Ով ինչ ուզում է ասել , բայց փաստ է , որ հեղափոխությունից հետո Հայաստանում կոնկրետ խոսքի ազատության հետընթաց է նկատվում, ոչ միայն մամուլում , այլև՝  նույնիսկ սոցիալական ցանցերում: Էապես սահմանափակված է անհատի հիմնարար իրավունքներից մեկը՝ Խոսքի ազատության ու ազատորեն արտահայտվելու Իրավունքը :

Խնդիրը , սակայն, բնավ օրենքների կամ պետության կողմից սահմանված կաշկանդող սահմանափակումների մեջ չէ, բնա՛վ: Այդ իմաստով հաստատապես պետք է արձանագրել , որ ամեն բան կարգին է :
Խնդիրն, ըստ էության, Հայաստանում տեղի ունեցած « թավշյա հեղափոխությունից » հետո այն համընդհանուր մթնոլորտն է՝ ակնհայտորեն արհեստական էլեմենտներով հագեցած, որի պարագայում մարդը, անհատը, իշխանությունների հասցեին որևիցե քննադատական խոսք հնչեցնելիս ստիպված է լինում առնվազն յոթ անգամ մտածել ու հետո միայն արտահայտվել :
Ընդ որում ՝ կարևոր է հասկանալ , որ խոսքը միանգամայն օբյեկտիվ քննդադատության մասին է , որի կարիքը ցանկացած իշխանություն, իհարկե , զգում է :
Աշխարհում չկա ու չի եղել որևիցե իշխանություն, որն իր գործունեության ընթացքում թերացումներ ունեցած չլինի կամ կատարյալ լինի : Խոսքի ազատությունն ու քննդատատությունն, ըստ էութան, կոչված են մեկ բանի՝ իշխանություններին տեսանելի դարձնելու սեփական թերացումներն ու հնարավորինս օբյեկտիվորեն արտացոլելու հասարակական տրամադրությունները :
Քաղաքական շահի տեսանկյունից ազատ խոսքն անգնահատելի է ցանկացած ուժի համար, քանի որ թույլ է տալիս ձեռքը պահել հասարակության զարկերակին, կողքից շոշափել տիրող տրամադրությունները :
Հիմա, փաստորեն, Հայաստանն այս իմաստով անապատացել է , հասարակությունն էլ՝ կարծես զոմբիացվել :
Ասվածի ամենավառ օրինակ պետք է համարել, թերևս, հեղափոխության ամենավառ ներկայացուցիչներից նույն Ալեն Սիմոնյանի արձագանքը Վիգեն Սարգսյանի՝ Հայկ Մարությանի հասցեին հնչեցրած քննադատությանը: Մարությանն իր հայտնի ելույթում հայ հասարակությանը բաժանել էր սևերի ու սպիտակների՝ քաղաքական հայացքներով պայմանավորված :
Պետք է նկատել , որ թեպետ Վիգեն Սարգսյանի քննադատությունը բավական կոշտ էր ստացվել , սակայն դրանում ակնհայտ էին ռացիոնալության հստակ տարրեր :

