Որոշ մանրամասներ են հայտնի դարձել նախօրեին Բլինկեն-Ալիև հեռախոսազրույցից, որոնք պետք է բավական ուշագրավ համարել՝ հատկապես ՀՀ Կառավարության որոշ անդամների կողմից հնչեցված գնահատականների ֆոնին: Մասնավորապես՝ ըստ Ալիևի մամուլի ծառայության տարածած հաղորդագրության՝ նա Բլինկենին հիշեցրել է Հայաստանում ընդդիմության ներկայացուցիչների ձերբակալության և անազատության մեջ նրանց մահվան դեպքերի, ինչպես նաև մարդու իրավունքների խախտման փաստերի մասին և նշել, որ այդ համատեքստում արևմտյան երկրների լռությունը թյուրըմբռնում է առաջացնում, և նմանատիպ փաստերը երկակի ստանդարտների վառ օրինակ են հանդիսանում։

Եվ ահա մինչ թշնամին փորձում է ՔՊ-ական իշխանությունների հաստատած կարգերը բանեցնել մեր դեմ՝ զրկելու Հայաստանը դաշնակիցներից, Արդարադատության նախարար Գրիգոր Մինասյանն է հերթական անգամ աչքի է ընկել՝ լրագրողների հետ զրույցում պնդելով, թե Հայաստանում քաղբանտարկյալներ չկան:
Նրա այս հայտարարությունը, որ ուղեկցվել է այն պնդմամբ, թե Հայաստանում դատաիրավական համակարգը գրեթե մոտ է իդեալականին, ուշագրավ է ոչ միայն այն պատճառով, որ բացարձակ սուտ է, այլև՝ այն, որ դրա հեղինակը հանդիսանում է այն մարդու հարազատ եղբայրը, որի ազդեցությունը քաղաքական ընդդիմության առնվազը մի սեգմենտի վրա, հսկայական է: Օրինակ՝ նույն այդ սեգմենտին են պատկանում Նարեկ Սամսոնյանն ու նրա հետ կալանավորված Վազգեն Սաղաթելյանը, և այլն: Այս մարդիկ քաղբանտարկյալներ չե՞ն:
Հայաստանում իսկապես կիսատոտալիտար մթնոլորտ է՝ անկախ նրանից, թե ստեղծված իրավիճակին ինչ գնահատականներ են տալիս սեփական շահով առաջնորդվող, անսկզբունքային որոշ գործիչներ, որոնք այդպես էլ չեն կարողանում դառնալ ՔՊ-ի համար յուրայիններ: Այս ամենն այնքան ակնհայտ է, որ դարձել է նույնիսկ միջազգային հարաբերություններում շահարկման առարկա՝ վերածվելով իրական վտանգի ազգային անվտանգության ու Հայաստանի դիմադրողականության համար: