Նիկոլ Փաշինյանը շարունակում է սոցցանցերում ակտիվորեն տանել իր ապազգային քարոզչությունը՝ օրըստօրե նվաճելով նորանոր հորիզոններ:
Օրինակ՝ թելեգրամյան իր գրառումներից մեկում նա կեղծիք ու օտար կայսրությունների կողմից մեզ պարտադրված բաներ է հռչակել այն, ինչը հային հայ է պահել դարեր ի վեր, օգնել գաղափարապես համախմբվել: Նա, մասնավորապես, ծաղրել է հայտնի հայրենասիրական երգերից մեկի տողերը:
«Շրջապտույտ, որ կայսրությունները սերմանել են մեզանում, որ չունենանք պետություն, չունենանք խաղաղություն, չունենանք բարեկեցություն.
ա) Հասնինք Սասուն, մտնինքն Վան, Մուշ, Ալաշկերտ, Արդահան...
բ) Իմ որդուն բանակ մի տարեք, որովհետև...
գ) Իմ ամուսնուն բանակ մի տարեք, որովհետև...
դ) Ինձ բանակ մի տարեք, որովհետև...
ե) Այս բաժակով հոտնկայս խմենք այս պահին սահմանին կանգնած զինվորի կենացը...
է) Բոլորին հրավիրում ենք պարահրապարակ: Հասնինք Սասուն, մտնինքն Վան, Մուշ, Ալաշկերտ, Արդահան...
ը) Армяне всего мира, гуляют так красиво...»,-
գրել է Փաշինյանն ու կարծիք հայտնել, որ ո՛չ պարտադրվածն է խաղաղություն, ո՛չ մուրացածը. խաղաղությունը կառուցում են, ու իրենք կառուցում են խաղաղություն:
Փաշինյանը հերթական ապազգային գրառմամբ է հանդես եկել՝ ծաղրելով Արևմտայն Հայաստանի մասին գաղափարը: Մուշը, Ալաշկերտը, Արդահանն ու մյուսները ՔՊ-ական իշխանությունը համարում են ի բնե թուրքական հողեր՝ հայտարարելով, թե որևէ ազգի հայրենիքը տվյալ ազգի պետությունն է: Սա մաքուր թուրքական նարատիվ է, որի նպատակը նախ՝ Կարսի ու Մոսկվայի պայմանագրերի լեգիտիմացումն է ու Ցեղասպանության իրավական հետևանքների բացառումը, ապա՝ հայկական պետության լուծարումը կամ առնվազը դե ֆակտո չգոյությունը:
Նույնիսկ զինվորի կենացը խմելը Փաշինյանը, փաստորեն, համարում է օտարների կողմից մեր վզին փաթաթված ինչ-որ սխալ բան, և սա՝ այն դեպքում, երբ Ադրբեջանը դեռ երկար տարիներ առաջ ազգային հերոսի կոչմամբ էր օժտել Հունգարիայում քնած հայ սպային սպանած Ռամիլ Սաֆարովին: Ինչպես ասում են, մեկնաբանեւթյուններն ավելորդ են…
Ինչ վերաբերում է խաղաղության կառուցմանը, որով իբր ներկա պահին զբաղվում են ինքն ու մյուս ՔՊ-ականները, ապա դա, ինչպես ասում են, լկտի սուտ է. աշխարհն է տեսնում, թե ինչպես է Փաշինանը տարիներ ի վեր Ալիևից խաղաղություն մուրում՝ փոխարենը թուքումուր ուտելով ու հայհոյվելով: Նա կարծում է, թե միակողմանի զիջումների գնալու ճանապարհն է խաղաղության կառուցումը՝ հաշվի չառնելով ասենք գորբաչովյան փորձը, երբ ԽՍՀՄ-ը, գնալով միակողանի զիջումների, ընդամենը Արևմուտքի խոստումների դիմաց իր դիրքերը հանձնեց Եվրոպայում, իսկ դրանից կարճ ժամանակ անց պատմության գիրկն անցավ՝ պարտվելով սառը պատերազմը:
Խաղաղության կառուցումը ենթադրում է փոխզիջում, մինչդեռ Ալիևը չի դադարում պարզ լեզվով բացատրել, որ միակ զիջողն այս խաղում Հայաստանն է լինելու և վե՛րջ: