ԱԺ նիստերը հետզհետե անտանելի են դառնում: Ընդդիմության յուրաքանչյուր հայակենտրոն ու հայանպաստ քայլ անմիջապես արժանանում է թրքաբարո իշխանության հակազդեցությանն՝ ամենացինիկ կերպով:
Նման ցինիզմի մի դրսևորման էլ հանրությունն ականատես դարձավ մարտի 12-ին, երբ ոչ միայն իշխանական պատգամավորները մեկը մյուսի հետևից անամոթաբար գանակոծեցին Արցախի դրոշն ու ընդդիմության փորձերն՝ այն զետեղելու նաև ԱԺ ամբիոնում՝ ի նշան արցախյան պայքարի հարատևության, այլև ոմանք, ինչպես ասենք գուրգեն Արսենյանը, հանդես եկան հայտարարություններով, որոնք ուղղակիորեն սպասարկում են Ադրբեջանի օրակարգը: Օրինակ՝ նույն Արսենյանը ընդդիմադիրների՝ Արցախ մեկնելը համարել է՝ պատերազմ հրահրելու փորձ՝ միաժամանակ պահանջելով ՀՀ իշխանություններից սթափեցնել Ղարաբաղի ղեկավարությանը:

Այլևս ակներև է ու՝ փաստ, որ ՀՀ իշխանություններն ու նրանց սպասարկող օրենսդիրները սպասարկում են Իլհամ Ալիևի օրակարգը: Խաղաղության դարաշրջան բացել խոստացող այս իշխանություններն այդ վայ դարաշրջանում չեն տեսնում ո՛չ Արցախ, ո՛չ էլ, ըստ էության, ազգային Հայաստան, այլ տարված են բացառապես օտարների շահերի սպասարկման արանքում սեփական գրպանային խնդիրների լուծմամբ: Ի՞նչ է սա, եթե ոչ շարքային ազգադավություն, որի առաջն առնելու գործիքակազմերը, սակայն, կարծես բթացել են:
Մյուս կողմից՝ իշխանությունների կողմից այլևս բացահայտորեն թուրքական օրակարգի սպասրակումը կարող է ունենալ իսկապես ոչ այնքան դանդաղ գործող ռումբի էֆեկտ: Այս ամենը տեղի է ունենում հանրության աչքի առաջ, և դժվար է պատկերացնել, թե նույնիսկ ընդգծված նիկոլամետ հայացքներ ունեցողներն ինչպես են արդարացնելու իշխանությունների այս վարքագիծը: Այսպիսով՝ իշխանություններն իրենք են նպաստում հանրության արագ արթնացմանն ու հող նախապատրաստում մեծ պայթյունի համար՝ ջնջելով իրենց ու թուրք-ադրբեջանական տանդեմի միջև գոյություն ունեցող թվացյալ սահմանները: