Նիկոլ Փաշինյանը ֆեյսբուքյան ուղիղ եթերում հանրությանը բացահայտել է Ամուլսարի խնդրի վերաբերյալ սեփական տեսլականը:

Դատելով Փաշինյանի ուղերձներից, որոնցից որոշների վերաբերյալ վարչապետը չի ցանկացել փակագծեր բացել՝ նախընտրելով միայն ակնարկել դրանց մասշտաբայնության մասին, Ամուլսարի հարցում արտաքին աշխարհից եկող ճնշումները տվել են իրենց ցանկալի արդյունքը:
Ճիշտ է՝ Փաշինյանն ուղղակիորեն չի հայտարարել, որ որոշումը գործնականում կայացված է, և Ամուլսարն ի վերջո շահագործվելու է՝ անկախ լրջագույն բնապահպանական ռիսկերից, սակայն նրա հայտարարությունների տրամաբանության ուղղությունը հուշում է, որ ամեն բան հենց այդպես է, որ կա, ու հետքայլ այլևս չի լինի:
Փաշինյանի բռնած կեցվածքն ուշագրավ պետք է գնահատել հատկապես նրա՝ առաջիկայում ԱՄՆ կատարելիք այցի համատեքստում, բայց հատկապես լոսանջելեսահայության հետ կերտելիք նոր որակի հարաբերությունների:
Գաղտնիք չէ, թե ինչպիսի վերաբերմունք ունեն ամերիկահայերը Ամուլսարի խնդրի վերաբերյալ. նրանց ճնշող մեծամասնությունն, եթե ոչ հարյուր տոկոսը, կտրականապես դեմ է հանդես գալիս հանքավայրի շահագործմանն՝ այն դիտարկելով որպես համահայկական մարտահրավեր՝ բառիս բուն իմաստով:
Փաշինյանը մեծ հույսեր է կապում ԱՄՆ կատարելիք այցի հետ: Նա այստեղ փորձելու է շահել սփյուռքահայերի համակրանքը, ցույց տալ աշխարհին ու հայաստանյան ներքին լսարանին, որ այսօր էլ՝ հեղափոխությունից ավելի քան մեկ տարի անց, ինքը շարունակում է բացարձակ հեղինակություն լինել:
Հետաքրքիր է՝ ինչպե՞ս է Ամերիկայում Նիկոլ Փաշինյանը մեկնաբանելու դիցուք իր ֆեյսբուքյան ուղիղ եթերը, որի ընթացքում Ամուլսարի հանքավայրի շահագործումը փորձել է հիմնավորել ասենք այն հանգամանքով, որ Moodys-ը վերջերս թարմացրել է Հայաստանի վարկային վարկանիշը, ինչը նշանակում է, որ հայկական բանկերը հնարավորություն են ունենալու ներգրավել ավելի մատչելի վարկային միջոցներ:
Արդյոք հայրենիքի անվտանգությամբ մտահոգ սփյուռքահայերի համար (Ամուլսարի հարցն առաջին հերթին համազգային անվտանգության հարց է ու հետո միայն՝ բնապահպանական) նմանօրինակ պատճառաբանությունները կարո՞ղ են հիմք հանդիսանալ՝ «հալած յուղի տեղ» ընդունելու Փաշինյանի որոշումը: Եթե Հայասանին միևնույն է ճնշելու էին, հարկադրելու, ապա է՛լ ո՞րն էր հեղափոխության բուն իմաստն այն էլ այն դեպքում, երբ հեղափոխական Փաշինյանը հեղափոխության օրերին ժողովրդին խոստանում էր Հայաստանի սուվերենության, ինքնաբավության շեշտակի աճ՝ պայմանով, որ ինքը լինի վարչապետ:
Իհարկե, Ամերիկայում վարչապետին հղելիք սուր հարցերի պակաս չէր զգացվի, եթե չլիներ, թերևս, մի հանգամանք. սպասվող հանդիպման մասնակից սփյուռքահայերը հնարավորություն չեն ունենալու հարցեր ուղղել վարչապետին՝ ստիպված լինելով բավարարվել նրան «հեռվից տեսնելով», նույնաշունչ ճառեր լսելով: Ինչո՞ւ, որովհետև եթե սփյուռքահայերին հնարավորություն տան՝ ուղիղ հարցեր ուղղելու հայրենիքի «առաջնորդին», ապա Փաշինյանի շոուն կհարամվի:
Հո խայտառակ չե՞ն լինելու…

Գ.Մանուկյան