկերների հաջողությամբ, հուսով եմ նրանք էլ իմով:
-Հիմա հիմնականում զբաղվում եք սցենար գրելով և պրոդյուսերությամբ ,իսկ Ձեր նախագծերը հնարավո՞ր է տեսնենք Լոս-Անջելոսում :
-Ցանկություն կա:
-Ո՞ր նախագիծը կտանեիք ,եթե հիմա առաջարկություն ունենաք . ‹‹Քիթ- cut››-ը, թե՞‹‹Գլամուռային չոբանները ›› :
-Երկուսն էլ : ‹‹Քիթ- cut››-ում օրինակ խորը ասելիք կա,հատկապես սփյուռքում ,որտեղ երրորդ-չորրորդ սերնդի մոտ արդեն հայերենի և ընդհանրապես հայաֆիկացման պրոցեսը վտանգված է : Ինձ թվում է այնտեղի երիտասարդ սերունդին և ոչ միայն երիտասարդ, ներկայացումը շատ ասելիք ունի: Այն ներկայացնում է ապագան,այսինքն 2080 թվականը: Իսկ ‹‹Գլամուռային չոբանները ›› ավելի գլոբալային հումոր է,այսօրվա Հայաստանն է ներկայացնում,այսօրվա պրոբլեմները:
-Մենք լավ հանդիսատես ունե՞նք:
-Ինչ խոսք ունենք. Ի դեպ հանդիսատես,որը սիրում է թատրոնը: Թատրոն սիրող մարդը նընտրում է իր ճաշակի ներկայացում և հաճախում է: Հայ մարդը իր տեսակով ,հանրային մարդուն շատ արագ ֆետիշացնում է, հաջողության դեպքում, շատ արագ ծափահարում է:  Միայն թե հետո չհիասթափեցնեն հանդիսատեսին ,բարձունքի հասնելուց հետո: Այո, մենք լավ հանդիաստես ունենք:
-Ինչպե՞ս եք վերաբերվում քնննադատությանը:
-Ամեն դեպքում  մեջքով չեմ մոտենում, մոտենում եմ ճակատս բաց, ուղիղ աչքերի մեջ նայելով:
-Մեր մեդիա դաշտում այնքան անորակ քննադատություններ կան,  ինչպե՞ս եք մոտենում այս երևույթին:
- Այդ առումով շատ է դեղին մամուլը, լայքահավաքները: Երբ կպնում են անձնականին, չհասկանալով քննադատում գործունեությունը , լավ չեմ վերաբերվում:
-Ճի՞շտ են ասում,որ ավելի դժվար է հանդիսատեսին ժպիտ պարգևել, քան թախիծ:
-Ես ,որպես կոմեդիայի ժանրի ներկայացուցիչ  հեռուսատեսությունում և թատրոնում, կասեմ, որ իհարկե ավելի բարդ է:  Կոմեդիան ինքը առանձնահատուկ մարդկանց համար է, որովհետև նախ սցենար գրելը դեռ մի կողմ, դերասանն ինքն էլ պետք է այդ ոլորտի մարդ լինի,որ չփչացնի գրվածը:  Շատ դերասանների ենք նկարել հասարակ սկեչերում, որ սովորական կատակը չեն կարողացել տեղ  հասցնել:
-Ստանիսլավսկին ասում էր. «… թե`  չկա աննշան դերեր ,կան աննշան դերասաններ»:
- Սառա Բեռնարն էլ ասում էր, մարդ պետք է այնպես խաղա,որ ներկայացման բոլոր մանրուքները մոռանան: Կոմեդիան այս առումով ևս ավելի բարդ է:
-Որպես ամփոփում ի՞նչ  կցանկանայիք մեր Լոս-Անջելեսի և առահասարակ մեր բոլոր ընթերցողներին:
- Սփյուռքի ,հատկապես Լոս-Անջելեսի մեր հանդիսատեսին նախ ասեմ, որ շատ կարոտել ենք,վերջին անգամ այնտեղ եղել եմ 7.5-ի շրջանակներում :Հուսով եմ ,որ հանդիսատեսը այնպիսինն է ,ինչպիսինն էր այն ժամանակ:Ողջունում եմ բոլոր այն հայերին ,որոնք հայ են մնում, որոնք չեն կորցնում հայի իրենց դեպքը,եռակի ողջունում եմ արտերկրի այն հայերին , որոնք կարողանում են հայ մնալ գլոբալիզացիայի գործարանում բնակվելով հանդերձ:
 
Հարցազրույցը `Ա.Մ –ի