Գոռ Հարությունյանը  Ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է.

Օդից կախված լուրերի համաձայն. «... Եթե չկա մշակույթ, մենք ինչի՞ համար ենք պատերազմում»:

Ուինսթոն Չերչիլ:

Կարծես կենցաղային աղբ հավաքող սանիթեքը չէ միայն տոտալ «գործադուլի» մեջ, այլ` մշակութայինը ևս:

Ես` ՀՀ շարքային քաղաքացիս, տոտալ բողոքում եմ կամ միանում եմ արդեն բողոքողների այն խմբին, որոնք մշակույթ ասելով` չեն հասկանում Հրագ, Թաթա, կարմիր (բորդոյ) կաստըմ շլվարով հաղորդավար, նույնիսկ` Իվետա Մուկուչյան: Եթե գրողի տարած ժամանակը պարզի, որ մեր պայքարը եղել է սոսկ քաղաքական էլիտայի փոփոխություն, այլ ոչ ըստ էության ՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ հեղափոխություն, որ պարզի, թե անվաստակ վաստակավորները շարունակում են մշակույթի դեգրադացիան, որ հրագներն ու նմանատիպ «պրակները» շարունակում են տոտալ սեռական բռնության ենթարկել մեր ուղեղներն ու հոգիները հատկապես, որ կառավարական միջոցառումների յուրաքանչյուր выход-ից 5-ից 20 հազար ղոփ ղոնռա խարեբները Հանրայինով հանրային ճաշակ են թրաֆիկինգի ենթարկելու, որ ստեղծվելու է պալատական գործիչների մի նոր կենցաղային մշակույթ սպասարկող «փաղանգ»` իր ռեփով, փոփով ու ռոքով, որ Ազգային Մշակույթն ու արվեստը շարունակելու են մնալ սեփական Տանը տնվորի կամ կենվորի կարգավիճակում, որ... իրապես Հայկական Մշակույթը թռիչքաձև չի զարգանալու, որը համաշխարհային մշակույթի պոլիֆոնիայում առաջին ձայնի իրավունք ունի, ուրեմն, հարգելի առնվազն մշակութային քաղաքականություն իրացնող իշխանավորներ, դուք իսկապես ձեր ուղեղների թաղանթների վրա կզգաք այն ցավը, որով մենք տառապում ենք տևական ժամանակ: Հաստատ ես ինքս կգտնեմ ու կհավաքեմ էն ազգային (և ոչ միայն ազգային, այլ ընհանրապես բարձրաճաշակ) մշակույթը ստեղծող ու կրողներին, և մենք ձեր кабинет-ների պատուհանների տակ էնքան կբողոքենք հենց այդ Արվեստի միջոցով, որ հայտնի ֆիլմի պերսոնների պես` ձեր ուղեղը կտրաքի անպետք գանգատուփում: Վերջապես, շրջվեք և հպարտ ու վես առերեսվեք և՛ մեր, և՛ համաշխարհային ԲԱՐՁՐ, ապրեցնող Մշակույթի և արվեստի հետ: Եթե դուք չեք ճանաչում այն, ես առնվազն տասը հոգու անուն կնշեմ հենց այստեղ, որոնք պարտադիր կերպով խորհուրդ կտան և կհուշեն այդօրինակ Մշակույթի տեղը, դերը և դիրքը` Դանիել ԵրաժիշտДаниел Еражишт, Հասմիկ Պապյան, Վահան Արծրունի, Արթուր Մեսչյան, Գինոսյան Գագիկ, Նարինե Դելալյան Nariné Dellalian և ընտանիք, Նարինե Դիլբարյան, Դավիթ Գյուրջինյան, Հենրիկ Հովյաննիսյան, Հովիկ Չարխչյան Hovik Charkhchyan, Սեյրան Գրիգորյան Сейран Григорян և էլի շատերը (Միտումնավոր չեմ տալիս երիտասարդների անուններ...):

Հ.գ. Արձանագրենք, որ 102 օր հետո եմ բարձրաձայն քննադատական խոսք ասում: 
Հ.գ.գ. Բոլոր դեպքերում, հակահեղափոխություն չի՛ լինելու, լինելու է հեղափոխական կառավարության սատարում` հանձին առաջին դեմքի, լինելու է միմիայն էլ ավելի լավ իշխանավոր ու էլ ավելի հզոր Հայրենիք ունենալու նպատակով արված սրտացավ, նեցուկ լինելու պատրաստ քննադատություն, ընդունվելու է փոխադարձ անչար քննադատությունը, որ այս առողջ հարաբերություններում շահի Նորին գերազանցություն Պետությունը և նրա Բարձր հովանու ներքո ապրող ու ԱրԱրող Հայ Ժողովուրդը, Ազգը, Ցեղը:
Այստեղ առանց առայժմի` մնանք սիրո և համերաշխության ծիրում: