Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է, որ մտադիր են նոր Սահմանադրություն ընդունել՝ կյանքի կոչելու «իրական Հայաստանի» կոնցեպտը՝ երկիր, որը սահմնափակվում է 29743 քկմ-ով, և որի գաղափարական հիմքը լինելու է հարևանների հետ խաղաղության մեջ ապրելն ու արտաքին միջամտությունից զերծ լինելը:

Նոր Սահմանադրության մասին խոսակցությունները նոր չեն. տարիներ ի վեր խոսվում է այդ հարցի շուրջ, բայց մանավանդ վերջերս՝ ավելի ինտենսիվորեն՝ պայմանավորված Բաքվի կողմից առաջ քաշված ուղիղ պահանջով:
Այն, որ Փաշինյանն իր տեսաուղերձի հիմնական թեման հենց նոր Սահմանադության հարցն է դարձրել, խոսում է այն մասին, որ պրոցեսներն արագանում են. Հայաստանն իր աշխարհաքաղաքական ընտրությունը, ըստ էության, այլևս կատարել է, ուստի մնում է դրա փաստաթղթավորումը կյանքի կոչել: Նոր Սահմանադրությունը դառնալու է հենց «նոր Հայաստանի» կադաստրի թուղթը:
Բայց ինչպիսի՞ն կամ ինչի՞ մասին է այն լինելու:
Այս հարցին ևս Փաշինյանն իր տեսաուղերձում, ըստ էության, ամբողջապես պատասխպանել է: Այն, լինելու է բոլորիս քաջածանոթ Հայաստանի անտիպոդը՝ բոլոր իմաստներով. ունենալու ենք Ադրբեջանի քիմքին հաճելի ու Անկարայի կողմից կառավարվող մի երկիր, որի գլխին ամեն րոպե կախված է լինելու ֆիզիկական բնաջնջման վտանգը:
Նոր Սահմանադրությամբ Նիկոլ Փաշինյանը կհրաժարվի Արցախի մասին հիշատակումից, ազգային բոլոր սիմվոլներից, Ցեղասպանությունից ու այն ամենից, ինչ որ հային հայ է պահում՝ տարբերվելու մյուս բոլոր ազգերից:
Կարգը պահանջում է, որպեսի հանրաքվե անցկացվի:
Ահա այստեղ է, որ հասարակությունը ստանալու է շանս՝ «այո» կամ «ոչ» ասելու «Արևմտյան Ադրբեջանին», ցույց տալու, որ դեռ վաղ է հուղարկավորել Հայաստանը:
Բայց նախ՝ հարց է առաջանում՝ արդյոք հասարակությունը կգտնվի՞ բավարար չափով ադեկվատ, ապա՝ արդյոք իշխանությունները չե՞ն տրվի հանրաքվեի արդյունքները կեղծելու գայթակղությանը մի դեպքում, երբ սեղանին դրված է լրջագույն աշխարհաքաղաքական հարց՝ շոշափող գերտերությունների կենսական շահերը:
Այստեղ անելիք է ունենալու ընդդիմությունը, որը, սակայն, հայտնվել է պարալիզացված վիճակում, իսկ թե ինչու, դա արդեն վերլուծության բոլորվին այլ թեմա է: