Հայաստանյան հասարակական-քաղաքական երկնակամարում կարծես մի նոր «աստղ» է ծնունդ առնում: Ճիշտ է՝ աստղագիտական լեզվով ասած՝ այն թզուկ է ու խավար, սակայն դատելով ամենայնից՝ բավական ամբիցիոզ, ինչը, հաշվի առնելով ծագումնաբանական գործոնը, կարող է չափազանց վատ հետևանքներ ունենալ պետության համար:
Դոն Պիպո: Այս մականունավորի մասին, արդարև, գիտեն շատերը: Բայց Արթուր Ասատրյանի համապատասխան համբավը պայմանավորված է ոչ թե դրական գործոններով, ինչպես փորձում են հասարակությանը մոլորության մեջ գցել վերջին շրջանում այս անձի փիառով զբաղվել փորձող սերգոյաններն, այլ բոլորովին հակառակ պատճառով: Դժվար է գտնել ևս նմանատիպ մեկին, ում անունը հայ իրականության մեջ վաղուց նույնականացվում է «սկանդալ», «հանցանք», «քծնանք» և այլ հակահասարակակական հասկացությունների ու երևույթների հետ:
Ընդ որում՝ բավական հետաքրքրական ու առանձին ուսումնասիրության առարկա դառնալու արժան պետք է համարել հատկապես փիառի այն կերպը, որով մի ինչ որ Սերգոյան Արտակ, ով, ինչպես հայտնի է, Պիպոյի վաղեմի «հալալներից» է, իրականացնում է սեփական հովանավորի «ռեկլամը»: Սրանք որոշել են ինքնահաստատվել բացառապես Էջմիածնի քաղաքային իշխանությունների հաշվին՝ ճիգ ու ջանք չխնայելով դատարկ տեղն օդ տատանելու, իբր մոխրագույն ֆոնին սպիտակ թվալու: Մինչդեռ մոռանում են ժողովրդական հայտնի ասացվածքը՝ «Բոշեն փաշա չի դառնա», ու որքան էլ որոշ վայ փիառշիկներ փորձեն սեփական շեֆին հասարակությանը մատուցել դրական լույսի ներքո, միևնույնն է՝ դրանից իրականությունը չի փոխվում, անգրագետը՝ գրագետ չի դառնում: Թո՛ղ նախ «տելեվիզրը» հեռուստացույցից տարբերել սովորեն ու հայերեն խոսելիս թիվն ու դեմքը չխառնեն, հետո գան ու հավակնություններ ներկայացնեն:
Փաստորեն՝ Եվրոպան էլ ի զորու չեղավ քաղաքակրթել Պիպոյին, ինչը, թերևս, հաստատում է մի պարզ ճշմարտություն՝ փող ունենալը չի կարող գրագիտության չափանիշ համարվել: Փողն ու գիտելիքը դիցուք Դոն Պիպոյի պարագայում միանգամայն հակոտնյա երևույթներ են:
Իսկ հիմա հակիրճ այն մասին, թե իրականում ինչ հայացքների տեր մարդիկ են սրանք:

Սրանք՝ Պիպոն ու Սերգոյան Արտակը՝ նույն նրանք են, ովքեր մեկ տարի առաջ իրենց մասսայական ելույթներում չէին դադարում Կարեն Կարապետյան փառաբանել՝ շողոքորթող զուգահեռներ անցկացնելով Սերժ Սարգսյանի ու Ելցինի, Կարեն Կարապետյանի ու Պուտինի միջև:
Հիշեցենք՝ մեկ տարի առաջ Պիպոն հայտարարում էր, որ Հայաստանի փրկությունը Կարեն Կարապետյանի մեջ է լոկ, ու եթե իր խոսքերը սուտ դուրս գան, թո՛ղ իրեն հիշեցնեն համապատասխան օրվա մասին:

Եվ ուրեմն՝ հիշեցնում ենք Պիպոյին ոչ միայն այդ օրվա մասին, այլև այն, որ նախորդ իշխանութունների օրոք ինքն ու իր փիառշիկը չգիտես ինչու այդպես էլ չէին հանդգնում մատնացույց անել Էջմիածնի ենթադրյալ թերությունները, ծպտուն անգամ չէին հանում այն «անտանելի ճնշումների» մասին, որի հեղինակն իբր քաղաքային իշխանությունն է:
Հարց ենք տալիս մեր «հերոսներին»՝ ո՞ւր էին իրենք այն ժամանակ, ինչո՞ւ նույնքան մեծ ոգևորությամբ չէին պաշտպանում քաղաքաբնակների «ոտնահարված» շահերը: Կամ ինչո՞ւ է Պիպոն հիմա Նիկոլին «վերուստ» ուղարկված համարում այն պարագայում, երբ ամիսներ առաջ ՀՀԿ-ի անվամբ էր երդվում: Ենթադրելի է,որ Ասատրյանին այն ժամանակ ձեռնտու չէր հիշել հասարակների խախտված իրավունքների մասին, իսկ հիմա էլ ժամանակն է եկել քծնելու Փաշինյանին:
Ճիշտ է՝ հանուն արդարության պետք է ասել, որ Դոն Պիպոյից շատ դեպքերում դժվար է գլուխ հանել, չմոռանանք, որ հայաստանյան մի շարք կայքեր Պիպոյից բավական զգալի հոնորարներ են վերջերս սկսել ստանալ՝ հենց միայն Նիկոլ Փաշինյանի ուղղությամբ ցեխ շպրտելու համար:
Ի դեպ՝ USArmenianews.com-ը խոստանում է մոտ ապագայում Պիպոյի գրպանից սնվողների անուններ հրապարկել՝ պատռելու համար որոշ ձրիակերների դիմակը:
«Դոն Պիպո» մականունով հայտնի Արթուր Ասատրյանի նպատակն իրականում հասկանալի է, պայմանվորված երկրում ստեղծված իրավիճակով՝ սա որոշել է հասարակությունը և, մասնավորապես, էջմիածնեցիներին պառակտելու ճանապարհով իր բաժին կտորը փախցնել իշխանությունից՝ մոռանալով, սակայն, որ իշխանությունը, որին այդքան ձգտում են ինքն ու իր թիմակիցները, փողոցում գցած չէ, որ ով ցանկանա՝ վերցնի ու վայելի: Այն տեր ունի ու դրա տերը ժողովուրդն է, որի անունից խոսելու ոչ մի իրավունք որևիցե պիպո չունի:
Պարոնա՛ք, նախ գրել, կարդա՛լ սովորեք ու հետո միայն հավակնություններ  ներկայացրեք. Էջմիածինը հո ձեր հոր բաղչեն չի՞…
Շարունակելի...