Սիմոնյան Ալենը, սակայն, ի պատասխան ուղղակի լուտանքների տարափ էր թափել Սարգսյանի գլխին՝ հնչեցնելով հստակ սպառնալիքներ՝ հանգամանք , որն , անկասկած , չի կարող մտահոգության տեղիք չտալ, ու, որը, ընդամենը դարձել էր այն արձագանքների համակ արտացոլումը, որ հետևել էին Սարգսյանի քննադատությանը հատկապես սոցիալական ցանցերում:
Բայց, եթե Վիգեն Սարգսյանի ու Ալեն Սիմոնյանի պարագայում ինչ - որ տեղ իրավիճակը կարող է հասկանալի լինել (քաղաքական ախոյաններ են ու նման բախումները քաղաքականության մեջ այնքան էլ հազվադեպ երևույթ չեն),ապա նույնը չես ասի հասարակ քաղաքացիների պարագայում, որոնց նկատմամբ նույնպես նմանօրինակ հոգեբարոյական ճնշումներ են նկատվում. հայհոյանքներ, վիրավորանքներ, ֆեյքերի գրոհ՝ ամեն մի սուր խոսքին, ազատորեն արտահայված քննդատական կարծիքին:
Ի դեպ՝ նկատենք , որ համացանցում անտանելի մթնոլոտ է տիրում հատկապես ուղղորդվող ֆեյքերի պատճառով , ու պետք է խոստովանել , որ այս իմաստով իրավիճակը հիշեցնում է ՀՀԿ - ի ժամանակներն , երբ այն ժամանակ էլ ոստիկանական ֆեյքերն էին փորձում համացանում իբր իշխանահաճո մթնոլորտ ձևավորել : Վստահ ենք, որ բոլորն են այդ մասին հիշում:
Այժմ՝ իրավիճակը , թերևս , շատ ավելի վատ է , քան նախկինում էր :
Ավելին՝ նույնիսկ ներանձնային շփումներն են այսօր բարդացել՝ պայմանավորված հենց վերոհիշյալ գործոնով : Հարյուր տարվա ընկերները գժտվում են , երբեմնի համախոհները՝ դառնում գաղափարական հակառակորդներ :
Կարճ ասած՝ կատարյալ կատավասիա :
Մինչդեռ պետք է խոստովանել , որ քննադատելու տեղ իսկապես կա՝ պայմանավորված թե ՛ նոր իշխանությունների ՝ շատ դեպքերում անհասկանալի կադրային քաղաքականությամբ , որի բացասական արձագանքներն անգամ Մոսկվա են հասնում , երբ բարձր ու պատասխանատու պաշտոնների են նշանակվում անփորձ երիտասարդներ՝ ոլորտից բոլորովին հեռու գտնվող ու միայն այն պատճառով , որ ՔՊ - ական են եղել կամ մասնակցություն են ունեցել հեղափոխական գործընթացներին , և՛ , իհարկե , « Քաղաքացիական պայմանագրի » կողմից վարվող հստակ քաղաքականանությամբ՝ գրավելու ՀՀԿ - ի տեղը , ՀՀԿ - ի երբեմնի տոտալ իշխանությունը փոխարինելու ՔՊ - ի ոչ պակաս տոտալ հեգեմոնիայով (գաղտնիք չէ, որ ամենուրեք նախկին կադրերին արագորեն փոխարինում են ՔՊ-ական երիտասարդներով՝ հեռացվող կադրերի արձանագրած արդյուքներից կամ պրոֆեսիոնալ հատկանիշներից):
Կարճ ասած՝ քննդատատական խոսքի պակաս այսօր նկատվում է ոչ թե անթերի իրականության պատճառով կամ զուտ հեղափոխական էյֆորիայի առկայությամբ պայմանավորված, երբ, ասենք, մի ընդդեմ ասված խոսք կարող էր համարվել «կռիսություն»,այլ զուտ այն պատճառով, որ մարդկանց փաստացի արգելել են խոսել՝ դիմելով առաջին հեթին փորձված հոգեբանական մեթոդներին: Ակնհայտ է,որ նման իրավիճակը չի կարող ամրապնդել Հայաստանը ո՛չ ներսից, ո՛չ էլ առավելապես դրսից:

Պետք է հասկանալ մեկ պարզ բան՝ ոչ ոք նպատակ չունի նսեմացնելու տեղի ունեցած հեղափոխության նշանակությունը, ոչ ոք քննադատական խոսք հնչեցնելիս կամ օբյեկտիվ նկատառումներ բաձրաձայնելիս չի ցանկանում Փաշինյանին քաղաքական կորուստ պատճառել:
Խնդիրն ընդամենը ժողովրդավարության հիմնարար սկզբուքներից մեկի պաշտպանության մեջ է, նպատակն ընդամենը նոր ու անփորձ իշխանությանը որոշ բաներ հուշելու մեջ է և ոչինչ ավելին: Մինչդեռ ցանկացած այլընտրանքնային կարծիք սվիններով ու խանչալներով է ընդունվում:
Ինչո՞ւ…