Երբ նոյեմբերի 27-ին սիրիական ընդդիմադիր զինված խմբավորումների անդամները լայնածավալ հարձակում սկսեցին Հալեպ և Իդլիբ նահանգներում կառավարական դիրքերի դեմ, շատ քչերը կարող էին նույնիսկ ենթադրել, որ ամեն բան կավարտվի Ասադի՝ Մոսկվա փախչելով։ Դեկտեմբերի 7-ի երեկոյան Սիրիայի նախագահ Բաշար ալ Ասադի հակառակորդները գրավեցին Հալեպը, Համան, Դեյր էլ Զորը, Դարաան և Հոմսը։ Կիրակի առավոտյան նրանք մտան մայրաքաղաք Դամասկոս, որից հետո սիրիական բանակի ստորաբաժանումները լքեցին քաղաքը։ Այսպիսով՝ Թուրքիան հասավ Սիրիայում իր նպատակներին՝ խաղից դուրս թողնելով ՌԴ-ին ու Իրանին:

Անկարան հայտարարել է, որ իր շահերի շրջանակը շոշափում է ոչ միայն Մերձավոր Արևելքը, և Կովկասը նույնպես այդ շրջանակից ներս է գտնվում: Այս կոնտեքստում Հայաստանի առաջ այժմ ծառացել է մի գոյութենական նշանակության հարց՝ ինչպե՞ս է Անկարան բավարարելու իր շահերը Կովկասում, եթե շահերի բավարարման ուժային տարբերակը հաջողությամբ փորձարկվեց Մերձավոր Արևելքում:
Շատերը սկսել են խոսել Երևանի ռմբակոծության իրական հնարավորության մասին՝ նկատի ունենալով նաև թուրքական ԶԼՄ-ներում այս օրերին հնչող այն հայտարարությունները, որ Սիրիայից հետո Թուրքիան գնալու է «Զանգեզուրի միջանցքի» հետևից: Ադրբեջանը մեկ տարվա ընթացքում արդեն հասցրել է տասնյակ անգամ մարզել իր զորքերը նաև Նախիջևանում՝ հրաժարվելով խաղաղության պայմանագիր կնքել Երևանի հետ նույնիսկ ամերիկյան ճնշումների ներքո, միաժամանակ քարոզչական դաշտում նախապատրաստվելով պատերազմի. Հայաստանը հայտարարել են՝ ազերինեի պապենական հող, որը պետք է ազատագրել հայերից:
Մի բան հստակ է՝ Ադրբեջանն առանց Թուրքիայի աջակցության քայլ չի անի, Հայաստանն էլ չի կարողանալու դիմակայել ռազմի դաշտում թուրքերին, եթե չունենա հավատարիմ ու հզոր դաշնակիցներ: Սա աքսիոմ է: Սիրիան ընկավ տերությունների միջև տեղի ունեցած առևտրի արդյունքում, արդյոք նման մի առևտուր էլ կարո՞ղ է տեղի ունենալ Հայաստանի շուրջ՝ նկատի ունենալով հատկապես ՔՊ-ական իշխանության կողմից վարվող այն արտաքին քաղաքականությունը, որի պատճառով երկիրը զրկվել է իր բնական դաշակիցների վստահությունից:
Բացառված չէ, որ Սիրիայի շուրջ տեղի ունեցած առևտրում, որի արդյունքում, փաստորեն, բավարարվեց Էդողանի ախորժակը, ներառված է եղել նաև Անդրկովկասի հարցը: Գուցե Էրդողանը համաձայնվել է վերցնել Սիրիան ու դեռ չթեժացնել «Զանգեզուրի միջանցքի» հարցը: Նկատենք,որ սա կարող է չարիաց փոքրագույնը լինել մեզ համար:
Բայց ինչ էլ լինի, անքննարկելի է, որ թուրքերի հետ ցանկացած համաձայնություն գործում է շատ սահմանաակ ժամանահատվածի համար, և հարկ եղած դեպքում նույն Թուրքիան կարող է խախտել այնպիսի պայմանավորվածություններ, որոնք դեռ երեկ երկաթյա էին թվում ու անխախտելի բոլորի համար: