Իմ անցած դպրոցական ու աշխատանքային տարիների հիշողությանս մեջ նա միշտ եղել է, մարդ, ով պետական տարբեր պաշտոններ է զբաղեցրել, ում հետ շփվել եմ գործի բերումով, ումից միշտ էլ բարձր տպավորություն եմ ստացել: Այսօր էլ այդ հիշողություններով ու խորագույն կսկիծով եմ շարադրում մտքերս, երբ լսեցի ահավոր լուրը ավտովթարի զոհ դարձած Ռազմիկ Պետրոսյանի ու նրա ավագ դստեր մասին: Իմացանք, որ հեռավոր Ռուսաստանում տեղի ունեցած դեպքից տուժել են նաև նրա ընտանիքի մյուս երեք անդամները: Այս գույժը տարածվեց միանգամից, ու մարտակերտցիների հոգուց դուրս թռած «վայը» տարածվեց ամենուր:

Չեմ կարող չգրել մեկի մասին, ում ճանաչում եմ դեռ խորհրդային տարիներից, երբ ինքը դպրոցի տնօրեն էր: Բարձրագույնը գերազանց ավարտել, բայց հիմնական աշխատանք չունեի, խնդրեցի նրան, որ դպրոցում որևէ խմբակով ապահովեր ինձ: Հարցրեց, թե բացի իմ մասնագիտությունից, ինչ կարող եմ սովորեցնել աշակերտներին: Ասացի, որ կարուձև եմ սովորել բարձրագույնն ավարտելուց հետո՝ վճարովի դասընթացների մասնակցելով: Նա առաջարկեց ինչ-որ բան կարել, որպեսզի համոզվի, որ կարող եմ վստահորեն այդ աշխատաքին կցվել: «Քննությունս» հաջող հանձնեցի, երբ օրեր անց տեսանելի դարձավ իմ կարածը, որը տարիներ շարունակ դպրոցում օգտագործվեց Նոր տարվա հանդեսներին:
Արցախյան պատերազմը մարտակերտցիներիս սփռեց ամենուր: Տարիներ շարունակ տեղեկացված չէի նրա մասին: Ֆեյսբուքում մեր ընդհանուր մտերիմ Էվելինա Հակոբյանից իմացա, որ Պետրոսյանը բնակություն է հաստատել Վորոնեժում և անժանվույնս իր հայեցի գործունեությունն է վարում հայկական համայնքում: Օրեր անց «օդնոկլասնիկում» իր հետ շփվելու առաջարկ ստացա, և շուտով մի նոր էջ բացվեց իմ անունով ու նրանից ստացա հետևյալ գրությունը. «Բարև Նատաշա՛ ջան, ինչպե՞ս եք, հայրենիքի վիճակն ինչպե՞ս է: Վորոնեժի հայկական համայնքն եմ ղեկավարում, «Անի» անունով վեց էջից կազմված թերթ ենք լույս ընծայում՝ չորս էջ՝ ռուսերեն, երկու էջ՝ հայերեն: Խնդրում եմ թղթակցությամբ օգնե՛ք մեզ: Հարգանքներով՝ Ռազմիկ Պետրոսյան»:
Իմ կողմից դրական էր արձագանքը, փորձեցի օգտակար լինել այդ հարցում, առավելապես, երբ հայության համար էր, հայերենի պահպանմանը նպատակաուղղված, երբ օտարության մեջ հայկական շունչը ձգտում են պահպանել: Ուղարկածս հոդվածը՝ «Հոգուս մեջ ծանրացած ցավը աշխարհինն է ու մեր բոլորինը», շուտով տեղ գտավ «Անի» թերթում իմ նախաբանի խոսքով, որ ուղղված էր այդ համայնքի հայությանը:
«Մեծագույն սիրով Արցախում ապրող ուսուցչուհիս մի փոքրիկ հոդված է ուղարկում` «Անի» թերթում հրատարակելու համար` համոզված, որ տարիների ընթացքում
Վորոնեժի հայկական համայնքը սրբորեն է կատարել իրեն վերապահված առաքելությունը` հայկական շունչը, հայերենն ու հայեցին պահպանելու գործում: Գիտեմ, որ հայրենիքի կարոտը երբեմն օտար եզերքներում ապրող հայերի հոգում ստեղծում է մի նոր
հոգևոր հայրենիք, որը լեցուն է անցյալի հուշերով ու հիշատակներով: Հուսով եմ, որ մանկավարժիս հոգում ծանրացած ցավը նոր հիշողություններ կարթնացնի մեր այն
բոլոր ընթերցասեր հայրենակիցների մոտ, որոնց հոգում դեռ ապրում է հայն ու հայեցին, հայրենի փոքրիկ Արցախը` մայր Հայաստանով»:

Այդ թերթը ես Մարտակերտում ստացա, ուրախալի էր, որ հոդվածն իմ դիմանկարով և նախաբանի խոսքով տպագրվել էր, ու գոհունակություն կար բովանդակության մասին, որ մեր ապրումների, իմ աշակերտների մասին էր: Շուտով ստացա նոր առաջարկ՝ հոդված ուղարկել ապրիլյան դեպքերից: «Մարտակերտն ապրիլյան օրերին հրետակոծության տակ էր» վերնագիրը տեղ գտավ իմ հաջորդ նյութում, որտեղ ուսուցչուհուս և իմ աշակերտների անհանգիստ տվայտանքներն էին պատերազմական օրերից:
Հետաքրքիր էր շատ, երբ մի օր հիշեցրի, որ թերթում թվագրության հետ կապված վրիպում կա: Մեր սիրելի Պետրոսյանը գրեց ինձ, թե բոլորն այստեղ «նատաշաներ» կամ «մարտակերտցիներ» չեն, որ գլխի ընկնեն այդ վրիպումը: Նա ափսոսանք հայտնեց. «Շատ լավ եք շարադրում, ափսոսում եմ, որ Ձեզ հետ վաղուց չեմ կապ պահպանել»: Հետո իմ թղթակցությունն «Անի» թերթին վերջացավ, երբ իմացա, որ ինքն այլևս համայնքի աշխատանքներում ընդգրկված չէ, ու իմ հարցման պատասխանը նրա կարճ գրառումն էր, երբ ասաց, որ վատառողջ է:
Անցած օրերը վերհիշում, կարծես ուզում եմ հեռանալ իրականությունից, վանել մեզանից այն մեծագույն կսկիծը, որ լսեցինք հեռավոր ափերից: Մեր զորակցությունն եմ հայտնում նրա բոլոր հարազատներին, երբ մեր հոգում էլ կորստյան վշտամորմոք ցավ կա լավագույն մարդու՝ մեր հայրենակից Ռազմիկ Պետրոսյանի, նրա ընտանիքին հասած ողբերգության հանդեպ:
Նատաշա Պողոսյան