Մեծագույն շնորհակալությունս Արցախի ԿԳՍ նախարարության պաշտոնաթերթ «Լուսարարի» խմբագրին՝ թերթում ուսուցչուհուս մասին գրած այս «Հավատամքի» համար, որը սիրով տեսանելի եմ դարձնում իմ ընթերցողներին: Տարիներ առաջ Արցախի ուսուցչական հանրությանը ճանաչելի դարձա հենց «Լուսարարում» տպագրված իմ մանկավարժական հոդվածներով, իսկ իր գործի ազնիվ նվիրյալ Սվետլանա Խաչատրյանի քաջալերող խոսքերը թևավորեցին ինձ...Եվ այդպես ստեղծագործաբար արարելու սկիզբը դրվեց 2013-ին, որն առայսօր էլ շարունակվում է... (Նատաշա Պողոսյան)

ԼՂՀ վաստակավոր մանկավարժ Մարտակերտի Վլ. Բալայանի անվան հ. 1 միջնակարգ դպրոցի հայոց լեզվի և գրականության ուսուցչուհի Նատաշա Պողոսյանը լույս է ընծայել «Մանկավարժի օրագիր» վերտառությամբ իր երկրորդ գիրքը: Դա ստեղծագործող ու նվիրյալ մանկավարժի չորրորդ ժողովածուն է: Ինչպես ուսուցչուհին է խոստովանում՝ գիրք գրելու մտահղացումը նրա մոտ ծագել է տարիներ առաջ, երբ նպատակադրվեց իր համեստ ներդրումն ունենալ մանկավարժության ասպարեզում, ներկայացնել ուսուցչի բարդ ու պատասխանատու աշխատանքի նրբությունները, որով օգնած կլիներ հայոց լեզու և գրականություն դասավանդող ուսուցիչներին, ընդհանրապես՝ մայրենիի նվիրյալներին:
Եվ 2013-ին ծնվեց նրա առաջին՝ «Ուսուցչի իմ թղթապանակը» մեթոդական ձեռնարկը, որը հրատարակվեց ԼՂՀ ԿԳ նախարարության երաշխավորությամբ ու ֆինանսական միջոցներով: Այն ուսուցողական նյութերի յուրատիպ ամփոփագիր է՝ հեղինակի մանկավարժական փորձի ուշագրավ արձանագրումներով և լավ ընդունելություն գտավ մանկավարժների ու աշակերտների՝ գրքի իրական հերոսների շրջանում:
Հեղինակի գրքերից մեկն էլ նվիրված է մեր հայրենակից գրող Լևոն Ադյանի ստեղծագործություններին:
«Մանկավարժի օրագիր» երկրորդ գիրքը, ինչպես և առաջինը, արցախյան յուրատիպ տարեգրություն է, որի հերոսները սահմանամերձ բնակավայրի բնակիչներն են՝ հեղինակի գործընկերները, սաները, հայրենյաց պաշտպանները, նահատակ տղաները, նրանց ծնողները: Ոչ ոք, ոչ մի իրադարձություն, ոչ մի երևույթ դուրս չի մնացել հեղինակի տեսադաշտից:
Թվարկենք մի քանի վերնագրեր, և պարզ կդառնա իր երկրի ճակատագրով ապրող մտավորականի հետաքրքրությունների ու մտահոգությունների շրջանակը. «Սոցցանցն էլ միջավայր է, որտեղ մաքրություն է պետք», «Մարտակերտ. այստեղ հավերժահույզ մեղեդիներ կան, լուսե երազներ», «»Ճիշտ ապրելու իմաստը», «Հոգետանջ մի հարց, ուսուցիչն ու աշակերտը նու՞յն տարածքում չեն», «Որտե՞ղ է պոեզիայի մշակույթը», «Ապրիլի 2-ը մեր ինքնաճանաչման սկիզբն էր», «Ինչու՞ մայիսի 1-ի տոնական օրվա շունչ չկա», «Բառի համը, բառի հոտը, բառի գույնը», «Բարձրագույն կրթության օգուտն ու վնասը», «Ո՞վ է մեղավոր, որ արցախցի այս նորածին բալիկն էլ պիտի արտագաղթի», «Ինչու՞ թաքցնել մտահոգությունը», «Թռիչքի համար կարդալ է պետք» և այլն:
Ամեն մի գրառում գեղարվեստական մանրապատում է, հրապարակախոսական ժանրի ստեղծագործություն: «Մանկավարժի օրագիր» առաջին գրքի մասին ԱՀ ԳՄ նախագահ Վարդան Հակոբյանն արտահայտվել է հետևյալ կերպ. «Մարտակերտում գրել այսպիսի գիրք՝ իսկական հերոսություն է: Այն սպասված գիրք է ընթերցողի համար, առանձնանում է իր գործառնական նշանակությամբ: Այս գրքում ոչ միայն մեր հոգսերն ու ցավերն են, այս գիրքը սպեղանի է, ուղեցույց, թե ինչպես պետք է պահել Մարտակերտը, Արցախը, Հայաստանը, ինչպես ընդունել բոլոր արկերը, հարվածները, ինչպես Սարոյանն է ասում, բայց չմեռնել, չընկնել, ապրել հողի վրա և այդ հողը քեզնով ապրեցնել»:
Մարտակերտում տեղի ունեցավ «Մանկավարժի օրագիր» գրքի շնորհանդեսը, որը վերածվել էր մանկավարժի մեծարման, գրքի տոնի: Շրջկենտրոնի մշակույթի տանը հավաքվել էին շրջվարչակազմի ղեկավար կազմը, ուսուցիչներ, մտավորական խավի ներկայացուցիչներ, հյուրեր մայրաքաղաքից: Հեղինակին առաջին շնորհավորողը շրջվարչակազմի ղեկավար Էդգար Հարությունյանն էր, ով իր ներդրումն է ունեցել գրքի հրատարակման գործում: Նա բարձր գնահատեց ուսուցչի կողմից գիրք գրելը և հայտարարեց. «Յուրաքանչյուր օր, յուրաքանչյուր ժամ պատրաստակամ եմ կրթական ոլորտի յուրաքանչյուր նախաձեռնության ձեռք մեկնել, ավելին՝ անել հնարավորը և անհնարը, լրացուցիչ պայմաններ ստեղծել, որպեսզի ունենանք մանկավարժական նորանոր գրքերի հրատարակումներ, ի կատար ածենք աշակերտների և ուսուցիչների նորանոր նախաձեռնությունները»:
Կրթության բաժնի վարիչ Դավիթ Լալայանը ուրախալի փաստ համարեց, որ սահմանամերձ, ռազմավարական նշանակություն ունեցող բնակավայրում՝ Մարտակերտում, մանկավարժն իր պատասխանատու աշխատանքին զուգահեռ գիրք է գրում և տարիներով կուտակած գիտելիքներն ու փորձը նաև գրքի տեսքով է փոխանցում ներկա և գալիք սերունդներին: Նրա համոզմամբ՝ այն կխթանի ուսումնադաստիարակչական և հանրային խնդիրների ճիշտ լուծում տալը:
«Ներկայիս խճողված իրավիճակից դուրս գալու համար ամենամեծ բեռը կրթական համակարգի վրա է: Մենք ունենք Նատաշա Պողոսյանի նման ուսուցիչների կարիք, որովհետև բոլորիս է հայտնի, որ ազգի պատմության հիմքերը դրվում են դպրոցում: Մենք ոչ թե պետք է սոսկական բաղադրատարրը լինենք համակարգի, այլ լինենք ոգին, տերը, պատասխանատուն: Ն. Պողոսյանը հենց այդ ուսուցիչներից է: Օրագրի ամեն մի էջ ինքնության հանրաքվե է: Նման ուսուցիչների շնորհիվ առողջ է տրոփում կրթության համակարգի սիրտը»,-ասաց հեղինակի չորս գրքերի խմբագիր, ԱՀ ԿԳՍՆ մասնագիտական և բարձրագույն կրթության բաժնի պետ, հոգեբանական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ Լուսինե Ղարախանյանը:

Գրքի գրախոսներից բանասիրական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ Զինաիդա Բալայանի որակումով՝ դիրքապահ ուսուցչուհի է Ն. Պողոսյանը: Եվ մեծարման միջոցառումը հետաքրքիր երևույթ համարեց այն առումով, որ «Ուսուցչի առջև է, որ պետք է բոլորը խոնարհվեն»:
Գրքի մյուս գրախոս՝ բանասիրական գիտությունների թեկնածու Զարինե Սառաջյանն ընդգծեց Ն. Պողոսյան մտավորականի այն տեսակը, ով իր գործունեությամբ անաղարտ է պահում հոգևոր դաշտի սահմանները:
Հեղինակին երախտագիտության խոսք ասացին մշակույթի աշխատողը, ուսուցչուհու աշակերտները, նախկին սաները, գործընկերները: Մեծարվեց մանկավարժը, ով իր ճանապարհն անցել է անկեղծ ու շիտակ, ով սովորեցնում է գեղեցիկն ու ազնիվը, սովորեցնում է զարմանալ, ամենակարևորը՝ սովորեցնում է սովորել:
Օրեր առաջ բոլորել էր Ն. Պողոսյանի հոբելյանը: Բոլոր ելույթ ունեցողները շնորհավորեցին նրան նաև այդ կապակցությամբ:
«Ես չեմ գրում որևէ մեկին հաճոյանալու կամ գովեստի արժանանալու համար: Սա ուսուցչի՝ ճշմարտության համար մղվող իմ ուրույն պայքարն է: Ես գտել եմ աշխարհը և ինքներս մեզ փոխելու բանալին. դա ճիշտն ու լավը ստեղծելու նվիրումն ու հավատամքն է, ճշտի սկզբունքով աշխարհը նվաճելը, աշխարհին տալն ու վերցնելը...»,-ապրելու իր բանաձևն է ներկայացրել մանկավարժ Նատաշա Պողոսյանը: