Ինչպես հայտնի է, սփյուռքահայության շրջանում հեղինակություն վայելող, կշիռ ունեցող մարդկանց մուտքը Հայաստան դարձել է «տալոնով»: Խոսքը նախևառաջ Արա Աբրահամյանի մասին է. «Զվարթնոցում» ժամեր ի վեր արգելել էին մարդուն մուտք գործել երկիր, որից հետո, սակայն, թույլատրել են՝ առանց բացատրություններ ներկայացնելու:

Խոսելով իր հետ կատարվածի մասին՝ Աբրահամյանն ասել էր, որ իրեն հայտնի է պատճառը, բայց այդ մասին կասի հետո:
«Ռուսաստանի հայերի միության» նախագահը մեկ անգամ չէ, որ համարձակորեն դատապարտել է այս իշխանությունների հայադավ գործողությունները, որոնց հետևանքով այսօր հայ ժողովուրդը կանգնել է էքզիստենցիալ սպառնալիքի առաջ: Ավելին՝ Աբրահամյանին փաստացի հետապնդելու պատճառներից մեկն էլ այն է, որ Հայաստանի իշխանությունները այս մարդու մեջ իրենց համար քաղաքական վտանգ են նշմարում. Աբրահամյանը Հայաստանը Ռուսաստանին կապող կարևոր օղակ է, մինչդեռ ՔՊ-ի քաղաքականության բուն էությունը Մոսկվայի ու Երևանի միջև սեպ խրելն է: Ընդ որում՝ ուշագրավ է, որ Աբրահամյանին դեմ նման գործողություն է իրականացվում անգամ այն դեպքում, երբ վերջին շրջանում իշխանությունները կարծես թե ջանում են լեզու գտնել Մոսկվայի հետ՝ պայմանավորված աշխարհաքաղաքական պրոցեսներով:
Ցանկացած ժողովորդ հզոր է իր երևելի անհատներով: Ասվածը հատկապես վերաբերում է հայերիս՝ հաշվի առնելով մեր պետության ունեցած հնարավորությունների սղությունը:
Արա Աբրահամյանի պես մարդիկ կարևոր դերակատարություն ունեն նաև Սփյուռքի ներուժի համախմբման ու պահպանման հարցում: Հայտնի է, որ թուրքական պետության թիվ մեկ թիրախը հենց սփյուռքահայությունն է: ՔՊ-ական իշխանությունն էլ, որ կոլաբորիցիոնիստների մի համախումբ է, ամեն ինչ անում է՝ թուրքական պետության ծրագրերը ռեալիզացնելու: Ահա սա է պատճառը, որ Սփյուռքի երևելի գործիչների առաջ փակվում է դեպի Հայաստան բերող ճանապարհը՝ թուրքերի համար այն անխոչընդոտ դարձնելու: