Նոր Նորքի քաղմասում կատարվածը, երբ մի քանի հոգի մուտք էին գործել բաժին՝ սպառնալով նռնակի գործադրմամբ պայթեցնել տեղանքը, հանրային լայն արձագանք է ստացել. Հայաստանը մի երկիր է, որտեղ բնավ ամեն օր չէ, որ կարող են նման բաներ տեղի ունենալ:
Հայաստանի վիճակը ներկայումս, ինչ խոսք, բավական էքստրաօրդինար ու էքստրեմալ է: Իշխանությունների օրակարգում Տավուշի գյուղերի հանձնումն է, մինչդեռ հայտնի է, որ այդ սցենարին դեմ են հանդես գալիս ոչ միայն տավուշցիները, այլև ողջ հանրությունը՝ կասկածելով իշխանությոններին Ադրբեջանի հետ գործարքի գնալու մեջ:
Տեղի ունեցած տեռորը, եթե կարելի է այդպես ասել, ըստ էության, հետևանք է իշխանություների վարած քաղաքականության: Բայց հանրության շրջամում այժմ տարածվում է մի տեսակետ, ըստ որի՝ տեղի ունեցածն իրականում իշխանական բեմադրույթուն է եղել, որի նպատակը Հայաստանը ոստիկանապետության անդունդը գլորելն է: ՔՊ-ականներն իրենց մեկնաբանություններում չեն վարանում ընդգծել, որ ներքին վերահսկողության հարցն այսօր ամենակարևորն է, քանզի արտաքին մարտահրավերներին դիմակայելուց առաջ պետք է նախ կանխատեսելիություն հաստատել երկրի ներսում: Պետք է նկատել, որ այդ կանխատեսելիությունը հատկապես այսօր պետք է իշխանությանը, որը չունի այլևս սոցիալական հենարան, որի հենակետը դարձել են բացառապես ուժային կառույցները:
Ասում են՝ իշխանությունների նպատակն է եղել ստեղծել ալիբի հետագա գործողությունների արդարացման համար՝ բոլորին ու ամեն ինչ տոտալ վերահսկողության տակ առնելու նպատակով: Այսինքն՝ ներկայիս իշխանությունները որոշել են գնալ նախկինների ճանապարհով, երբ տխրահռչակ ծերուկ Վովան Հայաստան էր բերել գաղտնալսման այնպիսի գերժամանակակից սարեր ու սարքավորումներ, որոնց աչքից ու ականջից պլստալ չէր կարող նույիսկ մի մոծակ:
Անկախ ամեն ինչից փաստ է, որ Հայաստամում ներքին մթնոլորտը բավական լարված է, ինչը քաղաքական առումով իրական մարտահրավեր կարող է դառնալ իշխանությունների համար:
Համաշխարհային պատմությունը հուշում է, որ երբ որևիցե իշխանություն սեփական գոյության հարցում սկսում է ապավինել բացառապես ուժային կառույցներին, մի գեղեցիկ օր հասարակությունը սրբում-տանում է այդ իշխանությանը, եթե, իհարկե, իրական առաջնորդներ են գտնվում: ՔՊ-ական իշխանությունների խնդիրը թերևս հենց այդ առաջնորդների ծնունդն վիժեցնելն է, հասարակական-քաղաքական պրոցեսները ցանկալի հունով ուղորդելը: