Ցավոք, հայ իրականության մեջ քաղաքականության զբաղվողների կողմից «կաշի փոխելու» պրակտիկան կրել ու կրում է մշտնջենական բնույթ:

Մեկն, ով, ասենք, մի քանի շաբաթ առաջ փրփրած բերանով իր օպոնենտի հասցեին հայհոյանքներ էր շռայլում, կատաղի քննադատում, թքում-մրում, կարճ ժամանակ անց վերածվում է իր կողմից անխնա քննադատվածի, թքած-մրածի ֆանատի ու սկսում սազը ձեռքին փառաբանել իր նոր տիրոջը:
«Հիմա ասեմ, որ ես հետագայում իմացա, որ նախադահլիճի պատուհանները, որ ծածկված են վարագույրներով, այնտեղ մի ձող կար, որը լավ ամրացված չէր, եթե հանկարծ ինձ հրեին, ես իրոք կընկնեի բարձրությունից ու կմահանայի կամ կմնայի հաշմանդամ, ամեն դեպքում լուրջ վնասվածքներ կստանայի։ Կային մարդիկ, որ այդ ամենից տեղյակ էին, և փաստացի Գոռ Վարդանյանը ևս գիտեր և ինձ այդ մասին ասեց, բացատրեց։ Այո՛, ես շնորհակալ եմ, որ նա թույլ չի տվել, որ ես այնտեղից ընկնեմ»,- ահա այսպես է արձագանքել «Երկիր Ծիրանի» խմբակցության նախկին անդամ Մարինա Խաչատրյանը: «Ժողովուրդ» օրաթերթի լրագրողի՝ փետրվարի 13-ին Երևանի քաղաքապետարանում ավագանու հայտնի նիստին տեղի ունեցած կեղտաջրային միջադեպի առնչությամբ հնչեցրած հարցին, թե ինչու 9 ամիս անց միայն հիշեց իրեն պաշտպանողին։
Օրերս Գոռ Վարդանյանից պատվոգիր ստացած ու նախաքննական մարմնին տված իր բոլոր ցուցմունքները հետ վերցրած Մարինա Խաչատրյանի այսօրինակ բացատրությունը՝ սեփական վարքագծին առնչվող՝ իրականում ծիծաղելի է հնչում:
Իհարկե, քամելեոնի վարքագիծ ցուցաբերող նմանօրինակ մեկի համար բնավ դժվար չէ «հիմնավոր» արդարացումներ գտնելը սեփական գործողություններին, սակայն միակ հարցն այս պարագայում այն է, թե ինչին է փորձում Խաչատրյանը նման կերպ հասնել, ում է ջանում հիմարի տեղ դնել:
Այո՛, միգուցե քաղաքականությունն այնքան էլ բարոյական բան չէ, սակայն պետք է հասկանալ, որ ամեն բան իր չափն ու սահմանը պետք է ունենա: Ոչ ոք հիմարի գլուխ չէ ու շատ լավ հասկանում է, թե իրականում ինչ է անում Խաչատրյանն, երբ մի կողմից՝ փնովում է իր նախկին թիմակից Զարուհի Փաստանջյանին, իսկ մյուս կողմից՝ փորձում մտնել մեկի հետույքն, ում ընդամենը մի քանի ամիս առաջ ազգի թշնամի էր հայտարարում:
Ընդ որում՝ խնդիրն այստեղ բնավ Գոռ Վարդանյանը չէ, ու նրա փոխարեն կարող էր լիներ ցանկացած մեկն: Այստեղ հարցն ավելի շատ Խաչատրյանի քաղաքական բարոյականությանն է վերաբերում, նրա անսկզբունքայնությանը: Այո՛, գուցե Խաչատրյանն իր նմանօրինակ վարքագիծը կարող է որակել որպես ընդամենը «պրադվինուտիություն», ինչպես դա արել է «Ժողվուրդ»-ի հետ զրույցում՝ հայտարարելով, թե ինքը կարծրատիպերով ապրող մարդ չէ և գտնում է, որ դինամիկ պետք է լինել, դինամիկ լինել ապրելակերպում և քաղաքականության մեջ, սակայն դրանից, ըստ էության, իրերի իսկությունը փոփոխության չի ենթարկվում, սևը սպիտակ չի դառնում:
Օբյեկտիվ իրականություն գոյություն ունի, որն ակնհայտ հակասության մեջ է գտնվում Խաչատրյանի սահմանած նոր սկզբունքների հետ:
Ինչո՞ւ միայն 9 ամիս հետո, այս 9 ամսո՞ւմ Խաչատրյանն իմացավ ինչ-որ ձողերի մասին, թե՞, պարզապես, ինչ-որ մեկի առաջարկը նրան շատ ավելի գայթակղիչ է թվացել, քան Զարուհու կողքին մնալու հեռանկարը: Ակնհայտ է, որ այս պարագայում Խաչատրյանն ինքն իրեն քաղաքական առևտրի օբյեկտ է դարձրել, առուծախի առարկա՝ չխորշելով հանուն ինչ-որ վիրտուալ խոստումների պղտորել այն աղբյուրը, որից ժամանակին ինքն է ջուր խմել, հագեցել:
Էլ ի՞նչ բարոյականություն…