Գոյություն ունենալը նույնքան անընկալելի վիճակ է, որքան հակառակը: Չէ, ի՞նչ եմ ասում, ավելի անընկալելի... 

Մեր տունը մենք մեր ձեռքով կարող ենք սարքել ու մեր ձեռքով քանդել: Դե մեր չափը չափազացն է, մինդեռ այս օրեին արդեն չգիտեմ էլ, ինչ-որ բան արժի ասել... 

Կներեք ինձ, որ չեմ կարող բառեր շաղ տալ՝ հաճոյանալ, որ չեմ կարող առավոտից-իրիկուն ասել՝ քոռանամ ես, ծնկծեծելու արհեստավարժությանը չեմ տիրապետում, ոչ էլ հրապարակներ հասնելու համար (նկարվել, ռազմահայրենասիրական ճառեր, կայանալ) կարող եմ ինչ-որ բան փոխել... էս ինչ է կատարվում...

Ես ավելի շուտ կլռեմ, քան իմ ճառերով «կխոցեմ» որևէ մեկին, ով ոչ գիտակցում է ինչ բան է Հայրենիքը, ոչ էլ պատերազմի մասին պատկերացում անգամ ունի...
Կներեք ինձ տղերք, որ չեմ կարող իմ փոքրիկ գոյությամբ ձեզ ասել՝ դիմացեք... բայց ես վստահ եմ, որ քանի դեռ Դուք կաք, մենք ապրելու ենք... Աստված առաջ...
Մենք անընդհատ խոսում ենք, որ այն զենքը, որը Ռուսաստանը վաճառել է ադրբեջանին այսօր նույն այդ զենքը մեր վրա է կրակ բացում...
Դե կառավարության գլուխն էլ, փայլատակել է իր «մտքերով», թե ռուսը, որ չվաճառեր, թուրքը կվաճառեր ադրբեջանին զենք... և՛... ու այս կարգի անտրամաբանական ելույթներն ու խզբզանքներից օգտվելով կուսակցական-ստրուկ ջահելները սկսում են հաճոյանալ ցարին. ու ափսոսում եմ, լավ, մի՞թե այսքան տարբեր կարող ենք լինել... դե ոմանք էլ ասում են՝ զենք վաճառելը բիզնես է, հա բա, կներեք ինձ մարմնավաճառությունն էլ բիզնես է, թե՞ չէ...
Ազգային ինքնորոշման իրավունք կարող է ունենալ միայն ազգային կողմնորոշում ունեցող ժողովուրդը:
Մարմնավաճառը մայրուղու տարածքում չի, որ միայն մարմին է վաճառում, այսօր մարմնավաճառները վխտում են համացանցի տիրույթում...
Հանրության սերուցք ներկայացնելու անպատճառ կեցվածքը քյանդրբազության արդյունքում դիմացինին հաճոյանալու, ծառայելու միակ սկզբունքն է, որ տանում է մարդուն կործանման, որովհետև մարդու փոխարեն այլևս մտածում է ծառայություն առաջարկող ոմն մեկը, բացի սեփական ու արժեհամակարգ ունեցող որևէ մեկը...
Ցանկացած խաղի արդյունք մնում է պատմության մեջ, ուրեմն սկզբունքորեն պետք է ենթադրել, որ ինքնախաբեությամբ չզբաղվող գոյը առաջնորդվում է անփոխարինելիության սկզբունքով, նրա հիմնական գործառույթը՝ Հայրենիքի անունից խոսքեր տարածելն է, մինդեռ ներսից՝ ուրանալը..
Գիտեք, երբ տեսնում եմ որոշ անթասիբ մունդառների խզբզանքներ, որտեղ հայից շատ սիրում են ռսին կամ եվրոպացուն, մի միտք է տանջում ինձ, բա հային չսիրող հայը ինչպես է կարողանում ստրուկ աշխատել օտարի համար ու սրանց թվում է, թե օտարին ծառայելը արժանապատվություն ու հեղինակություն է բերում... ընդունակ չեմ գանգատուփը դատարկությունից ժաժք եկող թեփի հատիկները ուղեղի փոխարեն գործելու արհավիրքը զգալ:

Ուղղակի վատ եմ զգում, շա~տ վատ, երբ տեսնում եմ այդքան ջահել ու այդքան թափթփուկ, ովքեր իրականում ծնվել են գործ տալու, ստրուկ աշխատելու, նյութը հոգուց մեծ գնահատելու սովորությունը ապրելակերպ դարձնելով:
Եկե՛ք հայամետ լինենք, տղե՛րք...

Լրագրող Արթուր Հայրապետյան