Խոսքս ուղղում եմ այն մարտակերտցիներին, ովքեր տարիների ընթացքում մեր դարդ ու ցավի առջև աչք են փակել ու հիմա արթնացել են: Այսօրվա կյանքին ընդդիմացողներին եմ խոսքս ուղղում, որոնցից շատերը նաև իրենց սեփականությունն ունեն, բայց խուսափում են պետական հարկեր վճարելուց: Երևի նախորդ տարիներին շատ ավելի լավ եք ապրել, քան հիմա...Իհա՛րկե, լավ եք եղել, երբ հասարակ ուսուցչուհու իմ համեստ աշխատավարձից շատ ավելի հարկ են վերցրել, քան ձեր վաստակած քանի՜ -քանի հազարներից:

Ո՞վ է ասում, որ այստեղ էլ չեն լափել ու թալանել, բայց երբևէ չեմ լսել, որ այդ թալանողների դեմ վայնասուն բարձրացնողներ լինեին: Ինչու՞ չբողոքեցիք, երբ ապրիլին զինտեխնիկայի վառելիքն էին գողացել, դուք չբողոքեցիք, երբ զինվորների բաժինը խանութներում էր հայտնվել, երբ բազմանդամ ընտանիքին ալյուր չէր հասել, երբ եկած օգնությունը նկուղներում բորբոսնել էր, երբ զինվորը դիրքում սոված էր մնացել և առանց զինամթերքի...
Մի՞թե ձեզանից շատերն ապրիլյան օրերին դիրքերում չէին սովահարվել, ձեզ հետ նաև՝ այն երիտասարդ զինվորները, որ հող են պաշտպանել: Նախորդ տարիներին չգիտեի՞ք, թե Մարտակերտի հանքերի շահագործումից հարուստ ընդերքը որտեղ է տարվում, թե՞ ձեզ այդ տարիներին սովորեցրել էին, որ լռեք ու չտեսնելու տաք:
Ցանկալի է, որ այս կյանքին ընդդիմացողները, դրանց շարքում մի շարք կամակատարներ, բողոքելու փոխարեն զգան, որ տարիների նիրհից հետո մեր քաղաքն արդեն շնչում է, ապրում նոր կյանքով, ժամանակն է՝ հասկանալ, որ տարիների անտեսվածությունից հետո վերջապես գալիքի հանդեպ նոր հույսեր ենք փայփայում, տեսնել է պետք, թե քանի~-քանիսին է օգնություն հասցվել հենց վերջին մեկ տարում: Այն փոշոտ ու ցեխոտ ճանապարհներով երթևեկելիս չբողոքեցիք, հիմա ասֆալտի որակը դուր չի գալիս ձեզ:
Գուցե հիացմունքից ձեզ կորցրած Աստծու՞ն օրհնեք, որ այս շրջանով մտահոգ մարդ կա մեր կողքին, թե՞ Աստծուն էլ մոռացել են ոմանք՝ աթոռի ու պաշտոնի երազանքներով տարված: Այս կյանքում գտնվել է մեկը, ում հասցրել եմ ասել, որ Աստված է Ձեզ ուղարկել Մարտակերտ...
Հիշեք՛, մեծատառով եմ գրել Ձեզ-ը, որովհետև նա ինձ ու շատ-շատ մարտակերտցիների համար մեծատառով ՄԱՐԴ է՝ մեր ցավերին ու դարդերին կարեկից, մեր հոգսերով մտահոգ, իր պաշտոնին արժանի...
Նատաշա Պողոսյան