Իր՝ հակասական հայտարարություններով լեցուն ասուլիսում երկրի ղեկավարը հանդես է եկել մի շատ ուշագրավ խոստովանությամբ՝ բացահայտելով, թե որն է այսօր իր գլխավոր պրոբլեմը: Մասնավորապես՝ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է, որ զիջումների վերջնակետը, այսինքն՝ այն, թե կոնկրետ որքան ու ինչ է պահանջում Ադրբեջանը Հայաստանից, այսօր չի երևում:
Նիկոլ Փաշինյանն իրականում ոչ մի նոր բան չի բացահայտել՝ ևս մեկ անգամ հաստատելով, որ ՔՊ-ի այն տեսակետը, որ Արցախն Ադրբեջանի կազմում թողնելը կարող է լուծել Հայաստանի բոլոր պրոբլեմները, իսկ հայությանն էլ ազատորեն շնչելու հնարավորւոթյուն տալ, սին է ու անհիմն:
Այս տեսակետը, ի դեպ, 2018-ից ի վեր քարոզվում է մինչև այսօր, իսկ գլխավոր քարոզչի դերում հանդես է գալիս նույն Նիկոլ Փաշինյանը՝ պարբերաբար ինքն իրեն հակասելով:
Վարչապետը փաստացի հերքել է ինքն իրեն ու ի ցույց դրել «խաղաղության օրակարգի» սնանկությունը, քանի որ եթե չկա այն վերջնակետը, որտեղ կարող է կանգ առնել թուրքի ախորժակը, չի կարող լինել և «խաղաղության օրակարգ», քանի որ այն ենթադրում է փոխադարձ պահանջներից հրաժարում ու միևնույն տարածաշրջանում ժողովուրդների խաղաղ գոյակցում: Իսկ եթե անչափ է թուրքի ախորժակը, ապա մեզ մնալու է միայն այն զսպելու համար անհրաժեշտ գործիքակազմերի փնտրտուքը, որոնցից ամենաէականը վերականգնված բանակը կարող է լինել՝ մի բան,որ այսօր դեռևս անիրական է թվում:
Ցավն այն է, որ թուրքերի հավակնությունները զսպելու ուղղությամբ այսօր գործնականում ոչինչ չի արվում. Հայաստանի ներկայիս կեցվածքը, գլխիկոր կացությունն ու ունեցածից կամովին հրաժարումը միայն բորբոքում են թշնամու ախորժակը, որի ստրատեգիական նպատակը Կովկասը հայերից մաքրելն ու այն հարյուր տոկոսով թրքացնելն է:
Հայաստանը ոչ թե պետք է միակողմանի կերպով սպասարկի «խաղաղության օրակարգ» կոչվող թուրքական բլեֆը, այլ պատրաստվի պատերազմի, որը, ի դեպ, յոթ սարի հետում չէ՝ բացառելու 44-օրյայի սցենարի կրկնությունը: