ԵՄ-Հայաստան խորհրդարանական գործընկերության կոմիտեի 4-րդ նիստին ՆԳ նախարար Արփինե Սարգսյանը փորձել է փիառել իր կողմից ղեկավարվող գերատեսչությունը՝ պնդելով, թե ոստիկանությունը լուրջ հեղինակություն է վայելում հանրության շջանում:
Ըստ նրա՝ մի շարք հարցումներ ցույց են տվել, որ հարցվածների շուրջ 72%-ը վստահում է ոստիկանությանը կամ ունի առնվազը չեզոք դիրքորոշում և չի դժգոհում ոստիկանության աշխատանքից:
Բայց ի՞նչ նպատակով է Սարգսյանը նման թվեր նշել, ինքնափիառի՞, թե՞ ընդհանուր իշխանությանը գովերգելու համար:
Ինչպես կարո՞ղ է հասարակության գերակշիռ մեծամասնությունը վստահել մի կառույցի, որն այսօր ասոցացվում է ոչ թե հանցագործության դեմ պայքարի, այլ գլխավորապես իշխանությանը պահակություն անելու հետ: Կամ մի՞թե հանցագործությունների թվի և թմրամիջոցների շրջանառության աճի մասին փաստող թվերը կարող են դառնալ պատճառ, որ հասարակության առնվազը 72%-ը իրեն թույլ տա վստահել Արփինե Սարգսյանի ղեկավարած ՆԳՆ-ին:
Սարգսյանը, նման թվեր ներկայացնելով, ավելի շատ փորձել է թերևս շահեկանորեն տարբերվել իր նախորդից՝ Փաշինյանի մանկության ընկեր Վահե Ղազարյանից և վերևներին հասկացնել, որ անփոխարինելի է այլևս, և որ չարժե իրեն այլընտարնքներ փնտրել: Իսկ այլընտրանքի հարցը գուցե բավական սուր է դրված՝ հաշվի առնելով Արեն Մկրտչյանի մասին մամուլում տեղ գտած վերջին տեղեկությունները՝ փոխնախարար դառնալու մասին: