««2018 թվականի հոկտեմբերի դրությամբ մենք առնվազը մինչև ԱԺ ընտրությունները կատարել ենք մեր ժողովրդի առաջ ստանձնած բոլոր պարտավորություններն՝ առանց բացառության»,-նոյեմբերի 20-ին մամլո ասուլիսի ժամանակ հայտարարել է ՀՀ վարչապետի Ժ/Պ նիկոլ Փաշինյանը՝ հերթականությամբ փորձելով թվարկել այն բոլոր խոստումները, որոնք տրվել էին ժողովրդին ու որոնք, ըստ իրեն, աներկբայորեն միս ու արյուն են դարձել՝ արդար ընտրությունների հնարավորություն, Սերժ Սարգսյանի՝ խաղաղ ճանապարհով հեռացումն, արտահերթ ընտրություների երաշխավորում, տնտեսական հավասար պայմաններ և այլն:

Իրականում, սակայն, պետք է նկատել, որ Նիկոլ Փաշինյանն այնքան էլ անկեղծ չէ ու մոռացել է, որ առաջիններից մեկն, ինչի մասին հեղափոխության օրերին հայտարարել էր, Ընտրական օրենսգրքի փոփոխությունն է եղել:
Մասնավորապես՝ դեռևս ապրիլի 30-ին էր հեղափոխական Փաշինյանն այդ մասին հայտարարել:
Փաշինյանը ասել էր, որ վարչապետ դառնալու պարագայում իր առաջին քայլը լինելու էր ընտրական օրենսգրքի փոփոխությունը և մտադիր է ձևավորել երաշխիքներ՝ ազատ, արդար ու օրինական ընտրություններ անցկացնելու համար: «Ժամկետներ չեմ կարող նշել, թե երբ կսկսվեն գործընթացները․ես պետք է հանդիպումներ ունենամ այլ ուժերի հետ և մաքսիմալն անեմ, որ իրապես հավասար պայմաններ ստեղծվեն»,-ասել էր Փաշինյանը։
Մինչդեռ ունեցանք այն, ինչ ունեցանք, և այսօր ստիպված պետք է արձանագրենք, որ Փաշինյանի կարևոր այս խոստումը որևիցե կերպ ի կատար ածված չէ՝ չնայած նրա պնդմանը, թե հասարակությանը տրված խոստումները բոլորը կատարվել են:
Ընդ որում՝ այստեղ էականն այն է, որ տվյալ պարագայում գործ ունենք հիմնահենքային հարցի հետ՝ հաշվի առնելով հատկապես հին ԸՕ-ի՝ բոլորին հայտնի խոցելի կողմերը՝ կապված հատկապես ռեյտինգային ընտրակարգի հետ:
Շատերն այն կարծիքին են, որ առաջիկա արտահերթ ընտրություններն ունեն բոլոր շանսերը՝ դառնալու նախորդ խորհրդարանական ընտրությունների յուրատեսակ կրկնօրինակը: Առնվազը կա նմանօրինակ վտանգ, ու ոչ ոք չի կարող ժխտել դա:
Եվ ուրեմն՝ հարց է առաջանում՝ Փաշինյանը դիտավորյալ ստո՞ւմ է՝ ելնելով քաղաքականության՝ բոլորին հայտնի օրեքներից, թե՞ իսկապես մոռացել է՝ ինչ է ժամանակին խոստացել հանրությանը:
Չկա կասկած, որ իրական ցանկության դեպքում Փաշինյանի համար ոչ մի բարդություն չէր ներկայացնի նոր ԸՕ-ի՝ ԱԺ-ում անցկացնելը: Դրա համար բավական կլիներ ընդամենը ֆեյսբուքյան մեկ գրառումը՝ թերևս:
Բայց Փաշինյանը, փաստորեն, նախընտրեց պայմանավորվել ՀՀԿ-ի հետ ու աչք փակեց հարցի վրա՝ շատ լավ հասկանալով նման դիրքորոշման մեջ պարփակված քաղաքական ռիսկերի ողջ լրջությունը: