ՊԵԿ նախկին նախագահ, ֆինանսների նախկին նախարար Գագիկ Խաչատրյանը կրկին հայտնվել է ՀՀ իշխանությունների համակ ուշադրության կենտրոնում: Ինչպես տեղեկացրել են ՀՔԾ-ից, Խաչատրյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179–րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, այն է` առանձնապես խոշոր չափերի վատնումը:

Օգոստոսի 27-ին ԱԱԾ-ն խուզարկություն է իրականացրել Խաչատրյանին պատկանող տարածքներում, իսկ ԱԱԾ տնօրենն էլ հայտնել է, որ խուզարկությունից հետո Խաչատրյանը բերման կենթարկվի։ Ինչպես տեղեկացրել է Վանեցյանը, Խաչատրյանը անցնում է ԱԱԾ վարույթում գտնվող քրեական գործով՝ ունենալով կասկածյալի կարգավիճակ. կասկածվում է առանձնապես խոշոր չափերի վատնման, ինչպես նաև պաշտոնեական դիրքի չարաշահման մեջ։
Կատարվողը ոչ միայն ուշագրավ է այն պատճառով, որ իրավապահների ուշադրության կենտրոնում կրկին հայտնվել է նախորդ իշխանությունների օրոք կարկառունի համբավ վայելած մեկն, այլև այս ամենի համար ընտրված ժամանակային հատվածի:
Բանն այն է, որ դեռևս ընթացիկ տարվա սկզբից տարբեր ԶԼՄ-ներում պարբերաբար լուրեր էին տարածվում, որ Խաչատրյանի դեմ քրեական գործ է հարուցվել, որը, սակայն, իրավապահները ո՛չ հաստատում էին, ո՛չ էլ՝ հերքում:
Այսօր, սակայն, պետք է արձանագրենք, որ ամիսներ առաջ մամուլում տեղ գտած տեղեկատվական արտահոսքերն իրական էին:
Հարցը, սակայն, այստեղ այն է, թե ինչո՞վ կարող է պայմանավորված լինել իշխանությունների ձգտումը (իշխանություն ասելով՝ հարկ է նկատի ունենալ բացառապես Նիկոլ Փաշինյանին) Խաչատրյանին պատասխանատվության ենթարկելու հենց հիմա, երբ երկիրն, ինչպես ասում են, բավական խառն է՝ պայմանավորված հատապես Ամուլսարի շուրջ ստեղծված կնճռոտ իրավիճակով:
Կասկած չկա, որ երկրում ստեղծված իրավիճակի ու Գագիկ Խաչատրյանի շուրջ ծավալվող անսպասելի իրադարձությունների միջև կա ուղղակի կապ:

Հայտնի է, որ ամեն անգամ, երբ Նիկոլ Փաշինյանը ցանկանում է այս կամ այն հարցի վերաբերյալ ստանալ հանրության աջակցությունն ու «թևավորվել», իրեն ինքնավստահ զգալ, անմիջապես դիմում է իր սիրելի տրյուկին՝ նախորդներին «կատոկելու», «ասֆալտին փռելու», «պատերին ծեփելու»:
Չունենալով Ամուլսարի շահագործման հարցում բավարար աջակիցներ նույնիսկ սեփական թիմում, ինչպես նաև Ջերմուկ կատարած վերջին այցի ընթացքում համոզվելով, որ առնվազն Ամուլսարի խնդրում չի կարող վստահորեն հենվել ժողովրդի վրա՝ այժմ Փաշինյանը ստիպված է հասարակությանը հիշեցնել, թե ով է ինքը, թե որքան վճռական է տրամադրված ժողովրդից թալանածը հետ բերելու հարցում՝ ինքն իրեն կրկին անգամ մատուցելով Ռոբին Հուդի կերպարում:
Այլ կերպ ասած՝ Փաշինյանն, իր համար անչափ պատասխանատու ու բարդ այս ժամանակահատվածում ստանալու համար հասարակության աջակցւթյունը, հիմա էլ որոշել է կպրշկել Գագիկ Խաչատրյանի ջանից ու նրա շնորիվ դիվիդենտներ հավաքել, «դուխ» առնել ու բարով-խերով լուծել Ամուլսարի հարցը:
Ինչ խոսք՝ եթե ինչ-որ մեկն, անկախ այն հանգամանքից, թե այդ մեկն ով է, իսկապես թալանել է երկիրը, պետք է ոչ միայն պատժվի, այլև փոխհատուցի: Սրանում՝ ոչ մի կասկած, քանի որ հենց այս սկզբուքն է արդար հայրենիք ունենալու ամենակարևոր գրավականներից մեկը: Սակայն ցավալին այստեղ այն է, որ այդ սկզբունքի մասին իշխանությունները հիշում են միայն այն ժամանակ, երբ իրենց համար առաջանում է դրա քաղաքական անհրաժեշտությունն, երբ ֆեյսբուքյան սելֆիներով ու ստատուսներով հասարակությանը կերակրելն այլևս անհնար է դառնում, երբ Փաշինյանը կրկին սկսում է զգալ ժամանակին իրեն իշխանության բերած հասարակության գործուն աջակցությունը:
Արդա՞ր է այսպես…